บทที่ 30

ภายในสำนักหลิงอู่ ตอนนี้คือช่วงเวลาแห่งความสนุกสนาน

การสอบคัดสำนักใน สองปีจะจัดสักครั้ง หากพลาดโอกาสนี้ไป ก็จะต้องรออีกสองปี ในบรรยากาศอันสนุกสนานนี้ จื่อเฉินได้กลับมาแล้ว โดยที่ไม่ได้เป็นที่ดึงดูดความสนใจของใคร

“จื่อเฉิน ในที่สุดเจ้าก็กลับมาแล้ว ช่วงนี้ข้าเป็นกังวลจนจะบ้าตายอยู่แล้ว” เมี่ยวคงที่อยู่ในห้อง เห็นจื่อเฉินกลับมา ก็พูดออกไปอย่างยินดี

“ข้าไม่เป็นอะไร แค่ไม่อยากจะหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวเฉย ๆ น่ะ เลยขออยู่ด้านนอกต่ออีกสักพัก” จื่อเฉินพูดอย่างยิ้มแย้ม

“ข้าได้ยินมาว่า วันนั้นหลังจากที่พวกเจ้าออกไป ฟู่เจี๋ยกับฉือหมิงก็ออกไปด้วย เจ้าได้เจอกับพวกเขาหรือเปล่า ?” เมี่ยวคงถาม

“พวกเขาตายแล้ว ยาชี่แท้กลับมาเป็นของข้าแล้ว....” จื่อเฉินอธิบายเรื่องทั้งหมดในวันนั้น

“ไม่เจอกันไม่กี่เดือน การพัฒนาของเจ้าช่างน่ากลัวจริง ๆ ดูแล้วครั้งนี้ เจ้าอาจจะสอบคัดได้อันดับหนึ่งก็ได้” เมี่ยวคงพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“แค่มีความหวังเฉย ๆ น่ะ แต่ข้าไม่ขอสัญญานะ”

“ชี่แท้ชั้นสี่ แต่สามารถฆ่าชี่แท้ชั้นห้าได้ แถมตอนนั้นเจ้าก็ทะลุขั้นมาแล้ว ใครจะเป็นคู่มือให้เจ้าได้อีก ?”

ในตอนที่จื่อเฉินกลับมานั้นเอง หวังเมิ่งที่ได้ฝึกฝนยาชี่แท้ทั้งสามเม็ด ก็ทะลุขั้นจุดวิกฤติมาได้เช่นกัน พลังชี่ทิพย์ฟ้าดินรอบๆ รวมตัวพุ่งมาหาหวังเมิ่ง ภายในจุดตันเถียนชี่แท้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น

“ชี่แท้ขั้นหก ฮาฮา การสอบคัดครั้งนี้ อันดับหนึ่งต้องเป็นของข้า” หลังจากนั้น ชี่ทิพย์ฟ้าดินก็กลับมาอยู่ในสภาวะปกติ หวังเมิ่งลืมตาตื่นขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

“พี่เมิ่ง พี่เมิ่ง”

เพิ่งจะทะลุขั้นได้ไม่นาน หวังเมิ่งที่กำลังอารมณ์ดี จู่ ๆ ก็เกิดมีเสียงร้องตะโกนด้วยความกังวลดังออกมาจากด้านนอก

“เข้ามา”

ประตูถูกผลักออก ศิษย์สวมเสื้อสีเขียวคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาด้านใน และพูดอย่างร้อนรนว่า “พี่เมิ่ง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว จื่อเฉินกลับมาแล้ว แต่ฟู่เจี๋ยกับฉือหมิงไม่ได้กลับมาด้วย แม้แต่หลิวหยางก็ด้วย”

แววตาของหวังเมิ่งเกิดประกายเย็นวูบ พูดขึ้นว่า “นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”

“เมื่อสักครู่นี้ จื่อเฉินเพิ่งจะกลับมา”

ก่อนที่หวังเมิ่งจะกักตัว เขาได้สั่งให้หลินมี่คอยเฝ้าดูไว้ รอให้ฟู่เจี๋ยและคนอื่น ๆ กลับมา แต่ว่าผ่านไปหลายวัน ฟู่เจี๋ยกับคนอื่น ๆ กลับยังไม่กลับมา จะพบก็แต่จื่อเฉินเท่านั้น

“จื่อเฉิน ไม่คิดว่ามันจะแสร้งทำเป็นไร้น้ำยา มันสงควรตายจริง ๆ” หวังเมิ่งโกรธจัด ก่อนหน้านี้จ้าวช่านอละคนอื่น ๆ เป็นตายร้ายดีอย่างไรเขาเองก็ไม่แน่ชัด ตอนนี้ฟู่เจี๋ยและคนอื่น ๆ ก็ยังไม่กลับมาอีก ถ้ามันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ หวังเมิ่งก็ไม่มีทางเชื่อว่าพวกเขาถูกฆ่าตายไปแล้ว

“แสร้งทำเป็นไร้น้ำยา พี่เมิ่งหมายความว่า ฟู่เจี๋ยกับฉือหมิง ถูกฆ่าไปแล้ว ?” หลินมี่แทบไม่อยากจะเชื่อ คนที่ไปสาดอุจจาระใส่ห้องของจื่อเฉินในวันนั้นก็คือเขาเอง

“ยังไม่แน่ชัด แต่ก็มีความเป็นไปได้อยู่ ถ้าหากว่าจื่อเฉินทะลุขั้นชี่แท้ชั้นห้าได้สำเร็จ นั่นแปลว่าเขาได้ใช้ยาชี่แท้ไป ส่วนฟู่เจี๋ยกับฉือหมิงก็น่าจะเจอกับเรื่องโชคร้ายไปแล้ว” แววตาของหวังเมิ่งฉายแววเย็นยะเยือก “แต่ว่าต่อให้ทะลุขั้นมาแล้วจะยังไงกัน ในการประลองรอบที่สอง ให้ดีข้าก็ขออย่าให้ต้องเจอกับมันแล้วกัน ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องฉีกมันเป็นชิ้น ๆ แน่”

การสอบคัดสำนักใน ถูกแบ่งออกเป็นสองรอบ