บทที่ 282

“แคว่ก!”

กระดาษทีละหน้าถูกจื่อเฉินฉีกออก ฉีกเป็นชิ้นๆ กลายเป็นเศษกระดาษ

“ข้าจะฉีกมัน! ข้าจะฉีกมัน!”

คัมภีร์ลับบางๆ ถูกจื่อเฉินฉีกออกทีละหน้า เศษกระดาษปลิวว่อน ภายในชั่วพริบตา คัมภีร์ลับเล่มหนึ่งกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ

จู่ๆ จื่อเฉินก็ถามด้วยความแปลกใจ “เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น?”

กระดาษทุกแผ่นถูกฉีกออกจากกัน แต่กระดาษแผ่นสุดท้าย จื่อเฉินกลับฉีกไม่ไ ด้ นี่เป็นกระดาษธรรมดาเหมือนกับแผ่นก่อนๆ แต่มันเหนียวแน่นเป็นพิเศษ จื่อเฉินฉีกอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่ขาดออกจากกัน

“ฉีกให้หมดเลย !” จื่อเฉินตะโกนอย่างโกรธเคือง วันนี้เกิดอะไรขึ้น แม้แต่กระดาษแผ่นเดียวเขาก็ไม่สามารถฉีกให้ชิ้นๆ ได้ โชคร้ายอะไรอย่างนี้

“จึก!” “จึก!”

จื่อเฉินออกแรงมากขึ้นอีกครั้ง แต่กระดาษยังคงไม่ขาด มันเหนียวมาก

“หึ่มมม!”

จื่อเฉินโกรธ ไฟโทสะแผดเผา จะต้องฉีกของสิ่งนี้ออกจากกันให้ได้ แสงสีเงินแวบวาบบนร่างกายของเขา เลือดภายในกายเดือดพล่าน โหมกระหน่ำไม่อาจต้านไหว มือทั้งสองเปล่งแสงสีเงินแวววาว ส่งพลังออกมาอย่างมาก

“แคว่ก!”

เสียงดังขึ้นเบาๆ ราวกับผ้าไหมทองถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ

แต่กระดาษนั้นแผ่นนั้นไม่เป็นอะไรเลย สิ่งที่ขาดคือแสงสีเงินบนมือของจื่อเฉิน ถูกตัดด้วยกระดาษอันแหลมคมกลายเป็นเสี่ยงๆ ในทันที จากนั้นกระดาษก็เจาะเข้าไปในผิวหนังและเนื้อของเขา

“ฟิ้ว!”

นิ้วมือประสานกับหัวใจ จื่อเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ และขมวดคิ้วแน่น ในขณะนี้ เขาไม่เห็นสิ่งแปลกปลอมบนกระดาษ เขาเป็นคนโง่จริงๆ

กระดาษบางแผ่นนั้นเต็มไปด้วยลายมือเขียน เป็นคำศัพท์สมัยใหม่ ซึ่งจื่อเฉินรู้จัก ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ระดับความดื้อรั้นอยู่เหนือความคาดหมายของจื่อเฉิน ความแหลมคมของมันอยู่เหนือกระบี่อัคคี

ควรรู้ว่ากระบี่อัคคีฟันลงบนมือของเขา เกิดเพียงรอยขีดข่วนตื้นๆ แต่กระดาษแผ่นนี้ได้เจาะทะลุผิวหนังของเขาโดยตรง

กระดาษเป็นสีเหลืองและดูเก่ามาก แต่มีความคมมากผิดปกติ ที่ขอบมีคราบเลือด มันคือเลือดของจื่อเฉิน

เลือดไหลตามขอบกระดาษ ซึมเข้าไปด้านใน