บทที่ 305

ทุกคนกำลังคุยกันเรื่องซากเมือง แต่จู่ๆ สีหน้าของก็เปลี่ยนไป มองไปข้างหลังของจื่อเฉินพร้อมกัน ราวกับว่าได้เห็นอะไรบางอย่าง

ชางเหอลุกขึ้น ลมปราณทั่วร่างกายเริ่มแผ่กระจาย ดวงตาจ้องมองข้างหลังจื่อเฉิน และแสงสว่างนั้นดับสลายไปเหมือนภาพลวงตา

“ชั๊วะ!”

หลีหั่วก็ลุกขึ้นยืน ชี่แท้กำหนดอยู่รอบกาย ราวกับเปลวไฟเผาไหม้ขึ้นมา และมองไปข้างหลังจื่อเฉินด้วยความกลัว

สีหน้าอู่ฉงเปลี่ยนไป ชี่แท้มากมายล้อมรอบผิวกาย กลายเป็นแสงครอบ แม้แต่เมี่ยวคงก็แสดงท่าทางหวาดกลัว

ในสถานที่ สีหน้าของอัจฉริยะทุกคนเปลี่ยนไป มีเพียงซูเมิ่งเหยากับหลินเสวี่ยเท่านั้น ที่ประหลาดใจเล็กน้อย

“เป็นเจ้า ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ได้?” หลีหั่วแสดงความเกลียดชังออกมา และในดวงตามีแสงของเปลวไฟห้อมล้อม

“ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า!” อู่ฉงทำเช่นเดียวกัน ราวกับว่าเขาได้เห็นศัตรูตัวฉกาจ

ก่อนหน้านี้ที่ชางเหอเคยแสดงท่าทีไม่แยแส แต่ในตอนนี้ สีหน้าก็ดูแย่มาก “พวกข้าไม่ได้เชิญเจ้า รีบไปจากที่นี่”

การแสดงออกของอัจฉริยะทั้งสามคนนั้นรุนแรงมาก แต่ก็ไม่เท่าหลิงหยุนกับเฉินเฟิง ทั้งสองมองข้างหลังจื่อเฉิน ราวกับหนูเห็นแมว ไม่เพียงแต่เสียมารยาท ยังหล่นลงจากเก้าอี้ แววตาเต็มไปด้วยความสยองขวัญ

จื่อเฉินทุบตีพวกเขาสองคนจนเป็นแบบนี้ พวกเขายังไม่ยอมอ่อนข้อ ยังคงโหดเหี้ยม แต่ในขณะนี้ ยังคงเสียมารยาทเช่นนี้

เมื่อสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป จื่อเฉินก็รู้สึกถึงออร่าที่อันตรายจู่โจมมาจากข้างหลัง เขาขยับเท้า แสงสีทองพุ่งขึ้น ทันใดนั้นก็รีบหลบหลีก แล้วหันกลับมา

หลังจากนั้น ก็เห็นกลุ่มก้อนแสงสีทอง พร่างพรายสะดุดตา

“หัวโล้นเหรอ?” จื่อเฉินขมวดคิ้ว และกระซิบเบาๆ แสงสีทองพร่างพราวนั้น กลายเป็นศีรษะของมนุษย์

เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อเฉิน ชางเหอและคนอื่นๆก็ตกตะลึงอย่างมาก พวกเขารู้ถึงตัวตนของหัวโล้นความแข็งแกร่งของเขาไม่สามารถหยั่งรู้ได้ ไม่เหมือนจื่อเฉินที่เทียบเท่ากับสุดยอดอัจฉริยะ บุคคลคนนี้เป็นสุดยอดอัจฉริยะที่แท้จริง แม้หากพวกเขาเห็น ก็ต้องยอมอ่อนข้อให้อย่างสุภาพ ซึ่งมัน่ากลัวมาก

เมื่อมองหัวโล้นจากหัวจรดเท้า จื่อเฉินเห็นใบหน้า คิ้วและใบหน้าที่ดูมีความเมตตา เสื้อคลุมใหญ่ พุงใหญ่ เหมือนพระสังกัจจายน์ แต่ขณะนี้ ใบหน้าของพระสังกัจจายน์ กลับไม่มีรอยยิ้ม นัยน์ตาสีทองจางๆ ดูเหมือนจะมีแสงสีแดงที่เหมือนบ้าคลั่ง

“นั่นมันหลวงจีนชั่ว”

จิตใจของจื่อเฉินอ่อนไหว หัวโล้นนี้เป็นหลวงจีนชั่วที่เคยทุบกระดูกของเขาจนแตกสลาย หลังจากนั้นจื่อเฉินก็ได้เปรียบจากเขา