บทที่ 255

แสงแดดยามเย็น ก้อนเมฆตรงขอบฟ้าแดงฉาน ราวกับลูกไฟลูกใหญ่ เกิดเป็นรูปทรงต่างๆ และนี่ก็คือเมฆสีเพลิงที่เลื่องลือ อยู่หน้าหมู่บ้านต้าหลิ่งก็สามารถมองเห็นได้

บางทีก้อนเมฆก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด กลายเป็นสัตว์ต่างๆ ถือเป็นปรากฏการณ์ที่ประหลาด แต่น่าเสียดายที่คนในหมู่บ้านต้าหลิ่งกลับไม่มีใครสนใจเลย

บรรพบุรุษรุ่นสู่รุ่นของพวกเขาต่างใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เห็นเรื่องประหลาดจนชิน ทุกวันพระอาทิตย์ขึ้นก็ออกไปทำงาน ตะวันตกดินก็กลับบ้าน เพื่อดำรงชีวิตด้วยแรงงาน

แสงอาทิตย์ยามเย็นอีกครั้ง เงาสีดำเงาหนึ่งปรากฏขึ้น เงาดำถูกลากจนยาว เขาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ใส่เสื้อผ้าฝ้าย ผิวพรรณดำคล้ำ พอเห็นคนในหมู่บ้านก็ยิ้มออกมา เผยให้เห็นฟันขาวๆ ทั้งสองแถว

ในมือของชายหนุ่มถือมีดตัดฟืนไว้เล่มหนึ่ง ถูกลับจนคม กระต่ายสองตัว ไก่ป่าหนึ่งตัวถูกห้อยไว้ที่เอวจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งพาดอยู่บนบ่า ภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น เดินตรงมาที่หมู่บ้าน

“เฉินจื่อกลับมาแล้ว!”

“สวัสดีครับลุงหวาง!”

“สวัสดีครับท่านลุง!”

ชายหนุ่มมีชื่อว่าเฉินจื่อ เป็นคนดีมีสัมมาคารวะ เจอหนาคนในหมู่บ้านก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง

“ทักษะของเฉินจื่อดีกว่า เหล่าจางโถวอีกนะเนี่ย ตอนนั้นที่เขาไปล่าจิ้งจอกขาวยังได้รับบาดเจ็บมาบ้าง”

มีคนในหมู่บ้านเห็นจิ้งจอกขาวที่อยู่บนหลังเฉินจื่อ สายตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

“โชคดีครับ โชคดี!” เฉินจื่อยิ้มอย่างมีมารยาท

“จริงสิเฉินจื่อ วันนี้เจ้าได้ของมาเยอะขนาดนี้ จะเข้าไปในตำบลอีกแล้วใช่มั้ย?”

เฉินจื่อพยักหน้า แล้วตอบด้วยรอยยิ้มว่า “อีกไม่กี่วันก็จะไป ถึงตอนนั้นผมจะบอกทุกคนอีกที แล้วเอาของที่ทุกคนได้มาไปด้วย”

“หึหึ เฉินจื่อช่างเป็นคนดีจริงๆ”

“ใช่แล้ว เฉินจื่อเป็นความภาคภูมิใจของหมู่บ้านต้าหลิ่งของเราจริงๆ!”

พอได้ฟังอย่างนั้น คนในหมู่บ้านก็ยิ้มแก้มปริ จากนั้น เฉินจื่อยิ้มๆ แล้วเดินเข้าไปในหมู่บ้าน

“ต้องไปที่บ้านเหล่าจางแน่ ครั้งก่อนเหล่าจางขึ้นเขาไม่ทันระวังกระแทกโดนขา ออกไปล่าสัตว์ไม่ได้ อาหารทุกมื้อก็ได้เฉินจื่อคอยส่งให้”

“เฉินจื่อเป็นเด็กดีจริงๆ สองเดือนก่อนมาที่หมูบ้านเรา นี่เพิ่งผ่านไปสองเดือนก็ทำประโยชน์ให้เราไม่น้อยแล้ว”

“ถุกต้อง ไม่อยากให้เฉินจื่อไปเลย อยากให้เขาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ตลอดไป”