บทที่ 260

"มีเพียงเจ้าคนเดียวเหรอ?"จางสุ่ยไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กหนุ่มผิวดำคนนี้จะสามารถทำลายแผนชั่วได้

"ตอนนั้นแผนการมรณะที่สวนยาวิเศษ ข้าก็ทำลายมาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแผนการนี้เลย ในเมื่อสวรรค์ไม่อยากให้ข้าตาย ถ้างั้นเจ้าก็ห้ามตาย แผนการครั้งนี้ ข้าทำลายได้อย่างแน่นอน"จู่ๆจื่อเฉินหัวเราะออกมา สายตาของเขามั่นคงและแน่วแน่มากๆ

"เจ้า……"จางสุ่ยมองหน้าจื่อเฉินด้วยความตกใจ"เฉินจื่อ……จื่อเฉิน……เจ้า……คือ……ศิษย์พี่จื่อเฉิน เจ้า……ยังไม่ตายเหรอ!"

เมื่อมองดูชายวัยรุ่นผิดดำอย่างละเอียด เขาเหมือนกับศิษย์พี่จื่อเฉินมากๆ

จื่อเฉินหัวเราะเบาๆและพูด"ตอนนี้เจ้ารู้ว่าข้าสามารถทำลายแผนชั่วได้แล้วใช่ไหม เรื่องนี้มีแค่เจ้ากับข้ารู้เรื่องก็พอ ห้ามพูดเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้โดยเด็ดขาด"

"อืม อืม!"จางสุ่ยพยักหน้าทันที เขาใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาตัวเอง ตอนนี้เขาเหมือนเด็กน้อยมากๆ สายตาของเขามีแต่ความตื่นเต้นดีใจ

"ได้ ตอนนี้ข้าควรออกไปแล้ว ข้าจะไปคิดหาวิธีทำลายแผนชั่วนี้ เจ้าในตอนนี้ดูอ่อนแอมากๆ เจ้าต้องทานอาหารหน่อย อย่าทำให้คนอื่นๆต้องเป็นห่วง"จื่อเฉินพูด

"อืม อืม!"จางสุ่ยพยักหน้า"ศิษย์พี่จะอยู่ทานอาหารด้วยกันไหม"

"ไม่ดีกว่า"จื่อเฉินหันหลังและเดินจากไป

"ศิษย์พี่จื่อเฉิน ศิษย์พี่จื่อเฉิน คนที่มีความสามารถอย่างศิษย์พี่ จะตายง่ายๆได้ยังไง"จางสุ่ยดีใจมากๆ ตอนนี้คนที่สามารถทำลายแผนชั่วของหลิงหยุนได้ จางสุ่ยเชื่อมั่นว่ามีเพียงแค่ศิษย์พี่จื่อเฉินคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้

ท้องฟ้าค่อยๆมืดแล้ว แต่ชาวบ้านไม่ได้จากไป พวกเขาทุกคนกำลังรออยู่ด้านนอก เมื่อมองเห็นจื่อเฉินเดินออกมา พวกเขาก็รีบเอ่ยปากถาม

"เฉินจื่อ จางสุ่ยเป็นยังไงบ้าง?"

"เขายอมเอ่ยปากพูดหรือยัง?"

"เขาไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม เขาคิดสั้นหรือเปล่า?"

ชาวบ้านทุกคนถามด้วยความเป็นห่วง

จื่อเฉินหัวเราะเบาๆและพูด"วางใจได้ เขาได้แล้ว"จากนั้นจื่อเฉินก็มองไปที่ตาเฒ่าจางแล้วพูด"ท่านลุง ตอนนี้จางสุ่ยคงหิวมากๆ ท่านช่วยเตรียมอาหารให้เขาเยอะๆหน่อย"

เมื่อพูดจบ จื่อเฉินก็เดินจากไป

"อะไรนะ หิวเหรอ?"ตาเฒ่าจางอึ้งไปเลย เขาลืมไปเลยว่าลูกชายของตัวเองไม่ได้พูดคำว่าหิวนานแค่ไหนแล้ว ช่วงเวลาที่ผ่านมา ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเรียกลูกชายกินข้าว ลูกชายของเขาก็คงนั่งอดตายอยู่ตรงนั้นอย่างแน่นอน

"หิวแล้ว มันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ สามารถกินอาหารได้แล้วเหรอ?"ชาวบ้านก็รู้สึกเหลือเชื่อเหมือนกัน

"ท่านพ่อ"ในเวลานี้ มีคนๆหนึ่งเดินออกมาจากห้องพัก เขาก็คือจางสุ่ย

จางสุ่ยในเวลานี้ ถึงแม้จะดูอิดโรยมากๆ แต่สีหน้าของเขาสดใส สายตาเปล่งประกาย ดูเหมือนเขาเป็นคนปกติแล้ว

"อืม!"ตาเฒ่าจางพยักหน้าทันที ดวงตาของเขามีน้ำตาไหลออกมา

"จางสุ่ย เจ้าหายดีแล้ว ฮ่าๆๆ มันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ ให้นักบำเพ็ญเซียนจากสำนักจ้านอู่มองเห็นจางสุ่ยของพวกเราไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ พวกเขาจะเอาหินหยวนใช่ไหม ตอนนี้พวกเราเข้าไปหาในภูเขาเลย"

"ใช่แล้ว ทุกคนในหมู่บ้านออกไปหา พวกเราจะพยายามรวบรวมหินหยวนหนึ่งก่อนให้ได้ภายในสองสามวันนี้"