บทที่ 306

“หลวงจีน คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามาก่อน ทำไมเจ้าจึงบอกว่าข้าเอาของของเจ้าไป คนอย่างเฉินจื่อทำอะไร เพราะข้ารู้อยู่แก่ใจตัวเอง ไม่รู้ว่าข้าเอาอะไรของเจ้าไป เจ้าก็ว่ามา ขอเพียงข้ามี ข้าจะต้องมอบให้เจ้าแน่นอน” จื่อเฉินพูดอย่างชอบธรรม แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความปีติยินดี มีอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่สามคนที่คอยป้องกัน และมีกองกำลังสามฝ่ายอยู่เบื้องหลัง จื่อเฉินเชื่อว่าหลวงจีนไม่กล้าลงมือแน่นอน

“ใช่สิหลวงจีน เจ้าว่าเขาเอาอะไรของเจ้าไป?” เมี่ยวคงก็พูดเช่นกัน

“ก็……เขา……เขา……” หลวงจีนอุทานแปลกๆ แสงสีทองทั่วร่างกายยิ่งพร่างพราวมากขึ้น ทั่วชั้นเจ็ดเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า หลวงจีนเป็นบ้า แต่ไม่กล้าพูดว่าจื่อเฉินเอาสิ่งของอะไรของเขาไป ถ้าพูดออกมา เขาจะเป็นคนแรกที่ถูกตระกูลหลีแยกชิ้นส่วนศพ

“หลวงจีน เจ้ามาขอของกับข้า แล้วไม่พูดว่าข้าเอาอะไรของเจ้าไป หรือเจ้ามาที่นี่เพื่อสร้างปัญหาจริงๆเหรอ?” จื่อเฉินพูด

“ฮึ่ม เขามักจะเป็นคนที่ชอบสร้างปัญหาอยู่เสมอ อยู่ในเมืองชางหลีเขานั้นมีชื่อเสียงเรื่องนี้!”

“ชื่อเสียงของเขาคือหลวงจีนดีชั่ว แม้คำว่าดีจะมาก่อน แต่เขากลับทำแต่ความชั่ว ให้ร้ายหลอกลวงโกงกินและขโมยมันเป็นเรื่องปกติของเขา แต่ส่วนมากก็จะปล้น การหักกระดูกคนอื่นเป็นเรื่องปกติและง่ายๆ แต่กลับแสดงน้ำใจเห็นอกเห็นใจ และพูดว่ามีวาสนาต่อกัน แต่เจตนาเดิมคือต้องการหลอกเงิน เป็นหลวงจีนที่ชั่วร้ายจริงๆ”

“เขามักพูดถึงเรื่องการสูญเสียอายุขัย และทุกครั้งก็จะพูดว่ากฎแห่งกรรมเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตัวเองไม่เสียดายที่จะสูญเสียอายุขัยไปหลายสิบปี หากเป็นอย่างนั้น ประมาณว่าในหนึ่งปีหลวงจีนจะสูญเสียอายุขัยไปหลายพันปี”

“เปิดปากพูด มีวาสนาต่อกัน ไม่รับเงินสักบาท แต่ในชั่วพริบตา ก็ขอเงินค่าธูปเทียนของพระพุทธเจ้า แล้วก็ขอเยอะมาก ถ้าไม่ให้ก็ปล้น แต่พระพุทธเจ้าที่เขาบูชา คงไม่มีคนไปจุดธูปเทียนตั้งนานแล้ว และคาดว่าพระวิหารคงจะพังทลายแล้ว”

“หลวงจีนผู้นี้ครั้งก่อนได้ทุบกระดูกทั่วร่างของเฉินเฟิงจนแหลก และยังบอกว่าเรื่องราวมาถึงขีดสุดจะต้องพลิกสถานการณ์ และก็โกงหนึ่งพันหินหยวนจากเฉินเฟิง”

“หลวงจีนชั่วคนนี้บอกว่าหลิงหยุนมีบาดแผลที่แขนข้างหนึ่ง ซึ่งในอนาคตเป็นอันตรายต่อร่างกาย เกือบจะตัดแขนทั้งแขนออก และหลอกลวงหลิงหยุนจนได้หินหยวนห้าร้อย”

“แม่งเอ้ยหลวงจีนผู้นี้ช่างชั่วร้าย คนวิกลจริต แม้แต่สาวกของตระกูลใหญ่บางคนก็ไม่รอด แม้แต่สาวกของตระกูลชางหลี ยังถูกเขาหลอกไปได้ไม่น้อย”

ทุกคนเริ่มโวยวายกันใหญ่

จื่อเฉินมีความสุขมาก คิดว่าหลวงจีนคนที่น่ารังเกียจที่สุดแล้ว ทำชั่วมาหมดแล้ว แต่ความดีไม่มีเลย แต่กลับแสดงตัวมีเมตตาธรรม จงใจพูดขู่ให้คนตื่นตระหนกตกใจ คิดว่าคนมากมายมีประสบการณ์เหมือนตัวเขาเอง จื่อเฉินก็โล่งใจมากเช่นกัน และตัวเองก็ไม่เสียเปรียบใดๆเลย และยังได้รับหนังสือลับอันล้ำค่า

“ข้าไม่เคยได้ยิน ใครเคยเอาเปรียบเขาได้”

“ใช่แล้ว เขาบอกไม่ได้ว่ามันคืออะไร เห็นได้ชัดว่าเหมือนเมื่อก่อน มาเพื่อหินหยวน”

“หลวงจีน ตรงนี้มีหินหยวน เจ้าเอาไป และรีบไปจากที่นี่โดยเร็ว วันนี้พวกเรามีธุระสำคัญ”

พวกอัจฉริยะพูดขึ้น

“อ๊ะ……” หลวงจีนตะโกนเสียงดัง แสงสีทองนั้นพร่างพราว หากมีเส้นผม มันก็จะตั้งตรงอย่างแน่นอน “ข้าจะมาเอาของของข้า”

เขาตะคอก แต่ไม่กล้าบอกความจริง และไม่เต็มใจ และอัดอั้นตันใจมาก คัมภีร์ลับสุดยอดเล่มหนึ่ง สามารถส่งเสริมพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ หลวงจีนเชื่อว่า ดูจากการกระทำของตระกูลหลี คัมภีร์ก่อนหน้านี้ ไม่ด้อยกว่าหลักสำนักบู๊แน่นอน

“หลวงจีน เจ้ากำลังสร้างปัญหาไม่ยอมเลิกรา ก่อกวนอย่างไร้เหตุผล เจ้าพูดว่าข้าเอาอะไรของท่าน?” จื่อเฉินไล่ถาม แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุข