บทที่ 273

“ตันเถียนของข้าถูกทำลาย กลายเป็นคนไร้น้ำยาแล้ว ทางสำนักไม่อาจรับข้าไว้ได้ ข้าจะกลับไปก็ไม่ได้ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะศิษย์พี่ ข้าไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อท่านเลย”

แววตาของจื่อเฉินเป็นประกาย หลิวหลิวน้ำตานองหน้า เฝ้าอ้อนวอนไม่หยุด

“เรื่องที่ศิษย์พี่มอบหมาย ข้าทำเสร็จทุกอย่างแล้ว แค่หวังว่าศิษย์พี่จะไว้ชีวิตข้า ข้าเป็นคนไร้น้ำยาแล้ว ไม่มีวาสนาคอยติดตามผู้บำเพ็ญอีก แต่ข้าไม่อยากตาย ทางสำนักไม่เลี้ยงดูคนไม่มีประโยชน์ คนธรรมดาจะถูกขับไล่ออกมา”

หลิวหลิวร้องไห้ตัดพ้อไม่หยุด น้ำตานองหน้า ดูน่าสงสารมาก

จื่อเฉินขมวดคิ้ว ตกอยู่ในภวังค์ความคิด ดูลังเลอย่างเห็นได้ชัด

ในช่วงเวลานี้ หลิวหลิวได้ให้การชี้ตัวบุคคลมากมาย ตอนนั้นจื่อเฉินกลัวว่าอีกฝ่ายจะโกหก เขาจึงต้องสอบถามก่อนจะลงมือ แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนเหล่านั้นล้วนเป็นคนไม่ดี

อาจกล่าวได้ว่าหลิวหลิวเป็นคนทำอะไรก็มีความรับผิดชอบและความพยายามอย่างดีที่สุด

“ศิษย์พี่ ข้าไร้น้ำยาแล้ว ไม่สามารถทำชั่วได้อีก เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะศิษย์พี่” เมื่อเห็นจื่อเฉินมีท่าทีลังเล หลิวหลิวก็พูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่อ่อนน้อมถ่อมตน

“เอาล่ะ!” หลังจากผ่านไปนาน จื่อเฉินถอนใจและกล่าวว่า “ต่อไปจงทำตัวเป็นคนดี อย่าทำชั่วอีก ที่นี่มีเศษหินหยวนอยู่ จงเอากลับไปใช้วันหลัง”

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง จื่อเฉินก็ตัดสินใจปล่อยเขาไป หากเป็นเมื่อก่อน เขาจะฆ่าหลิวหลิวโดยไม่ลังเลเลย แต่เขาทำงานให้ตนมาเป็นเวลานานอย่างทุ่มเทกายใจ เห็นได้ชัดว่าไม่มีเหตุผลที่จะลงมือฆ่าเขาในตอนนี้

“ขอบคุณศิษย์พี่! ขอบคุณศิษย์พี่!” หลิวหลิวรู้สึกขอบคุณมาก เอาแต่โขกหัวคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นจึงรับหินหยวนที่แตกละเอียดไป

“อืม ลากันตรงนี้ อย่าได้พบกันอีกเลย” เสียงของจื่อเฉินไม่แยแสและดูคลุมเครือ เขาไปไกลแล้ว กลายเป็นสายฟ้าและหายตัวไป

เขาเดินอย่างสบายใจ

“อย่าได้พบกันอีกเลย ขอบคุณศิษย์พี่ที่ปรานีไว้ชีวิต”

หลิวหลิวรับหินหยวนมา ลุกขึ้นจากพื้นและเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเขา ยังคงแสดงท่าทางขอบคุณอยู่

เขาไม่ได้วิ่งหนีเตลิดอย่างรวดเร็ว แต่เดินไปช้าๆ ไม่เร่งรีบ

“น่าเสียดาย! เขาเคยเป็นผู้บำเพ็ญ แต่ตอนนี้เขากลายเป็นคนธรรมดาไปแล้ว อย่างไรก็ตามคนธรรมดาก็มีชีวิตของตัวเองเช่นกัน พวกเขาอาจมีชีวิตที่ดีกว่าผู้บำเพ็ญด้วยซ้ำ”

หลิวหลิวเงยหน้าขึ้น เปี่ยมล้มด้วยพลังและชีวิตชีวา ซ่อนหินหยวนไว้ในอก ราวกับว่าเขากำลังมีความหวัง ดูเหมือนว่าเขาได้เรียนรู้วิธีที่จะไขว่คว้าโชคดีครั้งแรกในชีวิตด้วยหินหยวนเหล่านี้

ตั้งแต่ติดตามผู้บำเพ็ญ ชีวิตที่เหลืออยู่ของหลิวหลิวก็มีเพียงคำว่าหาเงินสองคำเท่านั้น

ถ้าหิวเขาจะกินอาหารแห้ง ถ้าเขากระหายเขาจะดื่มน้ำบ้าง นอกจากพึมพำกับตัวเองในตอนแรก เขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เดินไปข้างหน้าราวกับว่าความหวังรออยู่เบื้องหน้า