บทที่ 31

จื่อเฉินส่ายหัวแล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ได้ ยืมข้าก็ไม่ยืม”

“ทำไมล่ะ?”สีหน้าของหลินเสวี่ยก็เปลี่ยนไป กลับมีสีหน้าที่เสียดายปรากฏออกมา “หรือว่าเจ้าจะยอมทนอยู่ในสำนักนอกนี้อีกสองปีเหรอ? เรื่องของเจ้าข้าได้ยินมาหมดแล้ว เรื่องที่ถูกเพื่อนทรยศยังไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องสำคัญคือมีความรับผิดชอบ มีความมั่นใจ หรือว่าเพื่อศักดิ์ศรีที่ว่านั้นของเจ้า แม้แต่โอกาสที่สามารถเข้าสู่สำนักในที่มีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมสำหรับการพัฒนาก็ไม่สำคัญอย่างนั้นเหรอ?”

ในตาของหลินเสวี่ย มีความผิดหวัง ตะโกนเสียงดังว่า “จื่อเฉิน ถือว่าข้ามองเจ้าผิดไป เมื่อก่อนข้าคิดมาตลอดว่าเจ้ามีศักดิ์ศรี แต่ก็มีความใฝ่สูงด้วย รู้จักพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้น แต่ตอนนี้เห็นเช่นนี้ เจ้าก็แค่ขาดความมั่นใจ แม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่ว่ายังเป็นการขาดความมั่นใจที่น่าสงสาร”

“อืออือ…อืออือ…”

พูดจบ หลินเสวี่ยกลับนั่งลงกับพื้น แล้วร้องไห้ออกมา

จื่อเฉินยืนอยู่กับที่ไม่รู้ว่าควรทำยังไง เดิมทีเขาอยากจะบอกหลินเสวี่ยว่า เขาได้ก้าวข้ามแล้ว แต่เสียดายที่เขายังไม่ทันได้พูด ก็ทำให้อีกฝ่ายร้องไห้ซะแล้ว

“จื่อเฉิน แกแม่งยังเป็นลูกผู้ชายอยู่รึเปล่า ทำให้หลินเสวี่ยร้องไห้ซะได้ ข้าว่าแกมันก็เป็นแค่เจ้าคนขี้กลัวเท่านั้น”

“เหมือนขยะไม่มีผิด แกมีสิทธิ์อะไรมาทำให้ศิษย์น้องหลินเสวี่ยต้องร้องไห้?”

ห่างออกไปก็มีเสียงด่าว่าดังขึ้น ในสถานการณ์แบบนี้แล้วยังกล้าเปิดปากพูด แน่นอนว่าต่างก็เป็นผู้ที่มีความสามารถอยู่ที่ชี่แท้ชั้นห้า ก็มีแค่พวกเขาที่กำลังจะเข้าสู่สำนักในเท่านั้น ถึงได้กล้าพูดเช่นนี้

“ไสหัวไปซะ”

จื่อเฉินตะโกนไปทางคนที่ห่างออกไป ว่า “อย่าให้ข้าได้เจอกับพวกแกในตอนสอบคัด ไม่งั้นข้าจะสั่งสอนพวกแกจนแม่พวกแกจำพวกแกไม่ได้เลยคอยดู”

“อะไรนะ แก……?”

ห่างออกไป พวกคนที่ด่าว่าเมื่อครู่สีหน้าก็เปลี่ยนไป

“ข้ามันทำไม กูก็ระดับชี่แท้ชั้นห้าเหมือนกัน และยังแกร่งกว่าพวกแกด้วย”จื่อเฉินพูดตะโกน

พูดจาหยาบคายเช่นนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องถนัดของจื่อเฉิน แต่ที่เวลานี้พูดเช่นนี้ ก็เพื่อที่จะบอกให้หลินเสวี่ยรู้ว่า ตัวเองได้ก้าวข้ามแล้ว เพราะงั้นถึงไม่เอายาชี่แท้ของนาง

“เจ้าหมอนี่ แกแน่มาก มาดูกันว่าถึงเวลานั้นใครจะสั่งสอนใครกันแน่ ข้าเคอเสวียจะตีจนแกขี้ไหลเลยคอยดู”ทิ้งคำพูดที่โหดเหี้ยมไว้ เคอเสวียก็ได้จากไป

“เจ้าหนุ่มน้อย เจอกันวันสอบคัด ถึงตอนนั้นมาดูกันว่าแกยังจะอวดเก่งได้อีกรึเปล่า”คนอื่นๆก็ทยอยกันจากไป

ส่วนพวกคนที่ระดับต่ำกว่าชี่แท้ชั้นห้า ทราบว่าจื่อเฉินก้าวข้ามแล้ว ต่างก็เดินจากไปเงียบๆ คำพูดดุดันอะไรก็ไม่ได้ทิ้งไว้แม้แต่คำเดียว

“เจ้าบรรลุแล้วจริงๆเหรอ?”

หลินเสวี่ยหยุดร้องไห้ แต่บนหน้าก็ยังมีคราบน้ำตาอยู่