บทที่ 258

"คนของสำนักจ้านอู่!"จื่อเฉินขมวดคิ้วทันที

เมื่อก่อนจางสุ่ยเป็นลูกศิษย์ของสำนักจ้านอู่ แต่หลังจากตันเถียนโดนทำลาย เขาก็โดนขับไล่ออกจากสำนัก

"เฉินจื่อ เจ้าช่วยคิดหาวิธีหน่อย คนของสำนักจ้านอู่พูดไว้แล้ว อีกสองสามวันพวกเขาจะกลับมา ถ้าพวกเราไม่สามารถมอบหินหยวนระดับล่างหนึ่งก้อนให้พวกเขา พวกเขาก็จะฆ่าล้างหมู่บ้านของพวกเรา"

"พวกเขาทำร้ายจางสุ่ย และเอาเศษหินหยวนสิบกว่าก้อนของพวกเราไปด้วย พวกเขายังพูดว่าจะกลับมาอีกครั้งในสองสามวันข้างหน้า!"

"เฉินจื่อ เจ้าต้องหาวิธีช่วยเหลือพวกเราด้วย เหมืองหินหยวนที่อยู่บนภูเขา ได้ขุดมาหลายสิบปีแล้ว ไม่เหลือหินหยวนอีกแล้ว พวกเขาบีบบังคับให้พวกเราตายชัดๆ"

ด้านนอกของหมู่บ้านต้าหลิ่ง มีภูเขาใหญ่ๆลูกหนึ่ง เมื่อร้อยกว่าปีก่อนตรวจพบเหมืองหินหยวน ด้านในมีเศษหินหยวนกับหินหยวนระดับล่าง เรื่องนี้ทำให้สำนักต่างๆตกตะลึง เรื่องนี้ทำให้สามสำนักลงมือต่อสู้กันจนยอดฝีมือจำนวนมากเสียชีวิต สุดท้ายแล้วสำนักบู๊รู้เรื่องนี้ พวกเขาก็เลยส่งคนมาขุดหินหยวน หลายสิบปีก่อนก็ขุดไปจนหมดและเอาไปหมดแล้ว

หลังจากนั้นชาวบ้านก็เข้าไปในภูเขา บางทีก็จะพบเห็นเศษหินหยวนบางส่วน ก่อนหน้านี้เคยมีคนเข้าไปในเหมืองหินหยวน คนที่โชคดีหน่อย ก็อาจจะได้เศษหินหยวนมาบ้าง

ร้อยปีก่อน หมู่บ้านต้าหลิ่งเจริญรุ่งเรืองมากๆ แต่เมื่อเหมืองหินหยวนโดนขุดไปจนหมดแล้ว คนของสำนักบู๊จากไป หลายสิบปีต่อมา หมู่บ้านนี้ก็กลับมายากจนอีกครั้ง

ชาวบ้านไม่สามารถหาเงินจากการขุดหินหยวนได้อีก ทำให้พวกเขาเปลี่ยนมาทำการเกษตร ยังมีชาวบ้านบางส่วนออกหมู่บ้านต้าหลิ่งด้วย

เรื่องนี้จื่อเฉินรู้ดี ตอนแรกที่มาถึงที่นี่ เขาสนใจเรื่องนี้มากๆและเคยเข้าไปดูในเหมืองหินหยวนด้วย แต่หลังจากค้นหาแล้ว เขาพบแค่เศษหินหยวนสองอันเท่านั้น ไม่พบอย่างอื่นอีกเลย

จื่อเฉินเป็นนักบำเพ็ญเซียน เขาค้นหาหินหยวนเป็นเวลาหนึ่งวัน แต่ก็พบแค่เศษหินหยวนสองอันเท่านั้น ถ้าให้ชาวบ้านพวกนี้ไปค้นหา พวกเขาหาไม่เจออยู่แล้ว

คนของสำนักจ้านอู่เอ่ยปากจะเอาหินหยวนระดับล่างหนึ่งก้อน มันเท่ากับเศษหินหยวนหนึ่งร้อยก้อน ยังพูดว่าถ้าไม่ให้จะฆ่าล้างหมู่บ้านด้วย เรื่องนี้ทำเกินไปแล้ว

เมื่อจื่อเฉินได้ยินคำว่าฆ่าล้างหมู่บ้าน จิตใจของเขาก็เกิดไฟโทสะทันที

ในหมู่บ้านต้าหลิ่ง ทุกคนรู้ว่าจื่อเฉินไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เขาเป็นนักบำเพ็ญเซียน แต่ชาวบ้านทุกคนไม่รู้จริงๆว่าเขาแข็งเจ้าร่งแค่ไหนกันแน่

เพียงแต่ตอนนี้ ชาวบ้านทุกคนกลัวคำข่มขู่จากคนของสำนักจ้านอู่มากๆ เมื่อมองเห็นจื่อเฉินกลับมา พวกเขามองเห็นความหวังสุดท้าย

"ทุกคนโปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าจะแก้ปัญหาให้เอง"จื่อเฉินเอ่ยปากพูด เพื่อให้ชาวบ้านทุกคนรู้สึกโล่งอก

เมื่อได้ยินจื่อเฉินรับปาก ชาวบ้านจำนวนมากโล่งอกทันที คำสัญญาจากนักบำเพ็ญเซียน สำหรับชาวบ้านนั้น มันได้ผลอย่างชัดเจน

"เฉินจื่อ เจ้าไปดูจางสุ่ยก่อน เขาไม่ยอมพูดอะไรเลย ข้ากลัวว่าเขาโดนทำร้ายจนสมองเสื่อมไปแล้ว"

"ใช่แล้ว เฉินจื่อ จางสุ่ยเป็นคนดีมากๆ เมื่อก่อนตอนที่เขาเป็นนักบำเพ็ญเซียนของสำนักจ้านอู่ เขาคอยปกป้องหมู่บ้านของเราตลอด ขออย่าให้เกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับเขาเลย"

มีชาวบ้านเอ่ยปากพูด สายตาของพวกเขามีแต่ความกังวล

"เฉินจื่อกลับมาแล้วใช่ไหม"ในเวลานี้ ตาเฒ่าจางใช้ไม้เท้าและเดินออกมาอย่างช้าๆ

"ท่านลุง จางสุ่ยเป็นยังไงบ้าง?"จื่อเฉินเดินไปพยุงตาเฒ่าจางและถาม

"เห้อ!"ตาเฒ่าจางถอนหายใจเบาๆ ดวงตาของเขามีแต่ความเจ็บปวด"ไม่ยอมกินอะไรเลย ไม่พูดอะไรด้วย ข้าเป็นห่วงเขาจริงๆ!"