บทที่ 256

"อยู่กินข้าวกันก่อน"ตาเฒ่าจางเอ่ยปากพูด

"ไม่ดีกว่า ก่อนมาข้าได้ทานข้าวมาแล้ว"

ที่พักของเฉินจื่อ เป็นบ้านร้างเล็กๆ เจ้าของบ้านคนก่อนได้ย้ายออกไปแล้ว บ้านหลังนี้ก็เลยว่างและไม่มีคนอยู่ ในห้องมีแค่โต๊ะกับเก้าอี้และที่นอนเก่าๆ มันเป็นสิ่งของที่ธรรมดามากๆ ในนั้นมีกระบี่ยาวที่เปล่งแสงสีแดงเล่มหนึ่งวางอยู่บนที่นอน มันสะดุดตามากๆ

กระบี่ยาวเปล่งแสงสีแดงออกมา เหมือนกับเปลวไฟที่กำลังแผดเผา บนกระบี่มีสลักนกอัคคีตัวหนึ่งเอาไว้ กระบี่เล่มนี้คือกระบี่อัคคี

แน่นอนว่าเฉินจื่อก็คือจื่อเฉิน ทุกคนคิดว่าเขาได้เข้าไปในส่วนลึกของป่าทึบไร้เสียงและเสียชีวิตไปแล้ว แต่น่าเสียดายจริงๆ เขามาที่หมู่บ้านต้าหลิ่ง ตรงนี้ห่างจากสำนักจ้านอู่ไม่ค่อยไกลมากนัก เป็นอาณาเขตของเมืองชางหลี

วันนั้น หลังจากจื่อเฉินกับสัตว์ประหลาดแดนฟ้ากำหนดตัวหนึ่งต่อสู้กันอย่างดุเดือดแล้ว เขาสู้อีกฝ่ายไม่ได้ก็เลยหันหลังและหนีไปทันที ยังดีที่เขามีพลังที่แข็งเจ้าร่งมากพอและเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาพุ่งเข้าไปในส่วนลึกของป่าทึบไร้เสียง แต่เมื่อพุ่งไปได้แค่ครึ่งทาง สัตว์ประหลาดตัวนั้นก็ไม่ได้ตามมาอีก หลังจากหนีจากสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้แล้ว เขาก็หันหลังและพุ่งไปยังอีกทิศทางหนึ่ง ตรงนั้นคือโหลปู้โป มีความยาวหลายพันกิโลเมตร มันยาวเหมือนกับมังกรยักษ์และไหลออกมาจากส่วนลึกของป่าทึบไร้เสียง จื่อเฉินไม่ได้ลังเลเลย เขากระโดดเข้าไปในแม่น้ำและไหลไปตามกระแสของแม่น้ำ

นี่คือแผนการที่เขาคิดไว้แต่แรกแล้ว เขามองเห็นโหลปู้โปก่อนหน้านี้แล้ว วันนี้ที่เข้ามาป่าทึบไร้เสียง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของสามสำนักเท่านั้น

โหลปู้โปใหญ่มากๆ และน้ำก็ไหลเชี่ยวมากๆด้วย ถ้าอยากจะรอดชีวิตจากโหลปู้โปนั้น นอกจากต้องมีพลังที่แข็งเจ้าร่งแล้ว ยังต้องมีความโชคดีด้วย แต่ไม่ว่าจะเป็นยังไง โอกาสรอดจากโหลปู้โปนั้นสูงกว่าป่าทึบไร้เสียง เยอะมากๆ หลังจากไหลตามน้ำเชี่ยวไปหลายพันกิโลเมตร ทำให้ร่างกายของจื่อเฉินกระแทกกับโคดหินต่างๆจนได้รับบาดเจ็บสาหัส ร่างกายอันแข็งเจ้าร่งของเขาเต็มไปด้วยบาดแผล ทั้งเขียวและช้ำ ในที่สุดเขาก็มาถึงหมู่บ้านต้าหลิ่ง

คนที่อยู่ในหมู่บ้านนี้เป็นคนธรรมดา พวกเขาไม่ได้มีพลังที่แข็งแกร่งเลยและใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย พวกเขาใจดีมากๆและให้ที่พักกับเขาด้วย

เขามาถึงหมู่บ้านต้าหลิ่งได้สองเดือนกว่าๆแล้ว กลางวันจื่อเฉินขึ้นเขาไปล่าสัตว์ กลางคืนก็ฝึกฝนพลัง เขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายและเรียบง่าย

ช่วงเวลานี้ ทำให้เขาฝึกฝนและเข้าใจผ่าชิงเฟิงกับตราชิงเฟิงมากขึ้น ทำให้เขาแข็งเจ้าร่งมากขึ้น เนื่องจากพลังสายฟ้าที่อยู่ในร่างกายของเขา เมื่อใช้วิชาสองอย่างนี้ออกมา พลังของมันนั้นแข็งเจ้าร่งมากๆ

ในช่วงเวลาสองเดือนนี้ จื่อเฉินไปที่เมืองเล็กๆที่อยู่ไกลออกไปหนึ่งร้อยกิโลเมตรบ่อยมากๆ ตอนที่เขาเอาหนังสัตว์ไปขายนั้น เขาก็ไปตรวจสอบข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับตัวเอง

หลังจากผ่านไปหลายๆวัน หนังสัตว์ที่จื่อเฉินตากไว้จนแห้งหมดแล้ว เขาก็เลยหยิบหนังสัตว์ของตัวเอง และไปเอาหนังสัตว์จากคนอื่นๆในหมู่บ้าน และนำไปขายในเมืองเล็กๆที่อยู่ไกลออกไป ถึงแม้เขาจะมาถึงหมู่บ้านต้าหลิ่งได้แค่สองเดือน แต่คนในหมู่บ้านก็เชื่อใจจื่อเฉินมากๆ

ขายหนังสัตว์นั้นเป็นเรื่องรอง เรื่องหลักคือไปตรวจสอบข้อมูลที่ตัวเองต้องการ

ระยะทางหลายร้อยกิโลเมตร สำหรับคนธรรมดาทั่วไปนั้น อาจจะใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่สำหรับจื่อเฉินที่พุ่งอย่างรวดเร็วนั้น ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงแล้ว

จื่อเฉินขายหนังสัตว์ในราคาถูกมากๆและขายทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็มีถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง