บทที่ 27

จื่อเฉินเพิ่งจะกลับมาได้แค่วันเดียว ก็มีปัญหากับหวังสงแล้ว แม้ว่าจะได้ซูเมิ่งเหยามาช่วยแก้ปัญหา แต่มันก็ทำให้เขายังคงถูกเหล่าศิษย์สำนักนอกกีดกันอยู่ดี

การสอบคัดศิษย์สำนักในใกล้เข้ามาทุกที ศิษย์สำนักนอกต่างก็พากันฝึกฝนอย่างหนัก สำหรับบางคนที่รู้ตัวว่าไม่มีความหวังที่จะทะลุขั้นไปได้ ก็ยิ่งต้องคิดหาวิธีตามหายาวิเศษมาให้ได้

จื่อเฉินถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวซะแล้ว คนที่ยังคบกับเขาเป็นเพื่อนอยู่ในศิษย์สำนักนอก มีอยู่ไม่ถึงห้าคน

มีเมี่ยวคงหนึ่งคน หลิวหยางอีกหนึ่งคน หลินเสวี่ยเองก็นับเป็นอีกหนึ่งคน เสียดายที่ตอนนั้นเขายังไม่ทันได้พูดอะไรกับนาง นางก็เดินตามซูเมิ่งเหยาไปซะก่อน

หลิวหยางมีพลังชี่แท้ชั้นสี่เหมือนกับจื่อเฉิน ซึ่งห่างจากชี่แท้ชั้นห้าเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น จื่อเฉินก่อนหน้านี้มีชี่แท้ชั้นสี่ หลังจากที่กลับมาก็ยังคงมีพลังชี่แท้ชั้นสี่อยู่ ผ่านมาตั้งหลายเดือนกลับไม่มีการพัฒนาใด ๆ ขึ้น

แต่ไม่มีใครรู้ว่า จื่อเฉินใช้เวลาเพียงไม่กี่เดือน ก็สามารถเปลี่ยนจากคนอ่อนแอธรรมดา ทะลุขั้นมายังชี่แท้ชั้นสี่ได้สำเร็จ

ร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรหมีน้ำแข็งระดับห้า แถมยังเข้าใจถึงทักษะการต่อสู้แท้จริงด้วย

ซี้แท้ชั้นห้าทั่ว ๆ ไป ในสายตาของจื่อเฉิน เขาแทบจะไม่คิดเหลียวมองเลยด้วยซ้ำ

“ยาวิเศษสองร้อยปี ?” จื่อเฉินมองไปยังหลิวหยางที่อยู่ด้านหน้า พลางขมวดคิ้ว

“ใช่แล้ว ข้าตามหามันมาตั้งนานกว่าจะพบ แต่มีสัตว์อสูรระดับห้าคอยปกป้องอยู่ใกล้ ๆ ข้าคนเดียวไม่ไหว ดังนั้นเลยเรียกเจ้ามาด้วย” หลิวหยางพูดออกไปอย่างมั่นใจ

“นี่มัน.... ข้าขอคิดดูสักหน่อย” จื่อเฉินตอบไปอย่างลังเล

หลิวหยางจ้องไปที่เขาและพูดว่า “จื่อเฉิน นี่เจ้ายังต้องคิดอีกหรือ ข้าเห็นเจ้าเป็นเพื่อนสนิท ถึงได้เรียกเจ้ามา เจ้ามีชี่แท้ชั้นสี่ ข้าก็ด้วย ยาวิเศษสองร้อยปีเม็ดนี้ สามารถใช้แลกกับยาชี่แท้ได้สองเม็ด พวกเราแบ่งกันคนละเม็ด หลังจากนั้นก็ทะเลขั้นไปด้วยกัน เข้าไปยังสำนักใน นี่เจ้ายังจะต้องคิดอยู่อีกหรือ หรือว่า เจ้าคิดว่าเพื่อนสนิทอย่างข้าจะทำอันตรายเจ้าหรือไง ?”

คำว่าเพื่อนสนิท สร้างแรงกระตุ้นให้กับจื่อเฉินอย่างมาก นัยน์ตาของเขาถึงกับสั่นไหว

“ก็ได้ !” เมื่อได้ยินหลิวหยางพูดแบบนี้ จื่อเฉินก็ไม่ลังเลอีก รีบพยักหน้าตอบกลับไปว่า “พวกเราจะไปกันเมื่อไหร่”

“ให้มันได้อย่างนี้สิ เรื่องดี ๆ แบบนี้ไม่ต้องคิดเยอะหรอก” หลิวหยางพูดออกไปอย่างยิ้มแย้ม “พรุ่งนี้เช้า พวกเราจะเริ่มเดินทาง”

พูดจบหลิวหยางก็จากไป

“เจ้าเชื่อเขางั้นหรือ ?” หลิวหยางเพิ่งจะเดินจากไป เมี่ยวคงก็ออกมาจากห้อง มองไปยังแผ่นหลังของหลิวหยาง แววตาส่องประกายเย็นชา

จื่อเฉินเพียงแค่หัวเราะ แต่กลับไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

“หากว่าเจ้าต้องการยาชี่แท้จริง ๆ ล่ะก็ ข้าจะคิดหาทางเอามันมาให้เจ้าเม็ดนึง หลิวหยางจู่ ๆ ก็เรียกเจ้าไป แน่นอนว่าต้องคิดอะไรไม่ซื่ออยู่แน่” เมี่ยวคงพูดออกมาอีกครั้ง

“ข้าแค่อยากจะรู้ ว่าพวกเขาจะใช้ลูกไม้แบบไหนกัน” จื่อเฉินตอบ

“เจ้าไม่กลัวเขาสมรู้ร่วมคิดกับหวังเมิ่ง เพื่อมาฆ่าเจ้างั้นหรือ ?”

“หวังสงไม่อยู่ เหลือแค่หวังเมิ่งคนเดียว ข้าสัญญาเลยว่ามันต้องตายอย่างน่าเวทนาแน่นอน” จื่อเฉินพูดออกมาอย่างเยือกเย็น ในเวลานี้ ตัวเขามีความมั่นใจอยู่ล้นหลาม