บทที่ 309

หินคิงคองมีขนาดเท่ากำปั้นเท่านั้น อยู่ในมือของจื่อเฉิน ฉายแสงสีทองจางๆ ซึ่งแข็งแกร่งมาก ช่วยจื่อเฉินต้านทานการโจมตีของหลวงจีนที่หมายชีวิต

เมื่อมองไปที่หินคิงคอง ดวงตาของอัจฉริยะหลายคนก็กลายเป็นสีแดง การหายใจก็เร็วขึ้น และความโลภก็ปรากฏขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

หากว่าหินคิงคองยาวเท่านิ้วโป้งเป็นสมบัติล้ำค่า แล้วหินคิงคองที่มีขนาดเท่ากำปั้น ย่อมเป็นยิ่งกว่าสมบัติล้ำค่า และมูลค่านั้นไม่สามารถเปรียบได้

ไม่ต้องพูดถึงยอดฝีมือครองฟ้า แม้แต่ระดับเจ้าสำนัก การดำรงอยู่ของผู้อาวุโสที่ซ่อนเร้น ก็จะถูกกระตุ้นให้ใจหวั่นไหว และคลั่งไคล้จนเกือบบ้า

ในตัวเฉินจื่อถึงกับมีของแบบนี้ อัจฉริยะพวกนี้นั่งเฉยๆไม่ไหวแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถแย่งชิงมาซึ่งๆหน้า แต่ก็เตรียมพร้อมที่จะกลับไป บอกข่าวนี้กับตระกูล ต้องเข้าใจว่า นี่คือสมบัติล้ำค่าที่แท้จริง จริงแท้ยิ่งกว่าสมบัติในซากเมือง

การหายใจอย่างรวดเร็ว พัดเข้ามาในหูของจื่อเฉิน เขาลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล และก็แอบพูดในใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ คาดไม่ถึงว่าพึ่งพ้นเคราะห์มา ตอนนี้ก็มีเคราะห์ใหญ่กว่าเก่า

เจตนาฆ่าในดวงตาของหลวงจีนได้จางหายไป และดวงตาจับจ้องไปที่หินคิงคองที่อยู่ในมือของจื่อเฉิน เหมือนกับสุนัขดุที่มองเห็นก้อนขี้ ดวงตาเปล่งประกาย

“ในเมื่อไม่มีของอะไร เอาสิ่งนี้มาทดแทนก็ได้” หลวงจีนพูดอย่างเฉยเมย น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมาก และก็รีบวิ่งไปทางจื่อเฉินอีกครั้ง

“ยังจะมาอีก?”

จื่อเฉินจ้องตาเขม็ง ขณะนี้เขาเกือบทนไม่ไหวแล้ว ไม่คิดว่าหลวงจีนที่โลภมาก มีความคิดที่จะแย่งหินคิงคองจริงๆ

“ปัง!”

เขาโบกมือ ใช้หินคิงคองแทนอิฐ แล้วทุบไปที่หน้าผากของหลวงจีน หินคิงคองหนักมาก แสงสีทองแผ่กระจายอยู่รอบๆ ไม่ธรรมดาจริงๆ

“ตูม!”

ด้วยการโจมตีที่รุนแรง จื่อเฉินถอยกลับอีกครั้ง ความแข็งแกร่งนั้นแตกต่างกันมากเกินไป จื่อเฉินไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลวงจีนเลย

“ฆ่ามัน ฆ่ามันซะ!”

หลิงหยุนกับเฉินเฟิงต่างก็มองไปที่จื่อเฉินอย่างแค้นเคืองใจ หวังในใจ หลวงจีนจะฆ่าเขาให้ตายจริงๆ

อย่างไรก็ตามจื่อเฉินก็เหมือนแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย ต้านทานอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าจะกระอักเลือด แต่เขายังมีพละกำลัง

“นั่นมันหินคิงคองนี่!”

สีหน้าการแสดงออกของฝูงชนเปลี่ยนไปตลอดเวลา ในขณะนี้ อัจฉริยะหลายคนไม่สนใจว่าจื่อเฉินจะตายยังไง ในสายตาพวกเขามีเพียงแค่หินคิงคอง นี่มันล้ำค่ายิ่งกว่าสมบัติล้ำค่า กำลังคิดว่าจะใช้วิธีอะไรเพื่อจะได้มันมาครอง

“เฮ้ย ไม่ใช่……นี่ไม่ใช่หินคิงคอง” ทันใดนั้น เสียงที่น่าตกใจดังขึ้น หลังจากที่หลวงจีนบีบบังคับจื่อเฉินถอยกลับอีกครั้ง แต่เขาไม่ลงมืออีก แต่มองไปที่หินคิงคองในมือของจื่อเฉิน

“หินคิงคองนั้นหนักมาก ยาวประมาณเท่านิ้วโป้ง ก็มีน้ำหนักหลายพันกิโลกรัม หรือแม้แต่หมื่นกิโลกรัม ที่อยู่ในมือใหญ่เท่าขนาดกำปั้น อย่างน้อยก็หลายแสนกิโลกรัม เจ้าจะยกมันไหวได้อย่างไร” หลวงจีนถามอย่างสงสัย และดวงตาปรากฏแสงสีทองขึ้นอีกครั้ง และสแกนหินคิงคองอย่างต่อเนื่อง

“ใช่สิ หินคิงคองนั้นหนักมากหาที่เปรียบไม่ได้”