บทที่ 271

การชกแต่ละครั้งของจื่อเฉินล้วนมาพร้อมกับการบรรลุตราชิงเฟิง หนักแน่นดังขุนเขา เมื่อปล่อยหมัดออกมา แรงกดดันก็ปกคลุมผู้อาวุโสฟ่าน ในขณะที่ฝ่ายหลังดูเหมือนจะก้าวเข้าไปในวงล้อม ปราศจากที่กำบัง

สิ่งเดียวที่ทำได้คือถอยกลับ แต่ความเร็วของจื่อเฉินนั้นเร็วกว่า เขาติดตามมาอย่างกระชั้นชิดและปล่อยหมัดอย่างต่อเนื่อง

“ฝ่ามือหมื่นเงา!”

ผู้อาวุโสฟ่านตะโกนดังลั่น ลมปราณของแดนฟ้ากำหนดระยะปลายพลุ่งพล่าน ส่งเสียงคำรามดุจพยัคฆ์ดั่งมังกร เหมือนคลื่นยักษ์ที่พลุ่งพล่าน นี่คือการแสดงออกหลังจากที่ชี่แท้ฟ้ากำหนดบ้าคลั่งอย่างถึงขีดสุดแล้ว

สู้กันมาถึงตอนนี้ ล้วนตกเป็นเบี้ยล่างตลอด ผู้อาวุโสฟ่านรู้ว่าถ้ายังดำเนินต่อไป เขาอาจจะต้องจบชีวิตที่นี่

ชี่แท้ฟ้ากำหนดที่รุนแรงมีพลังที่น่ากลัว และพลังของรอยฝ่ามือหมื่นเงาก็แข็งแกร่งขึ้นหลายเท่า

รอยฝ่ามือแต่ละครั้งเปรียบเสมือนของแข็ง แฝงไปด้วยอานุภาพและการต่อต้านอันน่าเกรงขาม

“ฮึ่ม!” เมื่อเห็นรอยฝ่ามือเหล่านี้ จื่อเฉินก็ได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา เขาประกบนิ้วมือ ระหว่างง่ามนิ้วคล้ายกับมีวิญญาณกระโดดโลดเต้นปรากฏขึ้น

“ตูม!”

ท้องฟ้าสั่นสะเทือน ตราชิงเฟิงปรากฏขึ้น เหมือนมีภูเขามากดทับ ลมปราณพลุ่งพล่าน ต้นไม้รอบๆ ทนแรงกดดันไม่ไหว ระเบิดตัวในทันใด ฝุ่นตลบอบอวลทั้งสี่ทิศ เศษไม้ปลิวว่อน

“ลงมา!”

จื่อเฉินชี้นิ้ว ตราชิงเฟิงหล่นลงมา พื้นผิวของมันเปล่งแสงสีเขียว แต่มีชั้นแสงสีเงินปกคลุมอยู่ หากมองดีๆ เหมือนจะเห็นอสรพิษสายฟ้าตัวเล็กๆ ในแสงสีเงินนั้น

จากชี่แท้สายฟ้าที่แสดงออกมา พลังของตราชิงเฟิงนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าพลังของบรรดาศิษย์ที่ฝึกฝนคัมภีร์ชิงเซียต้นตำรับแสดงออกมาแม้แต่น้อย

“ตูม!”

ตราชิงเฟิงร่วงลงมา เหมือนภูเขาลงมากดรับ ลมปราณของมันมั่นคงและมีพลัง รอยฝ่ามือหมื่นเงาที่รุนแรงได้สลายไปในทันที กลายเป็นพลังฟ้าดิน ท้องฟ้าสั่นสะเทือน ดวงตราร่วงลงมาอีกครั้ง

“พรึ่บ!”

ผู้อาวุโสฟ่านกระอักเลือดและกระเด็นถอยหลัง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ชี่แท้ฟ้ากำหนดที่รุนแรงเกือบจะเป็นทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา คิดไม่ถึงว่าเขาจะถูกคู่ต่อสู้สกัดกั้นได้ง่ายๆ

“เจ้าไม่ได้มาจากหมู่บ้านต้าหลิง เจ้าเป็นใครกันแน่?”

ผู้อาวุโสฟ่านตกใจอย่างที่สุด ที่มุมปากยังมีรอยเลือดอยู่ เขาลุกขึ้นจากพื้น

“ข้าเป็นคนที่จะฆ่าท่าน” จื่อเฉินตอบอย่างเย็นชา เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า แล้วกระโจนเข้าไปอย่างรวดเร็ว