บทที่ 277

หลวงจีนแปลกหน้าคนหนึ่ง มองปราดเดียวก็เห็นวิชาพรางตัวของเขาแล้ว จากนั้นก็ตามติด บอกว่าเขาจะให้คัมภีร์ลับสุดยอดแก่เขา ไม่มีหินหยวนก็จะให้เปล่าๆ

จื่อเฉินไม่เชื่อเรื่องลาภลอยแบบนี้ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมีจุดประสงค์อื่น

“ฟิ้ว!” “ฟิ้ว!” “ฟิ้ว!”

การเคลื่อนไหวกระบวนท่าที่สองของเก้าสายฟ้าพิฆาตนั้น จื่อเฉินแทบจะไม่เข้าใจในธาตุแท้เลย ที่แสดงออกมาในเวลานี้ มันมีความเร็วเหนือกว่าแดนจิตแท้ทั่วไปมาก เปรียบเสมือนฟ้าแลบ กะพริบแปลบปลาบตลอดเวลา

ความเร็วของเขาเร็วจนคนธรรมดาไม่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน แม้แต่ผู้บำเพ็ญบางคนก็สัมผัสได้เพียงแสงจ้าตากะพริบผ่านตรงหน้า

นี่คือความเร็วสูงสุดแล้ว

“ช้าก่อนประสก การที่เราพบกันถือเป็นโชคชะตา อาตมายินดีที่จะช่วยท่านให้พ้นจากความมืดมิด จากนี้ไปจะใช้ชีวิตได้อย่างสง่าผ่าเผยแล้วมันไม่ดีตรงไหนหรือ?”

จื่อเฉินไม่ได้หันกลับมามองหลวงจีน แต่เสียงของฝ่ายหลังก็ดังอยู่ข้างหลังเขาเสมอ แล้วยังมีระยะห่างคงที่เสมอด้วย

เขาไม่กล้าหันหน้าไป แต่ก็สามารถจินตนาการได้ว่าฝ่ายตรงข้ามอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสามเมตร แม้ว่าจื่อเฉินจะใช้ความเร็วสูงสุด แต่เขาก็ยังไม่สามารถหนีจากอีกฝ่ายพ้น

เหงื่อแตกชุ่มไปทั้งตัวแล้ว จื่อเฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล สงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นคนของสามกองกำลังใหญ่

“หรือว่าเขาเป็นอัจฉริยะจากสามกองกำลัง? ไม่ใช่หอทลายฟ้า ส่วนเมืองหยุนเมิ่งก็ไม่น่าจะใช่เช่นกัน หรือว่าเป็นสำนักบู๊ แต่ทำไมถึงมีหลวงจีนอยู่ในสำนักบู๊ล่ะ?”

จื่อเฉินเหงื่อแตกเต็มตัว ไม่กล้าหันกลับไป ยังไม่กล้าที่จะพูดอะไรในตอนนี้

“ประสก ท่านหลงในรูปแล้ว” หลวงจีนกล่าว

“หลวงจีน ท่านไปเถอะ ต่างเส้นทางคุยกันไม่ได้ เราไม่ใช่คนร่วมทางเดียวกัน ข้าไม่ต้องการให้ท่านช่วย ข้ายังมีอย่างอื่นที่ต้องทำ” แม้ว่าจื่อเฉินจะเอ่ยปากอย่างยากลำบาก แต่ในใจกลับรู้สึกประหม่ามาก

“ไม่ได้ เราถูกกำหนดมาให้พบกัน อาตมามีใจเมตตาเสมอมาและเป็นมิตรกับผู้คนมากมาย วันนี้เมื่อเห็นเพื่อนหนุ่มกำลังดิ้นรนอยู่ในความมืด จึงจำเป็นต้องช่วยท่าน เนื่องจากประสกไม่มีหินหยวน เช่นนั้นจะให้คัมภีร์ลับสุดยอดแก่ท่านเปล่าๆ แค่หวังว่าประสกจะหันกลับมา” หลวงจีนหนุ่มยืนกราน

ต่างจากวิธีแปลงกายเป็นสายฟ้าของจื่อเฉิน หลวงจีนหนุ่มแค่ก้าวเดินทีละก้าว แต่ทุกย่างก้าวล้วนทำให้ผู้คนรู้สึกตัวเล็กลง

“ไต้ซือ ข้าไม่ต้องการการช่วยเหลือ ท่านไปหาคนอื่นเถอะ ตอนนี้มีคนประสบทุกข์ยากเป็นจำนวนมาก ข้ายังสามารถยืนหยัดได้ ไต้ซือได้โปรดกลับไปเถอะ” จื่อเฉินเริ่มกลัวแล้ว หลวงจีนผู้นี้แปลกเกินไป เขาเรียกตัวเองว่าอาตมา วางมาดถือดีเป็นผู้อาวุโส เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายจะเป็นสัตว์ประหลาดที่แก่แต่ยังมีไฟอยู่ ยากจะหยั่งรู้จริงๆ

“หยุดก่อนประสก มันเป็นพรหมลิขิตของเรา หากไม่ได้ช่วยท่านจากความมืดมิด อาตมาจะไม่ไปไหน”