บทที่ 266

จางสุ่ยเปล่งเสียงเย็นชาออกมา"ตอนนี้มาเรียกข้าว่าศิษย์พี่ พวกเจ้ามองดูใบหน้าของข้าสิ มันเป็นฝีมือของพวกเจ้า พวกเจ้ายังพูดว่าจะฆ่าล้างหมู่บ้านด้วย ฆ่าพวกเจ้าให้ตายไปสิบครั้งก็ยังน้อยไป"

"ศิษย์พี่ พวกเราก็โดนบีบบังคับเหมือนกัน"

"ใช่แล้ว หลิงหยุนเป็นคนบังคับให้พวกเราทำเรื่องพวกนี้ ศิษย์พี่ พวกเราโดนบีบบังคับจริงๆ!"

ทุกคนเอ่ยปากพูดอ้อนวอนไม่หยุด ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย พวกเขาเงยหน้าอันบวมขึ้นมา ถึงแม้มันจะเจ็บปวดมากๆ แต่เมื่อเทียบกับชีวิตแล้ว ความเจ็บปวดนี้ก็ไม่เท่าไหร่เลย

"เศษสวะ ข้าจะส่งพวกเจ้าไปลงนรกเดี๋ยวนี้"

สายตาของจางสุ่ยฉายแววเย็นชาออกมา เขายกดาบยาวที่อยู่ในมือขึ้นมา จากนั้นก็ฟันลงไป

นอกจากหลิวหลิวแล้ว คนที่เหลือตายจมกองเลือดทั้งหมด

ส่วนหลิวหลิวนั้น เขากลัวมากๆจนลงไปกองกับพื้นและฉี่ราดทันที

"ศิษย์พี่ นี่คือหินหยวนของท่าน"

ผ่านไปสักพัก จางสุ่ยเอาหินหยวนที่อยู่ในกระเป๋าเล็กๆและเดินมาอยู่ข้างๆจื่อเฉิน

"เจ้าเก็บไว้เถอะ หลังจากกลับไปแล้วก็แบ่งหินหยวนบางส่วนให้ชาวบ้าน ส่วนที่เหลือก็เก็บไปไว้ใช้ในอนาคตข้างหน้า"จื่อเฉินพูดเบาๆ

"ศิษย์พี่ ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ท่านเป็นผู้มีพระคุณต่อหมู่บ้านของเรา พวกเราจะเอาหินหยวนของท่านได้ยังไง?"จางสุ่ยพูดปฏิเสธ

"เก็บไว้เถอะ ข้ายังมีหินหยวนอยู่"

หลังจากนั้น จื่อเฉินก็พาหลิวหลิวจากไป ส่วนจางสุ่ยนำม้าเหล่านั้นไปยังเมืองที่อยู่ห่างออกไปร้อยกิโลเมตร เพราะม้าเหล่านี้สามารถแลกเป็นเงินได้ อนาคตข้างหน้าเขาจะใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาทั่วไป เงินคือสิ่งที่ขาดไม่ได้เลย ดังนั้นเขาก็เลยต้องวางแผนเรื่องการเงินตั้งแต่ตอนนี้

ช่วงเย็นๆ จางสุ่ยกลับมาถึงหมู่บ้านเพียงคนเดียว เขาพบว่าชาวบ้านรออยู่หน้าหมู่บ้าน ราวกับกำลังรออะไรอยู่

"จางสุ่ยกลับมาแล้ว"

"ตาเฒ่าจาง ลูกชายของเจ้ากลับมาแล้ว"

เมื่อมีคนมองเห็นจางสุ่ย เขาก็รีบตะโกนทันที

"จางสุ่ย เฉินจื่อหายไปไหนเหรอ พวกเจ้าออกไปด้วยกันไม่ใช่เหรอ ทำไมเขาถึงไม่กลับมาด้วย?"

"เกิดเรื่องอะไรไม่ดีกับเฉินจื่อหรือเปล่า?"

"พวกเจ้าสองคนออกไปด้วยกัน เฉินจื่ออยู่ไหนเหรอ ทำไมเจ้ากลับมาเพียงคนเดียว?"

ชาวบ้านเดินเข้ามาและถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่มีอะไร ทุกคนโปรดวางใจ พวกเราแค่ไปซื้อของในเมือง อีกสองสามวันเฉินจื่อจะกลับมาเอง"จางสุ่ยพูด

จากนั้นจางสุ่ยก็หยิบหินหยวนบางส่วนกับเงินที่ขายม้าเหล่านั้นออกมา จากนั้นก็แบ่งให้ชาวบ้านทุกคน

"อีกสองสามวันเฉินจื่อก็จะกลับมา เขามีเรื่องต้องไปจัดการ ทุกคนโปรดวางใจ เรื่องของพวกเรา เขาคิดวิธีจัดการได้แล้ว"

เมื่อพูดอธิบายสั่นๆให้ชาวบ้านฟัง จากนั้นจางสุ่ยก็พยุงตาเฒ่าจางแล้วเดินกลับไป

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาเป็นคนธรรมดาทั่วไปแล้ว เขาต้องใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาทั่วไปและไม่สามารถเป็นนักบำเพ็ญเซียนได้อีกแล้ว