บทที่ 280

“ข้าไม่มีหินหยวน” จื่อเฉินเบือนหน้าหนี รู้สึกหนักใจมาก “นี่มันเรื่องอะไรกัน ถูกคนตีจนพิการ แถมยังต้องจ่ายหนึ่งพันหินหยวนอีก หรือว่าเดี๋ยวนี้เขาจับตัวเรียกค่าไถ่กันแบบนี้แล้ว?”

จากคำกล่าวของหลวงจีน เมื่อก่อนมีคนเคยจ่ายด้วยหินหยวน เขารู้สึกเสียใจต่อบุคคลนั้น

“ไม่มีหินหยวนเหรอ?” หลวงจีนตกตะลึง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหุบลงเป็นครั้งแรก พูดอย่างเคร่งขรึม “ไม่มีทาง ท่านใช้วิชาพรางตัว เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการให้คนอื่นเห็นใบหน้าที่แท้จริง มันต้องมีเหตุผล คนอย่างท่านไม่มีทางไม่มีหินหยวนหรอก ทุกคนน่าจะมีฐานะร่ำรวยมาก”

ท่าทางจริงจังของหลวงจีนเกือบจะทำให้จื่อเฉินกระอักเลือดออกมาเป็นครั้งที่สอง “ข้าไม่มีหินหยวน ชิ้นเดียวก็ไม่มี”

“ไม่มีเหรอ ถ้าอย่างนั้นอาตมาขอดูหน่อย” หลวงจีนนั่งยองๆ ลงอีกครั้ง หยิบห่อผ้าจากจื่อเฉินแล้วเริ่มค้นดูอย่างจริงจัง

“นี่มันโลกอะไรกัน แม้แต่หลวงจีนก็ยังเป็นโจร” เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของหลวงจีน จื่อเฉินก็อยากจะร้องไห้ แท้จริงแล้วเขาถูกหลวงจีนปล้น

“แค่นี้เท่านั้น!”

หลวงจีนหยิบหินหยวนออกมาจากห่อผ้าของจื่อเฉินหลายสิบชิ้น เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ เขาพึมพำว่า “หินหยวนเหล่านี้ไม่สามารถซื้ออะไรแม้แต่ยาวิเศษได้ อาตมาคำนวณผิดไปจริงๆ หรือว่าชีวิตถูกลิขิตไว้แล้ว?”

“บ้าเอ๊ย ไอ้หัวโล้น นั่นมันยาฟื้นชี่ชัดๆ เป็นชนิดที่ราคาถูกที่สุด หินหยวนหนึ่งก้อนสามารถซื้อได้หนึ่งหมื่นขวด” จื่อเฉินคำรามจนสะเทือนถึงบาดแผล สักพักก็แยกเขี้ยว

“ประสก ท่านหลงในรูปแล้ว อย่าได้หลงกลรูปลักษณ์ภายนอก แม้ว่ามันจะดูเหมือนยาฟื้นชี่ แต่ก็มีประสิทธิผลเหมือนยาวิเศษ เจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวมัน” หลวงจีนถือสมบัติของจื่อเฉินทั้งหมดด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งทำท่าไหว้อยู่ตรงหน้าอก กล่าวอย่างจริงจัง

“ท่านมันก็แค่โจร นั่นเป็นสมบัติของตระกูลข้าทั้งหมด” จื่อเฉินอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา แล้วก็ทนไม่ไหว กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

“ประสก ท่านคิดผิดแล้ว อาตนาหยิบยาวิเศษออกมา ใช้วิชาลับสุดยอดซึ่งใช้พลังงานมาก แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่อย่างน้อยก็ต้องใช้อายุขัยนับสิบปี ต้องการเพียงหนึ่งพันหินหยวนของท่านเท่านั้น” หลวงจีนกล่าว

“หลวงจีน บอกข้ามาว่าท่านมาจากวัดไหน ข้าอยากจดจำท่านไว้” จื่อเฉินไม่รู้ว่าตัวเองมีสีหน้าแบบไหน หลวงจีนรูปนี้ทำให้เขาพูดไม่ออก

“อมิตพุทธ หลวงจีนจะไม่ถามถึงที่มา ข้ามีเมตตาด้วยใจ ไม่ต้องการผลตอบแทน”

การพูดคุยกับหลวงจีนทำให้จื่อเฉินโกรธแทบบ้า เขาคำรามขึ้นมา “ไม่ต้องตอบแทน ถ้าอย่างนั้นท่านก็เอาหินหยวนของข้ากองไว้ตรงนี้ แล้วรีบไปซะ”

หลวงจีนส่ายหัวแล้วกล่าวว่า “ไปไม่ได้ แม้หลวงจีนจะไม่เรียกร้องสิ่งตอบแทน แต่พระพุทธเจ้าก็ต้องการเงินค่าธูป อาตมาเสียยาวิเศษไปหนึ่งเม็ด อายุขัยสิบปี ก็เพื่อเงินค่าธูปของพระพุทธเจ้าเท่านั้น ดังคำกล่าวที่ว่า ถ้าข้าไม่ลงนรก แล้วใครจะลงนรกล่ะ”

“พอแล้วหลวงจีน อย่าพูดถึงยาวิเศษกับข้าอีก มิฉะนั้นข้าจะร้องขอจากท่าน”

“เอาล่ะ เรามาพูดถึงเรื่องหินหยวนกันดีกว่า” หลวงจีนจริงจังมาก เขากล่าวว่า “ประสกมีหินหยวนอยู่เพียงสิบกว่าก้อนเท่านั้น ยังห่างไกลจากหนึ่งพันมาก ไม่ทราบว่าท่านจะทำอย่างไร?”

“ทำบ้าอะไรล่ะ ถ้าเก่งนักก็ฆ่าข้าสิ ข้าไม่มีหินหยวนแล้ว สมบัติทั้งหมดของข้าถูกหลวงจีนหน้าเลือดอย่างท่านแย่งไป ไม่รู้จริงๆ ว่าวัดไหนจุดธูปผิด ถึงจุดให้หลวงจีนอย่างท่านออกมา หลวงจีนชั่ว” หลวงจีนคำราม