บทที่ 307

หลวงจีนชั่วดีนี้อยู่ในเมืองเมืองชางหลีมีชื่อเสียงมาก ในร่างกายมีพลังการต่อสู้อย่างยอดเยี่ยม ขณะที่มาเมืองชางหลี ก็เคยต่อสู้กับหลีฮ่าวและชางหมิง สำหรับเรื่องชัยชนะนั้น ไม่มีใครรู้ แต่ยังไงหลวงจีนก็มาพร้อมกับหัวโล้น และออกมาพร้อมกับหัวโล้น สมบูรณ์แบบไม่มีตำหนิ

และหลีฮ่าวแห่งตระกูลหลีเห็นบอกว่าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

นอกจากจะมีพลังที่แข็งแกร่งแล้ว หลวงจีนดีชั่วนี้ยังมีอัตลักษณ์ที่ไม่ธรรมดาอีกด้วย หลังจากที่ครั้งแรกหลวงจีนดีชั่วได้หลอกลวงอัจฉริยะสองคนแห่งชางหลี และผู้อาวุโสก็ไปพูดคุยและกระจายข่าว

นานมาแล้วที่มาถึงเมืองชางหลี หลวงจีนดีชั่วไม่รู้ว่าได้หลอกล่อคนไปแล้วเท่าไหร่ และยังมีชีวิตสุขสบายอยู่ในเมืองชางหลี แม้แต่ชางเหอ หลีหั่วสาวกโดยตรงของตระกูลใหญ่เช่นนี้ ก็ยังหวาดกลัวหลวงจีนมาก เห็นไหมว่าเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ

เมื่อมาถึงเมืองชางหลี หลวงจีนดีชั่วไม่เคยเสียเปรียบใคร แต่คราวนี้เขาเสียเปรียบครั้งใหญ่ และก่อนหน้านี้ความได้เปรียบที่เคยได้รับได้ทดแทนออกไปหมด ก็ไม่เพียงพอสำหรับหนึ่งในสิบล้านของการสูญเสียครั้งใหญ่นี้

จื่อเฉินเหยียดมือออกและสัมผัสในอ้อมอก และหยิบหินหยวนหักหนึ่งก้อน สีจางๆ พลังหยวนไม่บริสุทธิ์ และยังแสดงสีหน้ามีเมตตาธรรม

“ช่างมันเถอะ ถือซะว่ามันคือเงินค่าธูปเทียนที่ข้าถวายให้พระโพธิสัตว์” จื่อเฉินแสดงท่าทางอย่างเห็นอกเห็นใจ แต่หัวใจของเขาก็เบ่งบานด้วยความปีติยินดี

ทุกคนงุนงงมาก พวกเขาใช้หินหยวนหลายร้อยยังไม่สามารถไล่บุคคลนี้ไปได้ แต่จื่อเฉินกลับเอาแค่หินหยวนหักอันเดียว

“อ๊ะ……กล้าเล่นกลกับข้า ข้าจะฆ่าแก!” หลวงจีนโกรธมาก โกรธจนควันออก ทุกคนเห็นก็โล่งใจมาก แต่ต่อจากนี้ไป เจตนาฆ่าอย่างบ้าคลั่งก็แผ่กระจายจนทั่ว และร่างของหลวงจีนก็ระเบิดแสงสีทองพร่างพราว ราวกับดวงตะวันสีทอง

“ตูม!”

ออร่าที่เข้มข้นเริ่มแผ่กระจาย และทั่วห้องโถงชั้นเจ็ด หมุนเวียนเป็นลมกระโชกแรง ราวกับใบมีดที่แหลมคม กรีดจนแก้มของทุกคนเจ็บ

“หลวงจีนดีชั่ว เจ้าจะทำอะไร” สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ไม่คาดคิดว่า หลวงจีนนี้ไม่มีข้อห้ามในการทำสิ่งต่างๆ กล้าลงมือตรงนี้ สายตาของเขาไม่กลัวพลังอำนาจทั้งสามฝ่ายนี้เลย

“ชั๊วะ!”

จื่อเฉินขยับเท้า ด้วยความเร็วที่รวดเร็วมาก ชั่วขณะได้หลบการโจมตีของหลวงจีน ตามด้วยพลังงานชี่แท้รอบๆตัวที่แผ่กระจาย แสงสีทองทุกดวงทำให้แสบตา

น่าเสียดาย ที่ช่องว่างระหว่างความแข็งแกร่งของทั้งสองฝ่ายนั้นห่างกันมากเกินไป จื่อเฉินทำได้เพียงหลบเท่านั้น

“ยังบอกว่าไม่ใช่เจ้า!” จากความเร็ว หลวงจีนจำจื่อเฉินได้ เขาเบิกตาโต และลงมืออย่างเฉียบขาด แสงสีทองทุกดวง มีพลังการกดดันอย่างหนัก

กำปั้นของจื่อเฉิน ราวกับชุบทอง กำลังพร่างพราวสีทอง ส่องจนไม่อาจลืมตาได้ เป็นประกายสะดุดตา และพุ่งเข้าใส่ด้านหน้า

“ตูม!”

การชนกันอย่างรุนแรง ทำให้เกิดเสียงดัง ร่างของจื่อเฉินปลิวออก และคลื่นพลังงานที่มองเห็นได้ กระเพื่อมไปรอบทิศ

“บูม!” “ปัง!” “เพล้ง!” “ตูม”