บทที่ 28

“ไอ้เด็กนี่ ช่างกล้านัก”

ภายในป่าลึกลับปรากฏเสียงหัวเราะอันเย็นชาดังขึ้น จากนั้นร่างของคนสองคนก็ปรากฏขึ้น

เป็นฟู่เจี๋ยและฉือหมิงที่เดินออกมาจากป่าลึกลับ

“แค่พวกเจ้าสองคนงั้นรึ ?” เมื่อเห็นคนทั้งสอง จื่อเฉินก็ประหลาดใจเล็กน้อย จากการคาดเดาของเขา หวังเมิ่งเองก็ควรจะมาด้วย

“แค่พวกข้าสองคนเพียงพอที่จะจัดการกับเจ้าแล้ว” ฟู่เจี๋ยยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น

จื่อเฉินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ครั้งนี้มันควรจะต้องเป็นหวังเมิ่งที่วิ่งเข้ามาหาเขาสิ ในความคิดของเขา หวังเมิ่งน่าจะมียาชี่ทิพย์อยู่ แต่กลับมากันแค่สองคน ความหวังของจื่อเฉินพังทลายลงอีกแล้ว

“ผิดหวังขนาดนั้นเลยหรือ หรือว่าเจ้าอยากจะตายด้วยเงื้อมมือของพี่เมิ่งงั้นรึ ?” ฉือหมิงพูดอย่างดูถูก

“ก็ผิดหวังนิดหน่อย ถ้าหวังเมิ่งอยู่ที่นี่ อย่างน้อย ๆ ที่ตัวก็น่าจะมียาชี่แท้อยู่ แต่พวกเจ้าทั้งสอง กลับมีแต่พวกยากจน น่าเสียดายจริง ๆ” จื่อเฉินถอนหายใจพลางส่ายหัว ด้วยความผิดหวัง

“จื่อเฉิน เจ้าอย่าดูถูกคนอื่นอย่างนี้ ข้าเองก็มียาชี่แท้อยู่เหมือนกัน” ฟู่เจี๋ยโกรธจัด หลังจากนั้นก็ควักยาชี่แท้ออกมาโชว์ต่อหน้าจื่อเฉิน

เพียงแค่เห็นเม็ดยาสีขาว ภายในบรรจุชี่ทิพย์อันหนาแน่น ก็แน่นอนได้แล้วว่านั่นคือยาชี่แท้ แววตาของจื่อเฉินส่องประกายทันที

“ความตายอยู่ใกล้ขนาดนี้ยังจะโลภมากอยู่อีก งั้นก็ตายไปซะเถอะ” ดวงตาของฉือหมิงฉายแววเจตนาฆ่า

หลิวหยางวิ่งไปหลบด้านหลังคนทั้งสอง จากนั้นหันไปหาจื่อเฉินและพูดว่า “จื่อเฉินเจ้าจะมาโทษข้าไม่ได้นะ คนเราถ้าไม่ทำตามคุณธรรมของตนเอง ก็จะถูกฟ้าดินลงโทษ”

หลิวหยางเงียบไป สีหน้าแทบดูไม่ได้

“ฮึ ไม่รู้จักละอายใจ” ฟู่เจี๋ยสบถออกมาอย่างดูถูก และพูดต่อว่า “จื่อเฉิน วันนี้คือวันตายของเจ้า โสมหิมะนั่น ดูแล้วน่าจะอยู่ในกระเป๋าสัมภาระด้านหลังเจ้าใช่รึเปล่าล่ะ”

“อยู่หรือไม่อยู่เจ้ามาดูเองแล้วกัน แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะมีชีวิตรอดไปได้หรือเปล่า ?” จื่อเฉินพูดจาดูถูก

“ไอ้คนไม่รู้จักเจียมตัว วันนี้ข้าฟู่เจี๋ยจะเป็นคนส่งเจ้าขึ้นสวรรค์เอง” ฟู่เจี๋ยตะโกน ในขณะที่พลังซี่ชั้นห้าแผ่พุ่งออกมา

ท่าก้าวเมฆไหลถูกใช้ออกพร้อม ๆ กับท่าเท้าแปลก ๆ บุกเข้าไปหาจื่อเฉินด้วยความรวดเร็ว

“ตายซะ !”

เขากำหมัดแน่น ราวกับค้อนขนาดใหญ่ พร้อมกับเสียงลมที่แหวกมาในอากาศ พุ่งตรงไปยังใบหน้าของจื่อเฉินด้วยความโกรธเกรี้ยว

ทักษะการต่อสู้ระดับสาม---หมัดเหล็ก

เมื่อมองไปยังฟู่เจี๋ยที่พกความมั่นใจมาเต็มอก จื่อเฉินก็ได้แต่ส่ายหัว เกิดรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “หมัดเหล็กที่ไม่เหมือนหมัดเหล็ก ท่าก้าวเมฆไหลที่ไม่เหมือนท่าก้าวเมฆไหล ต่อให้ชี่แท้จะแข็งแกร่งกว่าข้าหนึ่งชั้นแล้วยังไง .... สุดท้ายก็ตายอยู่ดี”

แววตาดูถูกเมื่อครู่เปลี่ยนกลายเป็นเยือกเย็น จื่อเฉินบิดเท้าไปเล็กน้อย การโจมตีของฟู่เจี๋ยก็ผ่านไปห่างจากเขาเพียงแค่นิดเดียว จากนั้นเสียงคำรามของพยัคฆ์ก็ดังขึ้น ทักษะการต่อสู้ระดับสามหมัดพยัคฆ์ พุ่งเข้าจู่โจมไปยังช่องว่างที่เปิดออกของฟู่เจี๋ยอย่างโหดเหี้ยม

“ปั้ง”

ภายใต้เสียงอันอึดอัด มีเสียงกระดูกที่แยกออกจากกัน กับเสียงกรีดร้องของฟู่เจี๋ย ร่างของอีกฝ่ายที่เข้าจู่โจมมาอย่างรวดเร็ว ต้องถอยออกไปด้วยความเร็วที่รวดเร็วยิ่งกว่า

ตอนบุกเข้ามา เขาสาวเท้าบนพื้นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ตอนถอยออกไปกลับบินลอยไปบนอากาศ เขาถูกการโจมตีของจื่อเฉินจนกระเด็นลอยออกไป

“อั้ก !”

ร่างของเขาร่วงลงกับพื้น ฟู่เจี๋ยกระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนที่จะไม่เหลือคำพูดใด ๆ ทิ้งเอาไว้อีก

ชี่แท้ชั้นห้าอย่างฟู่เจี๋ยยังต้องตายจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“เจ้า... !”