บทที่ 279

ความเยือกเย็นลอยขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ จื่อเฉินรู้ว่าจบแล้ว เขานึกถึงคนชั่วเหล่านั้นที่ถูกเขาลงโทษ และจุดจบของพวกเขาในครั้งนั้น

แต่วันนี้ในที่สุดก็ได้พบกับคนชั่วยิ่งกว่าที่จะมาสละชีวิต แต่สิ่งที่ทำให้เขาหดหู่ก็คือได้พบกับหลวงจีนที่ชั่วร้าย โชคของเขาช่างเหลือเชื่อจริงๆ

ทุกคนรู้ว่าหลวงจีนนั้นใจดี แต่ครั้งแรกที่จื่อเฉินได้พบหลวงจีน ก็ได้พบกับหลวงจีนผู้ชั่วร้ายเสียแล้ว

“ประสก ร่างกายของท่านมีความพิเศษมาก การฝึกวิชาก็ไม่เหมือนใคร แต่มันแข็งกร้าวเกินไป ซึ่งไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่ดี ตึงเกินไปจะขาดได้ง่าย อาตมากำลังช่วยท่านอยู่” หลวงจีนแสยะยิ้ม แต่เวลาลงมือนั้นไร้ความปรานี สีหน้าไร้ความรู้สึก เขาหักขาจื่อเฉินอีกครั้ง

“ไอ้หัวโล้น ท่านช่วยคนอื่นโดยการหักกระดูกของพวกเขาเหรอ?” จื่อเฉินโกรธแทบบ้า เขาเคยเห็นคนหน้าด้านมาก่อน แต่ไม่เคยเห็นหน้าด้านขนาดนี้

ทั้งๆ ที่กำลังทำสิ่งที่ชั่วร้าย แต่ก็ยังมีใบหน้าสง่างาม แล้วยังทำท่าทีเหมือนกำลังช่วยเหลือข้าอยู่

“ประสก ท่านเข้าใจอาตมาผิดแล้ว ถ้าอาตมาไม่ตกนรกเสียเอง แล้วใครจะตกนรกได้อีกล่ะ เข้าใจผิดก็ช่างมันเถอะ อาตมารู้ว่ากำลังช่วยคนก็พอแล้ว พระพุทธเจ้าจะทรงเห็นเอง” มือของหลวงจีนเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมา แล้วหักกระดูกขาของจื่อเฉินอีกครั้งหนึ่ง

เมื่อถึงจุดนี้ กระดูกทั่วร่างกายของจื่อเฉินก็แตกหัก ขยับเขยื้อนไม่ได้แล้ว ความเจ็บปวดเป็นระยะทำให้เขาแทบจะสลบไป

“ไอ้หัวโล้น! หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะไม่ปล่อยท่านไปแน่” จื่อเฉินสิ้นหวังแล้ว ความเกลียดชังแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

“ประสก ท่านจะต้องนึกขอบคุณอาตมาอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดาย ท่านถูกกำหนดให้ไม่มีชาติหน้า” หลวงจีนยังคงหัวเราะอยู่ แต่รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นเรื่อยๆ

จากนั้นเขาก็กางแขนออก ควักขวดกระเบื้องเคลือบสีเขียวออกมา เขาเทเม็ดยาออกมาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ประสก นี่เป็นยาวิเศษสูงสุด มันสามารถช่วยให้แขนขาเชื่อมกัน เป็นการใช้ทั้งไม้นวมและไม้แข็ง ต่อจากนี้ไปจะไม่มีปัญหาในการฝึกฝนอีก”

ว่าแล้ว หลวงจีนก็กำลังจะทำให้จื่อเฉินกลืนยาเม็ดนี้

ในเวลานี้จื่อเฉินก็พูดไม่ออก เขาสงสัยอย่างจริงจังว่าหลวงจีนนั้นวิกลจริตหรือไม่ ทำลายเขาแล้วยังมาช่วยเขาอีก แถมยังเอายาวิเศษสูงสุดออกมาด้วย

มีกลิ่นหอมจางๆ บน ยาวิเศษ ซึ่งค่อนข้างคุ้นเคยสำหรับเขา จื่อเฉินกวาดสายตามอง โมโหจนอกแทบจะระเบิด มันใช่ยาวิเศษที่ไหนกัน มันคือยาฟื้นชี่ธรรมดาเท่านั้น แถมยังเป็นชนิดที่มีราคาถูกที่สุดด้วย เมื่อหนึ่งปีก่อน จื่อเฉินกลืนมันลงไปทั้งขวดในอึกเดียว

หลวงจีนชี้ไป ยาวิเศษถูกจื่อเฉินกลืนลงไป ต่อมา นิ้วมือของเขาก็เปล่งแสงสีทองออกมาแล้วชี้ไปที่จื่อเฉิน

“ประสก นี่คือวิชาลับขั้นสูงสุดที่อาตมาได้ฝึกฝน สามารถเร่งการกลั่นยาวิเศษ ช่วยให้เจ้าฟื้นตัวเร็วขึ้น”

หลวงจีนฉีกยิ้มเหมือนพระโพธิสัตว์ แสงสีทองระหว่างนิ้วส่องประกายออกมาอย่างต่อเนื่อง ทันใดนั้นพลังงานสีทองก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของจื่อเฉินอย่างต่อเนื่องราวกับสายน้ำ ทำให้เขารู้สึกบรรเทาความเจ็บปวดลงไปมาก

“ประสก เมื่อมียาวิเศษระดับสุดยอดของอาตมา บวกกับวิชาขั้นสุดยอด กระดูกของท่านจะทั้งแข็งและอ่อนนุ่ม จากนี้ไปเส้นทางการฝึกฝนของท่านปลอดโปร่งไม่ถูกกีดขวาง นี่คือบุญกุศลอันยิ่งใหญ่” ใบหน้าสง่างามของหลวงจีนฉีกยิ้ม มีความสุขมาก