บทที่ 252

“อ้า ไม่ ข้าเรียก เรียก……พี่พี่เขย ไว้ชีวิตด้วย……อ้า!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น ฝ่ามือของคิงคองยักษ์ตบลง ผู้บำเพ็ญคนนี้เคราะห์ร้ายตายไป สองคนข้างๆ เจ็บหนัก จังหวะสำคัญกระโดดถอยหลัง จึงไม่ได้ซวยไปด้วย

หวางซานวิ่งวนต่อไป กวาดตามองไปรอบๆ เหมือนกำลังมองหาเป้าหมายต่อไป

“พี่พี่เขย!”

“พี่พี่เขย!”

“สวัสดีครับพี่พี่เขย!”

ทุกคนที่ถูกหวางซานหันมองต่างพากันตกใจ ระหว่างการหลบหนีอย่างแตกตื่น ก็พากันเปิดปาก เรียกพี่พี่เขย

แต่ในใจพวกเขากำลังแอบด่า นี่มันคำเรียกอะไรบ้าบออะไร พี่พี่เขย น่าหงุดหงิดชะมัด

“ฮ่าฮ่า ที่แท้มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง ถึงว่าขยะอย่างจื่อเฉิน ไม่ฆ่าข้า ที่แท้ก็ถูกข้าเรียกจนอารมณ์ดีนี่เอง” หวางซานหัวเราะเสียงดังความรู้สึกที่ถูกเรียกว่าพี่พี่เขยนี้ ทำให้เขาอารมณ์ดีมาก เพราะนี่เป็นศัพท์ที่เขาคิดค้นขึ้นมา

“ตูม!”

ด้วยความประมาท คิงคองเฒ่าก็ตามมาทัน โจมตีลงมา เกือบฆ่าเขาได้ เขาอุทานออกมาแล้ววิ่งหนีไปตอนนี้ไม่สนว่าคนอื่นจะเรียกเขาว่าอะไรแล้ว เห็นคนก็ไล่ตามเข้าไป

เรียกด่าทอดังขึ้นอีกครั้ง

“ตูม!”

ทันใดนั้น ออร่าอันเกรี้ยวกราดได้ลงมาจากบนฟ้า ตราสีเขียวขนาดใหญ่ ราวกับภูผา ห้อมล้อมไปด้วยแสงสีเขียว มาพร้อมกับพลังอันมหาศาล

ตราขนาดใหญ่ลงมา ออร่าเกรี้ยวกราด ทำเอาอากาศโดยรอบเกิดบิดเบี้ยวขึ้นมา ราวกับภูเขาลูกใหญ่ทับลงมาเหนือหัวคิงคองยักษ์

“ท่านพี่!”

พอเห็นตราขนาดใหญ่ที่คุ้นเคย ตาของหวางซานก็เป็นประกาย การหนีที่ผ่านมา เขากำลังจะหลุดพ้นแล้ว วิ่งวนจนเวียนหัวไปหมดถ้าหวางสือยังไม่มา เขาก็จะทนไม่ไหวแล้ว

ส่วนผู้หลบหนีคนอื่นพอเห็นตราขนาดใหญ่นี้ ต่างพากันโล่งใจ การหลบหนีที่ผ่านมา พวกเขาจนหลุดพ้นแล้ว

“โห่!”

คิงคองเฒ่าเงยหน้า คำรามออกมา แสงสีดำผันผวนอยู่รอบตัว ภายในดวงตาที่ดำมืด ปรากฏประกายที่แหลมคมออกมา จากนั้น มันก็เหวี่ยงมือขึ้นไป โจมตีใส่ตราขนาดใหญ่

ฝ่ามือที่เหมือนพัดขนาดยักษ์ มาพร้อมกับแสงสีดำ เหมือนไอปีศาจที่กำลังผันผวน ซัดโหมกระหน่ำ ดูทรงพลังมาก

“ตูม!”

การโจมตีอันรุนแรง สะเทือนฟ้าดิน กินหินพังทลาย ผืนป่าสั่นไหว ต้นไม้ขนาดใหญ่หักโค่นไปตามๆ กัน กิ่งไม้ส่งซู่ซ่าซู่ซ่าออกมา

กลางอากาศ ตรามหึมา ราวกับหมื่นตัน กระเด็นถอยหลังสิบกว่าเมตร แต่จากนั้นไม่นานตราขนาดใหญ่ก็กระตุกอีกครั้งท้องนภาสั่นไหว แสงสีเขียวนับไม่ถ้วนสาดส่อง ลงมาพร้อมกับรังสีที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

“โห่!”

คิงคองยักษ์คำรามอย่างต่อเนื่อง อุ้มคิงคองน้อย กระโดดขึ้นไปอีกครั้ง บนฝ่ามือนั้น รังสีอันน่าสะพรึงกลัวกำลังเอ่อล้น เหมือนราวหลุมดำขนาดใหญ่ สีดำทมิฬ โจมตีไปที่ตราขนาดใหญ่