บทที่ 270

"ข้าจะส่งเจ้าไปลงนรกเอง!"

สายตาของจื่อเฉินเย็นชามาก บนหมัดของเขามีแสงสีเงินปรากฏอีกครั้ง ครั้งนี้ก็มีพลังที่หนักอึ้งเหมือนภูเขาปรากฏอีกครั้ง ทั้งๆที่ต่อยหมัดธรรมดาออกมา แต่ผู้อาวุโสหลิวกลับรู้สึกเหมือนมีภูเขากดทับลงมา พลังกดทับลงมานั้นน่ากลัวมากๆ

สายตาของเขามีแต่ความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง เขารีบปลดปล่อยชี่แท้ทั้งหมดออกมาและสร้างพลังป้องกันกายขึ้นมา

แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ร่างกายของจื่อเฉินในตอนนี้น่ากลัวมากๆ มันแข็งเจ้าร่งกว่าอาวุธฟ้ากำหนดอีก พลังของหมัดนี้ไม่ต่างอะไรกับอาวุธเทพเลย

"ตูม!"

ชี่แท้ป้องกันกายแตกสลายในเวลาเดียวกัน หมัดนี้ต่อยโดนใบหน้าของผู้อาวุโสหลิว ทำให้ศีรษะของผู้อาวุโสหลิวแตกกระจายทันที

ยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนดระยะกลาง ได้ลงมือเพียงครั้งเดียวก็เสียชีวิตแล้ว

"มัน……มันเป็นไปไม่ได้!"

จางมิ่งที่อยู่ไกลออกไป ตอนนี้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ผู้อาวุโสหลิวโดยสังหารภายในชั่วพริบตา แต่ผู้อาวุโสฟ่านกลับเข้าใกล้อีกฝ่ายไม่ได้เลย เขารู้ว่าตัวเองคิดผิดแล้ว เรื่องนี้เขาจงใจให้เป็นแบบนี้ เขาสังหารผู้อาวุโสโดยไม่กะพริบตาเลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตัวเองเลย

ดังนั้น เขาเคลื่อนไหวและรีบหนีทันที

น่าเสียดายจริงๆ คนที่จื่อเฉินต้องการได้มาถึงแล้ว จื่อเฉินไม่ยอมปล่อยเขารอดชีวิตกลับไปได้อย่างแน่นอน วิชาเก้าสายฟ้าพิฆาตปรากฏอีกครั้ง ร่างกายของจื่อเฉินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและปรากฏตัวด้านหน้าของจางมิ่ง ความเร็วของจื่อเฉินน่ากลัวมากๆ

"อย่า……อย่าฆ่าข้าเลย!"จางมิ่งกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง น้ำเสียงของเขาโศกเศร้ามากๆ จากนั้นเสียงของเขาก็หายไป เพราะมีรังสีกระบี่แดนฟ้ากำหนดอันหนึ่งพุ่งทะลุร่างกายของเขา ทำให้พลังชีวิตของเขาหายไป เขาล้มลงและเสียชีวิตทันที

เมื่อทั้งสามคนมาถึง เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที มีคนตายไปแล้วสองคน

จื่อเฉินหันหลังและมองหน้าผู้อาวุโสฟ่านด้วยใบหน้าปกติ

ผู้อาวุโสฟ่านเป็นชายชราคนหนึ่ง ใบหน้ามีริ้วรอยเยอะมากๆ แต่สายตาของเขาน่ากลัวมากๆ ไม่ได้มีสายตาเหม่อลอยเลย

ตอนนี้ดวงตาของเขาเย็นชามากๆและโกรธมากๆ เพราะจื่อเฉินสังหารผู้อาวุโสและคนอื่นๆต่อหน้าเขา มันเป็นการตบหน้าเขาชัดๆ

"เจ้าวิ่งหนีเป็นอย่างเดียวเหรอ?"ผู้อาวุโสฟ่านถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ แต่สามารถฟังออกถึงความเย็นชาจากคำพูดของเขา

"ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน เพราะตอนนี้ข้าจะส่งเจ้าไปลงนรกเอง"จื่อเฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ

"เจ้าพูดจาอวดดีเกินไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าเคลื่อนไหวรวดเร็ว ข้าสามารถสังหารเจ้าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว"ผู้อาวุโสฟ่านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตามีแต่รังสีฆ่าฟัน ไม่รู้จริงๆว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

"คนของสำนักจ้านอู่ไร้ยางอายมากๆ ตอนที่อยู่ในสวนยาวิเศษ หลิงหยุนวางแผนชั่วคิดร้ายกับทุกคน แม้แต่คนในสำนักเดียวกันก็ไม่ละเว้น ทำให้คนจำนวนมากต้องตาย แต่เขากลับโดนลงโทษแค่เก็บตัวครึ่งปีเท่านั้น ครั้งนี้เขาออกมาและทำเรื่องโหดเหี้ยมมากๆ เขาลงมือทำร้ายคนในสำนัก เจ้าที่เป็นผู้อาวุโสไม่หยุดเขาก็ไม่เป็นไร แต่เจ้ากลับสนับสนุนมัน เจ้าสมควรตายจริงๆ"จื่อเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและสายตาของเขาก็มีแต่รังสีฆ่าฟัน

"หึ มันเป็นเรื่องของสำนักจ้านอู่ ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรเข้ามายุ่ง เจ้าฆ่าคนของสำนักเราไปเยอะมากๆ วันนี้ยังไงเจ้าก็ต้องตาย สำหรับหมู่บ้านที่เจ้าอาศัยอยู่ ก็จะต้องเดือดร้อนเพราะการกระทำโง่ๆของเจ้าด้วย"ผู้อาวุโสฟ่านพูดอย่างเย็นชา