บทที่ 254

ดูออกว่านี่เป็นการต่อสู้ที่ดุเดือด

“ดูแล้วน่าจะหนีไป ตามต่อ!”

จากรอยเลือดตามพื้น ทุกคนก็เดินหน้าต่อ นกครุฑกับนกอัคคีก็คอยจับตาดู ผ่านไปไม่นาน พวกมันก็เจอสัตว์แดนจิตแท้ประหลาดที่บาดเจ็บตัวหนึ่ง เผลอไปกระตุ้นมันเข้าอย่างไม่ทันระวัง แล้วเกิดการต่อสู้อันดุเดือดขึ้นอีกครั้ง

“นี่ต้องเป็นตัวที่สู้กับจื่อเฉินแน่ จื่อเฉินน่าจะอยู่ข้างหน้า รีบตามไปเร็ว!”

หลังสังหารสัตว์ประหลาด ทุกคนก็เร่งฝีเท้าอีกครั้ง

พริบตาเดียวก็ผ่านไปสองวันแล้ว ระหว่างนั้นพบกับสัตว์ประหลาดหลายตัว ต้องเกิดการต่อสู้อันดุเดือดทุกครั้งไปแต่กลับไม่เจอตัวจื่อเฉิน แม้แต่นกครุฑก็ยังไม่พบร่องรอยของจื่อเฉิน

“หรือมันจะตายแล้ว?”

สีหน้าของทุกคนไม่มั่นคง ลงทุนลงแรงไปขนาดนี้ จับตัวอีกฝ่ายไม่ได้ แถมตอนนี้ยังหายตัวไปอีก

“รอดต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ ต่อให้แย่สุดก็ต้องเจอกระบี่อัคคี”

หวางซานพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ เขาคอยยุยงทุกคนให้ตามล่าจื่อเฉินมาโดยตลอด ยังตัดใจจากกระบี่อัคคีของตัวเองเล่มนั้นไม่ได้สักที

แน่นอนว่า เขาไม่โง่พอที่จะบอกทุกคนว่า เพื่อให้ตัวเองอยู่รอด ยังแอบสอนท่าสังหารให้จื่อเฉินไปสองท่า

ทุกคนเดินหน้าต่อ

ส่วนลึกของป่าทึบไร้เสียง เต็มไปด้วยต้นไปเก่าแก่ที่สูงหลายร้อยเมตร ใหญ่โตราวกับภูเขา บดบังท้องฟ้าทุกคนเดินหน้าต่อไป ป่าไม้ก็หนาขึ้นเรื่อยๆ สุดท้าย แสงแดดแม้แต่นิดเดียวก็มองไม่เห็นแล้ว ภายในป่าน่ากลัวอย่างถึงที่สุด อากาศอับชื้นใบไม้ที่ทับถมปล่อยกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ออกมา แถมสัตว์ประหลาดที่เจอ ก็มากขึ้นเรื่อยๆ

“ป่าทึบไร้เสียงนี่น่ากลัวขนาดไหนกัน พวกเราอยู่แค่รอบนอกยังเจอสัตว์ประหลาดมากขนาดนี้ ในนั้นยังมีหลายตัวที่จะกลายร่างเป็นอสูรน้อยด้วย เราคงไม่เจออสูรน้อยเข้าจริงๆ ใช่มั้ย?” หวางซานบ่นเบาๆ

อสูรน้อยน้นเทียบเท่าแดนครองฟ้าของมนุษย์ แข็งแกร่งจนน่ากลัว

“โห่!”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงคำรามดังขึ้น สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ปรากฏออกมาอีกตัว สัตว์ประหลาดรังสีดุร้าย จิตสังหารไร้ขอบเขต พอเห็นมนุษย์ สายตาก็ปลดปล่อยรังสีที่กระหายเลือดออกมา

หลังการต่อสู้อันดุเดือด อีกครั้งที่กองกำลังทั้งสามเสียคนไปไม่น้อย พูดได้เลยว่าตลอดทางที่ผ่านมา คนของพวกเขาลดลงเรื่อยๆ แต่ก็ยังหาจื่อเฉินไม่เจอ พวกเขาก็ไม่มีทางยอมแพ้ไปทั้งอย่างนั้น