บทที่ 276

พอเข้าไปในเมือง จื่อเฉินก็ได้ยินเสียงดังอึกทึก ทั้งเสียงร้องขายของ เสียงตะโกนโหวกเหวก ดังต่อเนื่องไม่หยุด

มีแผงขายยาและเข็มหินสำหรับฝังเข็ม ขายขนม มีทุกอย่างที่ต้องการ คึกคักเกินกว่าที่จื่อเฉินจินตนาการเอาไว้

หลังจากที่เขาเข้าไปในประตูเมืองได้ไม่ไกล จื่อเฉินก็เห็นแผงขายของริมถนน ในนั้นมีขายสมุนไพรจำนวนมาก บางแผงก็ขายคัมภีร์ทักษะการต่อสู้และอาวุธ

สองข้างทางเต็มไปด้วยแสงไฟหลากสีสัน ส่องประกายเจิดจรัส ของจิปาถะนานาชนิด

ยาวิเศษสามารถพบเห็นได้ทุกหนทุกแห่งที่นี่ รวมทั้งยาวิเศษบางตัวที่มีอายุหลายร้อยปี

เนื่องจากไม่มีอะไรทำ จื่อเฉินจึงก้มหน้ามองพิจารณาไปรอบๆ อย่างสนใจ

“ฝ่ามือพันเงา เป็นทักษะการต่อสู้ระดับสอง!”

“ฝ่ามือดันเมฆ!”

ทักษะการต่อสู้ทุกประเภทสามารถพบเห็นได้ทุกที่ ซึ่งทำให้จื่อเฉินประหลาดใจมากยิ่งขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาสามารถเห็นคนแบบนี้ได้ทันทีที่เขาเข้ามาในเมืองชางหลี ดังนั้นจึงต้องมีอะไรที่พิเศษกว่านั้นในร้านค้าทั่วไปเหล่านั้น

หลังจากมาถึงเมืองชางหลี นอกเหนือจากการฆ่าหลิงหยุนแล้ว จื่อเฉินยังต้องหาแหล่งยาวิเศษ เพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของเขา

ที่นี่มียาวิเศษอยู่ทุกที่ จื่อเฉินเดินดูทีละอัน ดูว่าจะพบสิ่งใดที่เป็นประโยชน์หรือไม่

ปัจจุบันเขาอยู่ในระดับแดนฟ้ากำหนดแล้ว ลำพังยาวิเศษอายุร้อยปีนั้นไม่มีประโยชน์อีกแล้ว เขาต้องการยาวิเศษอายุพันปี

ราคาของยาวิเศษนั้นไม่แพง ผู้ที่มีอายุต่ำกว่าห้าร้อยปีใช้เพียงเศษหินหยวนสิบกว่าชิ้นเท่านั้น ส่วนผู้ที่มีอายุต่ำกว่าเจ็ดร้อยปี ก็ใช้หินหยวนระดับล่างไม่ถึงหนึ่งก้อน

ระหว่างทาง เขาเห็นยาวิเศษมากมาย จื่อเฉินผิดหวังมาก ไม่มีสิ่งที่เขาต้องการเลย ที่นี่มียาวิเศษมากมาย แต่ไม่มียาวิเศษอายุพันปี

“ถ้าอยากได้ยาวิเศษพันปี ต้องไปที่หอสมบัติ มาสนุกอะไรอยู่ตรงนี้” ผู้บำเพ็ญคนหนึ่งที่แผงขายของกลอกตาใส่เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อเฉิน

จื่อเฉินยิ้มอย่างเก้อเขิน สอบถามทิศทางไปหอสมบัติ

“มาเมืองชางหลีครั้งแรกสินะ เดินตรงไปจากตรงนี้ ผ่านทางแยกสองครั้งก็ถึงแล้ว” สีหน้าของผู้บำเพ็ญอ่อนลงมาก

จื่อเฉินรู้สึกขอบคุณและกำลังจะจากไป

“ช้าก่อนประสกผู้นี้” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังจื่อเฉิน

เมื่อจื่อเฉินหันกลับมาก็เห็นหลวงจีนรูปหนึ่งกำลังเดินเข้ามาหาเขา เขาสวมจีวร ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันเปี่ยมไปด้วยเมตตา

“เกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงของจื่อเฉินไม่แยแส จิตใจของเขาค่อนข้างเบื่อหน่าย อีกฝ่ายอายุไม่มากนัก ไม่เกินสามสิบอย่างแน่นอน แต่เขาเรียกตนว่าประสก การแต่งตัวของตนในตอนนี้ ดูอย่างไรก็ราวๆ 25-26 ปีเช่นกัน

“อาตมามีของบางอย่าง ประสกอาจต้องการใช้มัน” หลวงจีนหนุ่มพูดพร้อมรอยยิ้ม จีวรขนาดใหญ่ของเขาโบกสะบัดไปมา คลุมร่างอ้วนของเขาไว้