บทที่ 288

“ประสกท่านนี้ ไม่ทราบว่าเคยเห็นคนที่หน้าตาแบบนี้มั้ย?”

“อามิตตาพุทธ อาตมาขอถามหน่อยว่าประสกเคยเจอชายผิวดำคนนี้มั้ย?”

“อาตมาขอถามประสกหน่อย ชายผิวดำคนหนึ่ง อายุยังไม่มาก ผิวดำคล้ำ หน้าก็ดำ แยกออกไม่ยาก”

ในช่วงที่ผ่านมา หลวงจีนดีชั่วก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะตามหาจื่อเฉิน เขาผุดๆ โผล่ๆ ไปทั่วเมืองโบราณ ตามหาเบาะแสอย่างต่อเนื่อง

ในตอนที่ผู้แข็งแกร่งแดนครองฟ้าถูกกระแทกจนตาย เขาก็ถึงกับหน้าเสีย ไม่กล้าออกมาหาเบาะแสต่อ ทำได้แค่ให้คนช่วยวาดรูปออกมา คนในรูปอายุไม่มาก ผิวดำมาก ดวงตาคู่นั่นเปล่งประกายอย่างถึงที่สุด

“ประสก เคยเห็นคนในรูปนี้มั้ย?”

“ประสก……”

หลวงจีนยังไม่ยอมแพ้ เขาไม่คิดว่าคนดำคนนั้น จะมีความสามารถมากพอที่จะรู้ว่าคัมภีร์เล่มนั้น เป็นคัมภีร์ระดับสุดยอด

“อ๋อ เขาติดหินหยวนอาตมา และเลยมาหลายวันแล้ว”

“ใช่ใช่ใช่ คนดำคนนี้จิตใจช่วยร้าย แม้แต่ของมีค่าของนักบวชก็ยังหลอก ขอให้ประสกโปรดระวังให้มากๆ”

หลวงจีนยังคงแน่วแน่ต่อไป ทุกวันเมื่อเห็นผู้ต้องสงสัยถูกฆ่าตาย หลวงจีนก็รู้สึกอกสั่นขวัญแขวนทุกครั้งไป

สิบวันแล้ว สิบวันเต็มแล้ว การสังหารหมู่ยังคงดำเนินต่อไป ทั่วทั้งเมืองชางหลี กลิ่นเลือดอบอวล ความโกรธแค้นเอ่อล้นราวกับเมืองแห่งความตาย

“ตรวจค้น ตรวจค้น!”

ในโรงเตี้ยมแห่งหนึ่ง มีทหารยามเข้ามาอีกชุด ก่อนหน้านี้พวกเขาเป็นคนของเมืองชางหลี ตอนนี้กลับทำงานให้ตระกูลหลีตรวจค้นครั้งแล้วครั้งเล่า

เข้ามาตรวจค้นที่โรงเตี้ยมแทบทุกวัน

“วันนี้มีคนที่น่าสงสัยมามั้ย?” หัวหน้าทหารยามถามด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“ไม่มีครับไม่มี นี่คือรายชื่อ ยังคงเท่าเดิม” คนดูแลโรงเตี้ยมรู้สึกร้อนรนอย่างมาก จากนั้นก็แอบยื่นเศษหินหยวนไปนิดหน่อย

หัวหน้าทหารยามพยักหน้า กวาดตามองรายชื่อรอบหนึ่ง ในนั้นมีคนหนึ่งที่ชื่อเฉินจื่อ พักมาสิบวันแล้ว

“ทำไมเขายังพักอยู่ที่นี่?” หัวหน้าทหารยามสีหน้าเคร่งขรึม แววตาเยือกเย็น

“นายท่าน ตอนนี้เมืองถูกปิด ออกไปไม่ได้นะครับ มีโรงเตี้ยมพักก็ดีแค่ไหนแล้ว ถ้าออกไปข้างนอก ก็คง……” คนดูแลรีบพูดไป

ตอนนี้โรงเตี้ยมในเมืองชางหลีเต็มหมดแล้ว ส่วนคนที่หาโรงเตี้ยมไม่ได้ ก็ไปเช่าอยู่กับชาวบ้าน พวกคนที่แม้แต่บ้านของชาวบ้านยังหาไม่ได้ ต่างก็น่าเห็นใจทั้งนั้น สิบวันที่ผ่านมา คนที่น่าสงสัยในเมืองชางหลีมีอยู่เยอะมาก

หลังได้รับหินหยวน ทหารยามก็ยังไม่ได้จากไป บอกว่าอยากเจอเฉินจื่อคนนี้หน่อย แค่ตรวจเป็นพิธีเท่านั้น

ผู้ดูแลรู้สึกจนใจมาก ทำได้แค่พาทหารยามเข้าไปชั้นบนเท่านั้น