บทที่ 286

“จะ……จะ……จะบอกอะไรให้นะ เมืองชางหลีไม่ได้มีแค่ตระกูลชางกับตระกูลหลีเท่านั้น ยังมีตระกูลอื่นด้วย บอกให้เจ้ารู้ไอ้หนุ่มดำ ข้าเป็นคนของตระกูลเฉิน ตระกูลเฉินรู้จักมั้ย ตกใจละสิ เป็นตระกูลที่รองจากตระกูลชางกับตระกูลหลี” ชายหนุ่มพูดอย่างภาคภูมิใจ

“ไม่รู้จัก” จื่อเฉินส่ายหน้า ไม่อยากวุ่นวายกับหมอนี่ หมุนตัวแล้วเตรียมจะไป

“หยุดเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มขยับตัว แล้วมาอยู่ตรงหน้าจื่อเฉิน ขวางเขาเอาไว้ จื่อเฉินรู้สึกแปลกใจที่ชายหนุ่มคนนี้อยู่แดนฟ้ากำหนด

“จะบอกให้เจ้ารู้ ตระกูลเฉินของเรามีผู้แข็งแกร่งมากมาย แถมเฉินเฟิงลูกพี่ลูกน้องข้ายังเป็นอัจฉริยะด้วย”

“เฉินเฟิง เฉินเฟิงไหน?” จื่อเฉินขมวดคิ้ว

“หึ ยังจะมีเฉินเฟิงคนไหนอีก โลกนี้มีเฉินเฟิงแค่คนเดียว นั่นก็คือว่าที่เจ้าสำนักของสำนักหลิงอู่ยังไงล่ะ” ชายหนุ่มดูภูมิใจมาก

จื่อเฉินเอะใจ แล้วพูดเย้ยไปว่า “สำนักหลิงอู่ถูกทำลายไปแล้วไม่ใช่รึ พี่เฉินเฟิงของเจ้าคงสลายเป็นฝุ่นไปแล้วมั้ง”

“ไอ้หนุ่มดำ เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลย ข้าจะบอกเจ้าให้ สำนักหลิงอู่ถูกทำลายไปแล้ว แต่พี่ข้ายังไม่ตาย จะบอกให้เจ้ารู้ ตอนนี้เขากำลังจะไต่เต้าขึ้นไปบนต้นไม้ใหญ่อย่างสำนักบู๊แล้ว ถึงตอนนั้นตระกูลเฉินของเราจะยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก” ชายหนุ่มพูดด้วยความภาคภูมิใจ

จื่อเฉินไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับกำลังตกใจมาก

เฉินเฟิงยังไม่ตาย ดันรอดมาได้ แล้วคนอื่นๆ ล่ะ? หลินเสวี่ย ซูเมิ่งเหยา เมี่ยวคงล่ะ?

จื่อเฉินตกอยู่ในความตะลึง และไม่ได้ตอบกลับชายหนุ่ม

“ตอนนี้รู้ซึ้งถึงความยิ่งใหญ่ของตระกูลเฉินแล้วใช่มั้ย ไอ้หนุ่มดำ รีบคุกเข่าขอโทษ บัดซบ เจ้านี่มันทั้งดำทั้งขี้เหร่ ยังจะมาชอบไม้ป่าเดียวกันอีก รีบคุกเข่าขอโทษเดี๋ยวนี้เลย” ชายหนุ่มตะคอกใส่จื่อเฉิน

“ตระกูลเฉิน” จื่อเฉินขำออกมาอย่างไม่ชอบใจ กับตระกูลนี้ จื่อเฉินไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้แม้แต่น้อย ตอนแรกก็เฉินเฟิง ตอนนี้มาเป็นชายหนุ่ม “เจ้าเป็นคนของตระกูลเฉินนี่เอง แสดงว่าที่เจ้าออกมา ต้องพกหินหยวนออกมาไม่น้อยละสิ?”

“แน่นอน!” สายตาของจื่อเฉิน ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีมาก จึงตอบกลับไปว่า “เยอะมากๆ เยอะจนไอ้หนุ่มดำอย่างเจ้าเป็นพวกไม้ป่าเดียวกันทั้งชีวิตก็ยังหาไม่ได้”

“หุบปาก อย่าเอาแต่พูดว่าไม้ป่าเดียวกัน เจ้านั่นแหละไม้ป่าเดียวกัน คนทั้งตระกูลของเจ้ามันไม้ป่าเดียวกัน” จื่อเฉินโกรธแล้วหมอนี่พูดไม้ป่าเดียวกันจนติดปากแล้ว จากนั้นเขาก็พุ่งไปข้างหน้าเร็วอย่างกับผี ไปถึงตรงหน้าชายหนุ่ม

“ตุบ!”

สับมือไปทีหนึ่ง ชายหนุ่มส่งเสียงร้องแล้วล้มลง แดนฟ้ากำหนดอย่างเขา ไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้

จากนั้น จื่อเฉินก็ค้นไปตามอกเสื้อของอีกฝ่าย จนได้ถุงใส่หินหยวนออกมาถุงหนึ่ง

พอเปิดออกมาดู จื่อเฉินก็โมโหขึ้นมาทันที “หินหยวนแค่ไม่กี่ก้อน ยังกล้าบอกว่าเยอะมากๆ เทียบกับหวางซานแล้วต่างกันเยอะ”

จื่อเฉินหงุดหงิดมาก ในถุงใบนี้ มีหินหยวนอยู่แค่สี่ชิ้นเท่านั้น แค่พวกเศษหินหยวนเท่านั้น

ที่นี่อยู่นานไม่ได้ หลังจากที่จื่อเฉินได้หินหยวนก็รีบไปทันที

ท้องฟ้ายังสั่นสะเทือน คัมภีร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสูญหาย คนตระกูลหลีคลั่งอย่างสมบูรณ์แล้ว ผู้แข็งแกร่งมากมายปรากฏตัว คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังเป็นแดนฟ้ากำหนด แดนจิตแท้ก็มีไม่น้อย แม้แต่แดนครองฟ้าก็ยังพากันออกมา