บทที่ 259

เมื่อจางสุ่ยเอ่ยปากพูด เขาก็พูดไม่หยุด และระบายความในใจทั้งหมดให้จื่อเฉินฟัง

"ตอนนั้นที่อยู่สวนยาวิเศษ ถ้าไม่มีศิษย์พี่จื่อเฉิน ข้าคงตายไปนานแล้ว สองเดือนที่ผ่านมา ข้าคิดดีแล้ว การเป็นคนธรรมดาทั่วไปแล้วยังไง แต่น่าเสียดาย คนพวกนั้นไม่ให้โอกาสนี้กับข้าแล้ว"

"ครั้งที่แล้วพวกมันมาที่หมู่บ้าน ชาวบ้านรวบรวมหินหยวนระดับล่างหนึ่งอันให้พวกมัน แต่นี่ผ่านไปแค่ครึ่งเดือนกว่าเอง พวกมันก็มาอีกแล้ว พวกมันเอ่ยปากก็จะเอาหินหยวนระดับล่างหนึ่งอัน เป้าหมายของพวกมันคือข้า อยากจะให้ข้ารู้สึกผิด ให้ข้าโทษตัวเอง จากนั้นก็มองดูชาวบ้านตายไปทีละคน"

จางสุ่ยดึงเส้นผมของตัวเอง สีหน้าของเขามีแต่ความเจ็บปวด น้ำตาไหลออกมาเต็มหน้าและมีเสียงสะอื้นดังขึ้น"ข้าเป็นคนทำให้ชาวบ้านต้องมาเดือดร้อน ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าเอง"

จางสุ่ยอ่อนแอมากๆ สายตาที่สิ้นหวังไม่ได้เป็นเพราะตัวเอง แต่เป็นเพราะรู้สึกผิดต่อชาวบ้านต่างหาก

ทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นหลุมพราง แต่เขากลับกระโดดออกมาไม่ได้ และค่อยๆเดินตกลงไปในหลุมพรางอย่างช้าๆ

"วันนี้พวกมันแค่ทำร้ายร่างกายข้า และเอาเศษหินหยวนสิบกว่าอันไป แต่หลังจากนี้อีกสองสามวัน ถ้าพวกมันไม่ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการ พวกมันคงจะฆ่าคน ค่อยๆฆ่าทีละคนจนชาวบ้านทุกคนเสียชีวิต"

ใบหน้าของจางสุ่ยมีแต่น้ำตา เขาเสียใจมากๆ เจ็บปวดมากๆและสิ้นหวังมากๆ

จื่อเฉินรู้สึกตกใจมากๆ เดิมทีเขาคิดว่าจางสุ่ยโดนทำลายตันเถียนแล้ว จากนักบำเพ็ญเซียนกลายเป็นคนธรรมดา เขาไม่ยอมพูดอะไรอีก และยอมรับตัวเองไม่ได้ คิดไม่ถึงจริงๆว่าเขาเป็นห่วงชาวบ้านต่างหาก

และเรื่องทั้งหมด จางสุ่ยได้มองทะลุปรุโปร่งแล้ว เขาเข้าใจทุกอย่างเป็นอย่างดี แต่เขากลับไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ทำได้อย่างเดียวคือรอความตายมาถึง

นี่คือความรู้สึกสิ้นหวังและโศกเศร้า ในโลกที่คนแข็งเจ้าร่งเป็นใหญ่ คนธรรมดาก็ทำได้แค่สิ้นหวังและโศกเศร้าเท่านั้น

สำหรับนักบำเพ็ญเซียนแล้ว การฆ่าล้างหมู่บ้าน ชีวิตของคนธรรมดาก็เหมือนผักปลา มันเป็นเรื่องที่ง่ายมากๆ แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไปนั้น นี่คือชีวิตของพวกเขา นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพวกเขา

พวกเขาเป็นชนชั้นที่ต่ำที่สุด มีชีวิตที่ยากลำบาก ทำงานทุกวันเพื่อปากท้อง และมีความสุขบนความยากลำบาก แต่ก็ไม่สามารถเทียบคำพูดของนักบำเพ็ญเซียนได้เลย คำว่าฆ่าล้างหมู่บ้าน ทำให้ชาวบ้านกลัวจนหัวหด กินไม่ได้นอนไม่หลับและใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัว

ส่วนนักบำเพ็ญเซียนที่พูดว่าฆ่าล้างหมู่บ้านนั้น ตอนนี้พวกเขาคงกำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและดื่มเหล้าด้วยความสุข

"นี่คือแผนชั่วของพวกมัน ไม่มีใครสามารถทำลายมันได้"ใบหน้าของจางสุ่ยเต็มไปด้วยน้ำตา เขาเจ็บปวดและสิ้นหวัง จู่ๆเขาก็เงยหน้าขึ้นมามองจื่อเฉินและพูดด้วยน้ำเสียงขอร้อง"เฉินจื่อ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นนักบำเพ็ญเซียน ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้องเจ้า ช่วยพาชาวบ้านออกจากที่นี่ได้ไหม หลบซ่อนตัวสักช่วงหนึ่ง หลังจากข้าตายแล้ว เจ้าค่อยพาชาวบ้านกลับมา"

จื่อเฉินตกใจมากๆ เขารู้สึกซาบซึ้งใจมากๆ ดวงตาของเขาก็มีน้ำตาไหลออกมา เขาถามตัวเองในใจ ทำไมถึงมีเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาพวกนี้ ถึงทำให้เขามองเห็นความดีที่ยังเหลืออยู่บนโลกใบนี้ และมองเห็นความจริงใจที่ยังหลงเหลืออยู่