บทที่ 26

“ศิษย์...ศิษย์พี่” การต้องเรียกคนที่เด็กกว่าตนว่าศิษย์พี่ จื่อเฉินคิดดูแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ แต่อีกฝ่ายเป็นถึงคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้ จื่อเฉินจึงพูดออกไปด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณศิษย์พี่ที่ช่วยชีวิต”

“เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า เรื่องของศิษย์สำนักนอกอย่างพวกเจ้า ข้าไม่ได้คิดจะสนใจหรอก เพียงแต่ข้าแค่ได้รับมอบหมายมาก็เท่านั้น” ซูเมิ่งเหยาพูดโดยที่ไม่ได้หันหน้ากลับมา น้ำเสียงแม้จะยังคงราบเรียบ แต่ก็ไม่ได้แฝงความเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้

นางเปรียบได้ดั่งเทพธิดา ตำแหน่งในสำนักในก็มากกว่าคนทั่วไป อยู่ ๆ จะมาถึงที่นี่ได้ยังไง แถมยังเป็นที่ที่เต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูลพวกนี้ด้วย อีกฝ่ายมาปรากฏตัวที่นี่ แน่นอนว่าต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ในขณะที่จื่อเฉินกำลังสงสัยอยู่นั้น เขาก็เห็นร่างบอบบางของคน ๆ หนึ่งสวมเสื้อผ้าสีเขียว นางคือหญิงสาวหน้าตาน่ารัก คอยแลบลิ้นให้จื่อเฉินอยู่ห่าง ๆ ก่อนจะทำหน้าตาทะเล้นและเดินตามซูเมิ่งเหยาออกไป

“หลินเสวี่ย”

เมื่อเห็นร่างในชุดสีเขียว จื่อเฉินที่กำลังสับสนก็รู้สึกโล่งใจ

เขาไม่รู้จักซูเมิ่งเหยา แต่รู้จักหลินเสวี่ย เมื่อหนึ่งปีก่อนจื่อเฉินออกไปด้านนอก เขากลับมาก็พบหลินเสวี่ยที่กำลังบาดเจ็บอยู่ที่ตีนเขา อีกฝ่ายแม้แต่จะเดินก็ยังทำไม่ได้ จื่อเฉินจึงแบกนางกลับมา

หลังจากนั้นจื่อเฉินถึงได้รู้ ว่านางคือศิษย์สำนักนอก ชื่อเสียงของหลินเสวี่ยไม่ได้ต่างไปจากหวังเมิ่ง นอกจากพละกำลังแล้ว นางยังมีคนที่คอยให้ความช่วยเหลือนางอยู่เบื้องหลังด้วย สำหรับหวังเมิ่งก็คือหวังสง ส่วนหลินเสวี่ยก็คือซูเมิ่งเหยา

หลินเสวี่ยดีต่อจื่อเฉินมาก แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อจื่อเฉินไม่ได้มีพรสวรรค์อะไร พลังก็ธรรมดา คนที่รู้ตัวเองดีอย่างเขา ไม่เคยคิดจะเพ้อฝันอะไรมากมายอยู่แล้ว

แต่เขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ในวันนี้หลินเสวี่ยจะทำเพื่อเขา เชิญซูเมิ่งเหยามาที่นี่ แถมนางยังตอบรับที่จะมายังสถานที่สกปรก ๆ อย่างนี้ด้วย แสดงว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นต้องไม่ธรรมดา

“บางที นางอาจจะแค่ต้องการตอบแทนข้าเฉย ๆ ก็ได้” จื่อเฉินคิดในใจ แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง

หลังจากหันกลับไป เมื่อมองไปยังห้องของตัวเอง ทั้งกลิ่นเหม็นแสบจมูก ทั้งสิ่งสกปรกมากมาย ตอนนี้คนแทบจะอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว

ตอนนี้ห้องอยู่ไม่ได้อีกแล้ว ห้องของจ้าวช่านข้าง ๆ จื่อเฉินก็ไม่ได้อยากเข้าไปอยู่

“จื่อเฉิน”

แต่ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงจากร่างที่อยู่ไกล ๆ อีกฝ่ายเป็นวัยรุ่น อายุใกล้เคียงกับจื่อเฉิน สวมเสื้อผ้าของสำนักในชุดสีเขียว เมื่อได้กลิ่นแปลก ๆ ในอากาศ เขาก็ถึงกับขมวดคิ้ว เดินตรงเข้ามาหาจื่อเฉินและพูดว่า “ที่นี่คงอยู่ไม่ได้แล้วล่ะ ป่ะ ไปอยู่กับข้าเถอะ”

“เมี่ยวคง เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ ?” เมื่อเห็นคนที่มาหา จื่อเฉินก็ยิ่งแปลกใจ เขามองดูที่นิ้วเท้า ก่อนจะเดินออกไปด้านนอกอย่างระมัดระวัง

“ข้ากลับมาหลายวันแล้วล่ะ เรื่องของเจ้าข้าก็ได้ยินมาหมดแล้ว ที่จ้าวช่านทรยศเพื่อนอย่างเจ้าก็ด้วย” เมี่ยวคงพูด “แต่ก่อนข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ว่าจ้าวช่านเป็นคนเจ้าเล่ห์ จิตใจคับแคบ ทำความรู้จักกันนิดหน่อยยังพอได้ แต่ให้คบกันนาน ๆ นั้นยาก แต่เจ้าก็ไม่ฟัง ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ ไปยั่วโมโหหวังสงมาใช่รึเปล่าล่ะ”

เมี่ยวคงเป็นเพื่อนของจื่อเฉิน และก็เป็นเพื่อนสนิทของจื่อเฉินด้วย แต่เพราะว่าเมี่ยวคงไม่ค่อยถูกกับจ้าวช่าน ก่อนหน้านี้ เมี่ยวคงจึงออกไปแสวงหาโอกาสด้วยตนเองแทน ส่วนจื่อเฉินก็ไปกับจ้าวช่าน