บทที่ 311

เมื่อได้ยินคำพูดของหลีหั่ว จื่อเฉินเยาะเย้ยในใจ การคำนวณก่อนหน้านี้ทั้งหมดมีไว้เพื่อกล่าวถึงหลีหั่ว

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าใครทำคัมภีร์ฝ่ามือดันเมฆหาย แต่เขารู้ว่าวงศ์ตระกูลอย่าง หลีหั่วต้องรู้มาก

ยิ่งกว่านั้น

หลวงจีนนั้นขโมยตำราลับไปแน่นอน ถ้าพูดถึงเรื่องนั้นหน่อย หลีหั่วก็จะนึกอะไรขึ้นมาได้เล็กน้อย แต่จื่อเฉินคิดไม่ถึงว่าหลวงจีนขโมยตำราลับจาก หลีหั่ว และเขาก็เห็น หลีหั่ววันนั้นด้วย

“แม้แต่พระเจ้าก็ยังช่วยข้า จะดูว่าคราวนี้หลวงจีนจะตายไหม?” จื่อเฉินเยาะเย้ยในใจ แต่บนใบหน้าของเขานั้นยังคงดูสงบนิ่งอยู่

หลวงจีนฟังอย่างว่า หน้าผากของเขามีเหงื่อออก เขากล่าว "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดอะไรอยู่ ข้ายังมีธุระต้องทำ พวกเจ้าใส่ร้ายข้า ข้าจะไม่อะไรกับพวกเจ้ามากนัก"

พูดจบหลวงจีนก็จากไป

“เวรเอ๊ย ต้องเป็นหลวงจีนคนนี้แน่ๆ เขากลัวที่จะเผชิญหน้ากับ พยัคฆ์แดง” หลิงหยุนด่าอย่างโกรธเคือง เห็นได้ชัดว่าหลวงจีนนั้นมีพิรุธ

“หลวงจีนนี่สุดจะทนจริงๆ พูดจาโกหก ลักขโมยของ และตอนนี้กล้าดีมาขโมยของถึงคนในตระกูลหลี”

“คราวนี้เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการฆ่าคน เขาเป็นหลวงจีนที่ชั่วร้ายจริงๆ”

คนอื่นๆ ก็พูดขึ้นเช่นกัน

“หลวงจีนเป็นเจ้านั่นแหละ กล้าดียังไงมาขโมยของของตระกูลหลี วันนี้คือความตายของเจ้า” หลีหั่วเองก็โกรธแล้วเช่นกัน แต่เมื่อรู้ถึงช่องว่างความแข็งแรงระหว่างทั้งสองฝ่าย เขาเองก็ไม่กล้าที่จะออกตัวก่อน

“เด็กเปรต เจ้าฟังคำกล่าวร้ายจากผู้อื่นและใส่ร้ายข้า วันนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน แล้วข้าจะชำระบัญชีกับเจ้าในภายหลัง”

ร่างกายของหลวงจีนภิกษุนั้นพราวไปด้วยแสงสีทอง และด้วยการสะบัดเท้าของเขา เขาบินไปที่หน้าต่างชั้นเจ็ด เห็นได้ชัดว่าเขาพยายามจะหลบหนี

“อยากหนีไปงั้นเหรอ? ปล้นของของตระกูลหลี ก็จะหนีไปง่ายเช่นนี้หรือ?” ในขณะนี้ เงาสองเงาสั่นไหวบังใบหน้าของหลวงจีน

คือเป็นแดนจิตแท้ก่อนหน้านี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา และในขณะนี้ ดวงตาของทั้งสองนั้นฉายออกการฆ่าที่รุนแรง หลวงจีนตกเป็นเป้าหมายของทั้งสองทันที

“ไปให้พ้น พวกเจ้าใส่ร้ายข้า!”

หลวงจีนโกรธเคืองอย่างมาก จู่ ๆ ก็ตีฝ่ามือ 2 ข้าง แสงสีทองบนฝ่ามือที่มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวเต็มไปด้วยแดนจิตแท้ที่และก็พลุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์

“พรึม!” “พรึม!”

ทันทีที่พวกเขาสัมผัสกับรอยฝ่ามือ ผู้แข็งแกร่งแดนจิตแท้ทั้งสองก็ถูกปกคลุมไปด้วยจิตแท้สีทอง จากนั้นพวกมันก็พุงออกไปในอากาศ พ้นเลือดออกมา ได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว

"เป็นไปได้อย่างไร?"

สีหน้าของ จื่อเฉินเปลี่ยนไปทันที เขาได้เห็นความแข็งแกร่งอันทรงพลังของหลวงจีนกับตัวเอง เพียงการโจมตีครั้งเดียว แดนจิตแท้ทั้งสองก็ได้รับบาดเจ็บอย่างง่ายดาย และการโจมตีครั้งนี้น่ากลัวกว่าการโจมตีครั้งก่อนมาก

“หลวงจีนนี่ทำไมน่ากลัวจัง ก่อนหน้าไม่ได้โจมตีอย่างสุดแรง ตอนนี้ดูแล้วน่ากลัวไม่น้อย”

“นี่คือสุดยอดอัจฉริยะตัวจริงที่แท้จริง ความแข็งแกร่งนั้นน่ากลัวสุดๆ ดูเหมือนว่าเฉินจื่อจะยังห่างไกลจากสุดยอดอัจฉริยะอยู่ไม่น้อย”

ทุกคนนั้นอึ้ง มองดูหลวงจีนหนีออกไปอย่างง่ายดาย