บทที่ 257

ด้านในโรงเตี๊ยม ลูกศิษย์ของสำนักจ้านอู่กำลังสนทนากันอยู่ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นวัยรุ่นตัวดำที่อยู่มุมห้อง และไม่มีใครสนใจเขาด้วย

จื่อเฉินนั่งอยู่บนโต๊ะ สายตาของเขามองไปด้านนอกหน้าต่าง ดูเหมือนเขานั่งดื่มเหล้าอย่างเงียบๆ แต่การสนทนาของทุกคนนั้น เขาได้ยินอย่างชัดเจน

เขาแปลกใจมากๆ เดิมทีเขาคิดว่าตันเถียนของจางสุ่ยโดนทำร้ายนั้น มันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่คิดไม่ถึงจริงๆว่ามันจะมีความลับเรื่องนี้อยู่ด้วยและเป็นฝีมือของหลิงหยุน หลังจากกักตัวครึ่งปี พอออกมาก็ทำเรื่องแบบนี้เลย และทำร้ายศิษย์ร่วมสำนักอย่างเปิดเผย ตอนนี้ดูเหมือนว่าหลิงหยุนที่อยู่ในสำนักจ้านอู่น่าจะมีคนที่มีอำนาจค่อยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง เขาไม่กลัวเรื่องนี้ถูกเปิดเผยอยู่แล้ว

"ศิษย์พี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคนที่ชื่อจื่อเฉินเหรอ สำนักหลิงอู่โดนฆ่าล้างสำนักไปแล้ว เขายังไม่ตายอีกเหรอ?"มีศิษย์น้องถาม

สำนักหลิงอู่โดนฆ่าล้างสำนัก เรื่องมันเกิดขึ้นมาหนึ่งปีแล้ว ตอนนั้นเรื่องนี้โด่งดังมากๆ สำนักจ้านอู่กับสำนักเสวียนอู่ได้ส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้ แต่หลังจากกลับมาแล้ว ยอดฝีมือพวกนั้นไม่พูดอะไรเลย ไม่ได้พูดข้อมูลสำคัญออกมาแม้แต่นิดเดียว

แต่คนที่ฉลาดมากๆต่างรู้ดี สำนักหลิงอู่โดนฆ่าล้างสำนัก แม้แต่ผู้อาวุโสไท่ซ่างจนถึงลูกศิษย์ทั่วไป พวกเขาโดนสังหารทั้งหมด ไม่มีใครรอดชีวิตเลย

"เขาตายไปแล้ว"ศิษย์พี่คนนั้นพูดอย่างเย็นชา

"ถ้าตายแล้ว เขาจะทำเรื่องนั้นได้ยังไง"มีศิษย์น้องคนหนึ่งเอ่ยปากพูดเบาๆ

"เจ้าจะไปเข้าใจอะไร"ศิษย์พี่คนนั้นพูด"จื่อเฉินตายแล้ว แต่ไม่ได้ตายตอนที่สำนักโดนฆ่าล้าง แต่เขาตายในป่าทึบไร้เสียงต่างหาก"

"ป่าทึบไร้เสียง สถานที่อันตรายมากๆแห่งนั้นเหรอ ได้ข่าวว่าสถานที่แห่งนั้นอันตรายมากๆ ทำไมจื่อเฉินต้องไปสถานที่แห่งนั้นด้วย?"เห็นได้อย่างชัดเจนว่าศิษย์น้องคนนี้ก็มีความรู้เหมือนกัน เขารู้จักป่าทึบไร้เสียง ด้วย

"หึ มันหนีไปทางนั้นต่างหาก เรื่องนี้ถูกเผยแพร่ไปทั่วเมืองชางหลีแล้ว เพียงแต่พวกเจ้าไม่รู้เท่านั้น"ศิษย์พี่คนนั้นพูดเบาๆ และพูดอย่างเบาๆว่า"ข้าจะบอกให้พวกเจ้ารู้ จื่อเฉินคนนั้นไม่ธรรมดาเลย มีข่าวลือว่าเขาทำให้สำนักบู๊ต้องอับอายขายขี้หน้าและสูญเสียอย่างหนัก แม้แต่เมืองหยุนเมิ่งกับหอทลายฟ้าก็สูญเสียมากๆด้วย"

"อะไรนะ มันเป็นไปได้ยังไง จื่อเฉินเป็นลูกศิษย์ของสำนักหลิงอู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมเขาถึงเกี่ยวข้องกับสามสำนักนั้นด้วย?"มีศิษย์น้องคนหนึ่งถามด้วยความสงสัย

ศิษย์พี่คนนั้นมองไปรอบๆ เขาไม่เห็นคนที่น่าสงสัยเลย จากนั้นก็พูดเบาๆ"สำนักหลิงอู่โดนสำนักบู๊ฆ่าล้างสำนัก ที่ฆ่าล้างสำนักเพราะสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง และสมบัติชิ้นนี้อยู่ในมือของจื่อเฉิน ดังนั้นพวกเขาก็เลยไล่ฆ่าจื่อเฉิน หลังจากนั้นคนของหอทลายฟ้ากับเมืองหยุนเมิ่งรู้เรื่องนี้ พวกเขาก็ส่งยอดฝีมือออกมา จื่อเฉินจนปัญญาก็เลยหนีเข้าไปในป่าทึบไร้เสียง มีข่าวลือว่าด้านในของป่าทึบไร้เสียง มีสัตว์ประหลาดที่แข็งเจ้าร่งมากๆจำนวนมหาศาลอยู่ มียอดฝีมือหลายร้อยคนเข้าไป แต่รอดชีวิตกลับมาได้ไม่ถึงสิบคน ยอดฝีมือหลายร้อยคนนี้ คนที่อ่อนแอที่สุดก็ฝึกฝนถึงแดนฟ้ากำหนด ส่วนคนที่แข็งเจ้าร่งที่สุดใกล้จะฝึกฝนถึงแดนครองฟ้าแล้ว"

"โห!"

ทุกคนหายใจเร็วด้วยความตกใจอย่างต่อเนื่อง พวกเขาเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ

"เรื่องนี้เป็นความลับ พวกเจ้าปิดปากและเก็บความลับเรื่องนี้ให้ดีๆ"ศิษย์พี่คนนี้พูดจาตักเตือน"จื่อเฉินเสียชีวิตอยู่ในป่าทึบไร้เสียง แม้แต่ศพก็หาไม่เจอ แต่สามารถยืนยันได้ว่าเขาได้เสียชีวิตไปแล้ว มีข่าวลือว่าตอนหลังมียอดฝีมือแดนครองฟ้าเข้าไปในป่าทึบไร้เสียง แต่ก็หาศพของเขาไม่เจอ เขาน่าจะโดนสัตว์ประหลาดกลืนกินไปแล้ว น่าเสียดายจริงๆ สมบัติล้ำค่าที่สามสำนักอยากจะได้ แต่มันกลับหายไปในป่าทึบไร้เสียง "

"เห้อ น่าเสียดายจริง ถ้าข้าได้สมบัติล้ำค่าชิ้นนั้นมาครอบครอง ข้าจะมอบให้สำนักบู๊และขอเงินทองจากอีกฝ่าย"มีศิษย์น้องคนหนึ่งถอนหายใจแล้วพูด