บทที่ 281

คัมภีร์ลับนั้นยับยู่ยี่และเก่ามาก ดูเหมือนหนังสือโบราณ

“ประสก คัมภีร์ลับสุดยอดเล่มนี้ อาตมาได้มาอย่างหวุดหวิดจากซากโบราณวัตถุ น่าเสียดายที่มันขัดกับหลักการทางพุทธศาสนา อาตมาจึงไม่สามารถฝึกฝนได้ วันนี้มีวาสนากับประสก จึงตั้งใจมอบคัมภีร์ลับให้แก่ท่าน”

เมื่อพูดถึงคัมภีร์ลับ สีหน้าของหลวงจีนนั้นเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขาถือคัมภีร์ลับไว้ในมือ ท่าทางเอาจริงเอาจัง

“ประสก นี่คือโอกาสอันดี ขอแสดงความยินดีที่ประสกได้คัมภีร์ลับสุดยอดนี้! เส้นทางการฝึกฝนในภายภาคหน้าของเขา จะต้องมีถนนที่กว้างขวางและไม่มีสิ่งกีดขวางใดๆ”

หลวงจีนยื่นคัมภีร์ลับให้

เดิมทีก็แค่พูดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่คิดว่าหลวงจีนจะมีคัมภีร์จริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้ยังฉีกยิ้มหัวเราะอยู่ แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ทำให้จื่อเฉินไม่สามารถอ่านใจอีกฝ่ายได้ นอกจากนี้คัมภีร์ลับยังมีรอยยับยู่ยี่และดูซีดเก่า มันคล้ายกับเก้าสายฟ้าพิฆาตที่ผู้อาวุโสมอบให้แก่เขา ไม่แตกต่างกันมากนัก

ความเคร่งขรึมของหลวงจีนทำให้จื่อเฉินอยากรู้อยากเห็นมาก เขาเหลือบมองคัมภีร์ระดับสูงสุดโดยไม่รู้ตัว

แต่เมื่อเขาเห็นข้อความในคัมภีร์ลับสุดยอด เขาแทบจะกระอักเลือดสลบไป

มันไม่ใช่อักษรโบราณเลย แต่เป็นแบบอักษรปัจจุบัน ไม่มีความหมายแบบโบราณเลยด้วยซ้ำ จื่อเฉินมองแวบแรกก็จำได้แล้ว

แค่เห็นภายนอกของคัมภีร์ลับ มีตัวอักษรใหญ่ทรงสี่เหลี่ยมเขียนไว้สามตัว

ฝ่ามือดันเมฆ!

ทักษะการต่อสู้ระดับสองที่แดนชี่แท้ใช้ ไม่นับเป็นทักษะการต่อสู้ฟ้ากำหนด แล้วมันจะเป็นคัมภีร์ลับสุดยอดได้อย่างไร

เป็นทักษะการต่อสู้ที่ธรรมดาที่สุดจริงๆ สาเหตุที่เหลืองก็เพราะวางอยู่นานเกินไป ถูกถูไถมานานเกินไป เดาว่าหลวงจีนชั่วคนนี้จะเอาซุกไว้อยู่นานแล้ว

ดูเหมือนจะรู้ว่าตนเป็นฝ่ายผิด หลังจากที่หลวงจีนวางคัมภีร์ลับสุดยอดลง เขาก็จากไปอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วสูงมาก

“ประสก แล้วพบกันใหม่หากมีวาสนา!” หลวงจีนรีบออกไป ในขณะเดียวกันก็บอกว่า “กระดูกของท่านจะฟื้นตัวในไม่ช้า ช่วงนี้อย่าใช้ชี่แท้ เผื่อไม่ให้กระดูกเคลื่อนที่”

“หลวงจีน ข้าจะฆ่าท่าน…!” จื่อเฉินตะโกนด่ากราดโดยไม่ไว้หน้าใคร ด่าจนน้ำลายกระเซ็น ครั้งนี้เขาพ่ายแพ้จริงๆ

เขาพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือหลวงจีนละโมบ พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง

“หลวงจีน ข้าจะฆ่าท่านให้หมดทั้งบ้าน…” จื่อเฉินด่ากราด ด่าอย่างบ้าคลั่งจนน้ำลายแตกฟอง ราวกับสายฝนที่โปรยปรายลงมา

“หลวงจีนบัดซบ…วัดไหนที่จุดธูปผิด จุดธูปเรียกท่านออกมาได้!”

จื่อเฉินด่ากราดไม่หยุด เขาโกรธมากที่พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง พ่ายแพ้ให้กับหลวงจีนในครั้งนี้