บทที่ 310

“เดี๋ยวก่อน!” จื่อเฉินพูดเสียงดังเพื่อห้าม และพูดว่า “ข้ายอมรับว่าเคยเห็นเจ้ามาก่อน”

“ฮ่าฮ่า ในที่สุดก็ยอมรับแล้วหรือ มอบของออกมาให้ข้า” หลวงจีนยื่นมือออกไป และหัวเราะอย่างมีความสุข

สีหน้าการแสดงออกของคนอื่นก็เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาเช่นกัน ดูเหมือนว่าทั้งสองคนจะมีความแค้นอยู่บ้าง

“ข้าไม่รู้ว่ามันคือของอะไร แต่ข้ายอมรับ ได้เห็นบางสิ่งที่ไม่ควรเห็น” จื่อเฉินมองหลวงจีนอย่างระมัดระวัง กลัวว่าอีกฝ่ายจะฆ่าเขา

“อะไรที่ไม่ควรเห็น? ข้าหลวงจีนดีชั่ว ทำอะไรซื่อตรง เจ้าอย่ามาเล่นลิ้น รีบคืนของให้ข้า” หลวงจีนพูดอย่างเคร่งขรึม แต่ในใจกลับรู้สึกแย่

“เรื่องมาถึงขั้นนี้ เจ้าให้ข้าคืนของให้เจ้า ถ้าข้าไม่คืนให้เจ้า เจ้าจะต้องฆ่าปิดปากแน่นอนใช่ไหม?”

“ถูกต้อง ถ้าไม่ยอมคืนของ เจ้าต้องตายอย่างไม่มีข้อแม้” หลวงจีนมีความมุ่งมั่นอย่างยิ่ง

“เจ้าหลวงจีนนี่ ดูไม่ออกว่าจิตใจเจ้าจะโหดเหี้ยมขนาดนี้ ข้าแค่เห็นเจ้าแจกใบปลิวตามท้องถนนตลอดทั้งวัน เพื่อค้นหาเจ้าหนุ่มดำ ทำไมต้องฆ่าพวกมันอย่างอำมหิต” จื่อเฉินพูดทันที และตะโกนออกมา น้ำเสียงนั้นเย็นชา

“เจ้ากำลังหาที่ตายหรือ?”หลวงจีนโกรธ

“หลวงจีนดีชั่วกำลังค้นหาเจ้าหนุ่มดำเพื่ออะไร?”

“และยังแจกใบปลิวทั้งวัน หรือว่าเจ้าหนุ่มดำคนนั้นมีฐานะตัวตนอะไร?”

ทุกคนงงงวย แต่ก็ฟังอย่างเงียบๆ

“ดี ดี ดี! ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ ข้าไม่รู้ว่าเพราะอะไรเจ้าถึงอยากฆ่าข้า เป็นเพราะข้าเห็นเจ้าใช้หินหยวนไปสองสามร้อยก้อน และบังคับชายหนุ่มคนหนึ่งเพื่อซื้อคัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆ ที่มีรอยยับและเชยๆเล่มหนึ่งเหรอ?” จื่อเฉินพูดอีกครั้ง ดูเหมือนพูดอย่างใจเย็น แต่พูดในสิ่งที่ทำให้เขย่าทั่วเมืองชางหลี

คัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆเดิมทีเป็นทักษะการต่อสู้ธรรมดาเล่มหนึ่ง และหลายคนดูถูก แต่ก่อนหน้านี้ ตระกูลหลีแห่งเมืองชางหลีได้สูญหายสมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่ง ได้ปิดกั้นเมืองชางหลีเป็นเวลา20 วัน จากนั้นก็ใช้ราคาสูงเพื่อซื้อคัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆคืน

คัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆธรรมดาๆเล่มหนึ่ง ดูเหมือนจะกลายเป็นสิ่งต้องห้าม

“คัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆ มีรอยยับยู่ยี่ ซื้อด้วยหินหยวนหลายร้อยก้อนเหรอ?” สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ทุกคนมองไปยังหลวงจีนดีชั่วสำหรับหลีหั่วดวงตาฉายแวววาบตลอด ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“หลวงจีนขี้เหนียวจะตาย แม้แต่บาทเดียวก็ไม่ยอม จะยอมทุ่มหินหยวนหลายร้อยเหรอ เพื่อซื้อคัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆเล่มหนึ่ง และยังบังคับเขาให้ขายให้อีก?”

“ถูกต้อง มันไม่สมเหตุสมผล มันเป็นเพียงคัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆที่เก่าแก่เล่มหนึ่ง ราคาสูงสุด ก็คงต้องใช้หินหยวนสิบกว่าก้อนซื้อเท่านั้น”

อัจฉริยะบางคนตั้งคำถาม และรู้สึกเหลือเชื่อ

มีเพียงชางเหอ อู่ฉงเมี่ยวคงและคนอื่นๆเท่านั้น ที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าการแสดงออกของพวกเขาเปลี่ยนไปเรื่อยๆ สายตาที่มองหลวงจีนก็กลายเป็นไร้ความปรานี

“เจ้าหนุ่ม เจ้าอยากมาปรับปรามคนอื่น” หลวงจีนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเคลื่อนไหวด้วยวิธีเช่นนี้

“หลวงจีน นอกจากเรื่องนี้ ข้าคิดไม่ออกจริงๆ ทำไมเจ้าถึงต้องฆ่าข้า ในวันนั้นไม่เพียงมีแต่ข้าเท่านั้น ผู้คนมากมายตามท้องถนน ดูเหมือนเจ้ากำลังจะพาชายหนุ่มจากไป แต่เขาไม่ยอม เจ้ายังบอกว่าสูญเสียอายุขัยเป็นต้น แต่ชายหนุ่มหัวเราะเสียงดัง และบอกว่าผู้ฝึกฝนรุ่นของข้า ทำผิดกฎสวรรค์ สุดท้ายไม่มีทางเลือกอื่น เจ้าหยิบถุงหินหยวนออกมา นับดูแล้วอย่างน้อยมีสองสามร้อย แล้วแย่งคัมภีร์เล่มนั้นจากมือชายหนุ่มไป ยังบอกด้วยว่าแต่เดิมเป็นของตัวเอง พูดถูกไหม?”