บทที่ 278

“หัวโล้น นี่ท่านบังคับข้าให้เข้าสู่ทางตัน ท่านจะฆ่าข้าปิดปากหรือไง?” แววตาของจื่อเฉินเย็นชาลงทันใด เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าผู้ชายที่มีใบหน้าสง่างามคนนี้จะมาดี

“ประสก ท่านหลงในรูปแล้ว อาตมาเป็นหลวงจีน ไม่ใช่หัวโล้น” ทันทีที่หลวงจีนพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ทั้งๆ ที่เขาอายุยังน้อย แต่กลับเรียกตัวเองเป็นอาตมา วางมาดถือดีเป็นผู้อาวุโส

“ไอ้หัวโล้น! คิดจะฆ่าข้า เช่นนั้นก็อย่าอยู่เป็นสุขเลย” เจตนาฆ่าปรากฏขึ้นในดวงตาของจื่อเฉิน ถึงเวลาที่ต้องสู้สุดชีวิตแล้ว

นิ้วมือของเขาผนึกอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วทุกนิ้วเป็นเหมือนลำแสงสีเงินสว่างแวววาว ยืดหยุ่นเป็นพิเศษ เหมือนกับการเต้นรำของวิญญาณ

ในชั่วพริบตา วิชาหยินก็จบลง ท้องฟ้าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ตราขนาดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้า มันเปล่งแสงสีเขียว แผ่รัศมีสีเงิน มีลมปราณอันน่าสะพรึงกลัว โจมตีเข้าที่หน้าผากของหลวงจีน

“ประสก เจตนาฆ่าของท่านแรงเกินไป ดูเหมือนว่าท่านจะอยู่ในเงามืดนานเกินไป” หลวงจีนพนมมือเรียกพระนามของพระพุทธเจ้าอีกครั้งหนึ่ง เดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่สนใจตราประทับขนาดใหญ่บนศีรษะ

“ตูม!”

ตราผนึกลงมาด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว กระแทกลงบนหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างแรง ตราสลายไป แต่หลวงจีนกลับไม่หยุดและเดินหน้าต่อไป

ตรานี้เพียงพอแล้วที่จะสังหารยอดฝีมือแดนฟ้ากำหนด แต่กลับทำอะไรฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

“ผ่าชิงเฟิง!”

จื่อเฉินไม่สนใจความตกตะลึงอีกต่อไป แสงสีเงินพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา ราวกับใบมีดคมนับพัน แสงสีเงินควบแน่นอยู่ตรงหน้า กลายเป็นดาบสีเขียวขนาดใหญ่พุ่งตรงไปทางหลวงจีน

“ประสก ท่านทำเช่นนี้ทำไม”

ใบหน้าสง่างามของหลวงจีนมีรอยยิ้ม ยื่นฝ่ามือออกไปอย่างผ่อนคลาย เปล่งประกายแสงสีทองอ่อนๆ

เมื่อแสงกระบี่กระทบฝ่ามือมันก็สลายไปในทันที กลายเป็นพลังฟ้าดินและหายไป หลวงจีนยังคงไม่เป็นอะไรใดๆ

“ไปตายซะ ไอ้หัวโล้น!” ในเวลานี้ไม่ว่าท่านหรือข้าต้องตาย จื่อเฉินก็จะไม่ปรานีอีกต่อไป เขาแวบหายตัว เหยียบเก้าสายฟ้าพิฆาต แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาหลวงจีนด้วยความเร็วสูงสุด

เลือดในร่างกายของเขาคำรามไม่หยุด ดูราวกับคลื่นยักษ์ เมื่อมังกรแท้ตื่นขึ้น จื่อเฉินก็ปล่อยหมัดออกไป กำปั้นทั้งหมดเปลี่ยนเป็นเงิน ราวกับจิตวิญญาณสีเงิน แวววับจับตา แฝงไปด้วยลมปราณอันน่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าใส่หลวงจีน

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว พื้นที่ก็เปลี่ยนรูป เกิดเสียงระเบิดที่แสบแก้วหู

“ตูม!”

แสงสีทองเปล่งประกายออกมาจากร่างของหลวงจีน เขาโบกฝ่ามือเพื่อป้องกัน หมัดของจื่อเฉินถูกกั้นไว้ เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น

ในขณะเดียวกันก็มีแรงสั่นสะเทือนย้อนกลับไปหาจื่อเฉิน

“ประสก ท่านอยู่ในเงามืดนานเกินไป ดูท่าทางอาตมาต้องสละชีวิตเพื่อช่วยท่าน” หลวงจีนพูดจบก็ลงมือทันที

เมื่อก่อนเคยแต่ป้องกัน แต่คราวนี้เขาจะเริ่มลงมือโจมตี เขาตบฝ่ามือเบาๆ แต่แฝงไปด้วยลมปราณอันยิ่งใหญ่ แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวโอบล้อมจื่อเฉิน ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้ามาก

“เฮือก!”

จื่อเฉินตะโกนลั่น พลังชี่แท้สายฟ้าในตันเถียนพลุ่งพล่านอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกัน เลือดลมที่อุดมสมบูรณ์ภายในร่างกายก็ส่งเสียงคลื่นออกมาด้วย

เขาชูกำปั้นขึ้น แล้วชกเข้าไปเต็มเปา

“นิ้วสายฟ้า!”