บทที่ 25

ฝูงคนแยกออก ร่างเพรียวของหญิงสาวในชุดสีขาวปรากฏตัวขึ้น

สวมชุดสีขาว จะต้องเป็นศิษย์สำนักในแน่นอน ผ้าสีขาวบิดพลิ้ว ปลิวไสวไปตามสายลม ใบหน้าของหญิงสาวละเอียดอ่อน งดงาม ราวกับงานศิลปะที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต ดวงตากลมโตทั้งสองข้าง อ่อนโยนราวกับหยดน้ำ นางค่อย ๆ ย่างก้าวออกมาอย่างสง่างาม

นี่คือเทพธิดา แต่กลับมายังสถานที่โสโครกแห่งนี้ แววตาที่อ่อนโยนเหมือนหยดน้ำของนาง แฝงไว้ด้วยความโกรธ กลิ่นเหม็นแสบจมูกที่ลอยมาในอากาศ ทำให้นางต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย

เมื่อได้เห็นร่างของหญิงรูปงามคนนี้ ทุก ๆ คนต่างก็สติหลุดลอย

“ศิษย์พี่ซูเมิ่งเหยา ท่านมาที่นี่ได้ยังไง ?”

เมื่อเห็นผู้มาเยือน หวังสงที่ในใจเต็มไปด้วยความโกรธก็ถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจแทน

หวังสงดูแล้วอายุน่าจะยี่สิบกว่า ๆ ส่วนหญิงสาวชุดขาวตรงหน้า ดูแล้วเหมือนกับคนอายุสิบหกสิบเจ็ดปี แต่ทว่าหวังสงกลับเรียกนางว่าศิษย์พี่

“หรือว่านั่นจะเป็นศิษย์พี่ซูเมิ่งเหยาจากสำนักใน ? นางอายุสิบหกปี แต่กลับมีพลังชี่แท้ชั้นแปดขั้นสูงสุดแล้ว ให้พูดก็คือนางมีโอกาสที่จะเข้าไปยังแกนหลักสำนักหลิงอู่ และได้เป็นศิษย์แกนหลักของสำนักด้วย”

“ว้าว ที่แท้ก็ศิษย์พี่ซูเมิ่งเหยางั้นหรือ ?”

เหล่าศิษย์สำนักนอก ต่างก็พากันตกตะลึง แววตาเต็มไปด้วยความหลงใหล ราวกับได้เห็นเทพธิดาในดวงใจ

ซูเมิ่งเหยา แน่นอนว่าจะต้องเป็นเทพธิดาที่ศิษย์สำนักนอกต่างก็เฝ้าใฝ่ฝันถึง นอกจากนางจะมีรูปร่างที่สวยราวกับเทพธิดาแล้ว พรสวรรค์ของนางก็ไม่ต่างไปจากเทพธิดาเลยด้วย

นางขึ้นชื่อได้ว่าเป็นศิษย์สำนักในคนแรก

แต่น่าเสียดาย ที่เทพธิดาตนนี้หลังจากที่ได้เห็นแววตาเคลิบเคลิ้มของทุกคน กลับไม่ได้มีความรู้สึกยินดีเลยสักนิด แถมยังรู้สึกรังเกียจมากกว่าเดิม เมื่อต้องถูกมองด้วยแววตาเคลิบเคลิ้มจากคนที่ไม่รู้จักผิดถูก นางก็รู้สึกว่าตนช่างดูน่าอับอายเสียเหลือเกิน

“ตอนนี้สำนักนอกกลายเป็นสภาพแบบนี้ไปซะแล้วหรือ แม้แต่ผิดถูกก็ไม่รู้แล้ว” ในใจของซูเมิ่งเหยารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น หวังสง ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ ?” ซูเมิ่งเหยามองไปยังหวังสง ถามออกไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ข้าไม่ได้ทำอะไร ก็แค่ออกมาเดินเล่นเฉย ๆ ศิษย์พี่ซู ที่สกปรก ๆ อย่างนี้ ทำไมท่านถึงมาที่นี่ได้ล่ะ ?” หวังสงยิ้มแย้ม พลางตอบไปอย่างสุภาพ

ซูเมิ่งเหยาที่รู้จักกันในนามอัจฉริยะอันดับหนึ่งในสำนักใน อายุเพียงแค่สิบหกปี แต่กลับเป็นผู้ที่มีพลังชี่แท้ชั้นแปด นอกจากความสามารถที่เป็นเลิศแล้ว นางยังเป็นที่หมายปองของเหล่าลูกศิษย์มากมาย และในนั้นก็มีศิษย์แกนหลักรวมอยู่ด้วย ดังนั้นหวังสงที่ได้พบกับซูเมิ่งเหยา จึงต้องเกรงอกเกรงใจนางอยู่บ้าง

“ออกมาเดินเล่น หรือว่าออกมาขโมยของกันแน่ ?” ซูเมิ่งเหยาจ้องไปยังหวังสง ดวงตาที่เหมือนกับหยดน้ำ กลับแฝงไปด้วยความเย็นชา