บทที่ 312

“ฟู่!” “ฟู่!”

เมื่อคลื่นเสียงผ่านไป ผู้พำเพ็ญหลายคนก็ถูกสะเทือนจนเป็นลม ในเวลาเดียวกัน ร่างของ พยัคฆ์แดง ก็วิ่งช้าลง ส่าย แล้วก็ล้มลงกับพื้นด้วยลมหายใจพอง และเป็นลมไปด้วยเช่นกัน

“เจ้าหนู วันนี้ถือว่าเจ้าโชคดี วันหน้าค่อยคิดบัญชีกับเจ้า” หลวงจีนเหลือบมองไปทางหอรับรอง สบตากับจื่อเฉินโดยตรง หันหลังกลับหนีไป

“เจ้าคิดว่าเจ้าหนีได้หรือ?”

ในขณะนี้ รัศมีที่ปั่นป่วนตกลงมาจากท้องฟ้า และความกดดันที่ไม่สิ้นสุดทำให้หลวงจีนช้าลง

“แดนจิตทิพย์?”

สีหน้าของหลวงจีนเปลี่ยนไป เขาแหงนมองท้องฟ้า เพียงเห็นชายชุดดำลงจากฟากฟ้า ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ท้องฟ้าก็สั่นสะท้าน พลังงานรอบตัวเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และรัศมีแห่งการทำลายล้างก็ก่อตัวขึ้น

“บัดซบ ทำให้ข้าต้องสู้ด้วยชีวิตข้าไปด้วย ในอนาคตข้าจะไม่ปล่อยเจ้าแน่!”

หลวงจีนดุด่าอย่างเกรี้ยวกราด แล้วอาเจียนเป็นเลือดจากปาก เลือดเต็มปากเป็นสีแดงสด ควบแน่นไปในอากาศไม่กระจาย นิ้วสีทองซีดของหลวงจีนยังคงเลื่อนไหลอยู่ในเลือด เกิดเป็นเส้นหลายเส้น ที่ซับซ้อน

"ชิ!"

เมื่อเส้นสุดท้ายถูกวาดด้วยเลือดทั้งเส้นก็สว่างและเส้นก็มองเห็นได้ชัดเจนมีแสงสีทองแวววาวเหมือนตาข่ายขนาดใหญ่ที่ปกคลุมหลวงจีนโดยตรง ทันใดนั้นร่างกายของหลวงจีนก็สว่างด้วยแสงสีทอง และลมหายใจ มันปั่นป่วน และด้วยการขยับเท้าเล็กน้อย มันก็กลายเป็นแสงสีทองและหายไป ความเร็วนั้นเร็วมาก ในชั่วพริบตายอดฝีมือครองฟ้าก็ห่างกับอย่างไกลแสนไกล

บนชั้น 7 ของหอรับรอง จื่อเฉินมองอย่างตกตะลึง หลวงจีนนี้น่ากลัวจริงๆ ด้วยเสียงคำรามอันดัง เขาก็สามารถทำเอาแดนจิตแท้หลายคนเป็นลม และแดนจิตแท้ทั้งหมดสัมผัสกับเขา ทุกคนอาเจียนเป็นเลือดและบินถอยหลังหมด และสุดท้ายก็ใช้เลือดเป็นแนวทาง และเส้นที่ลากอย่างรวดเร็วน่าสะพรึงกลัว สามารถหนีทิ้งครองฟ้าทั้งหมดนั้นอยู่หลังได้

วิธีการของหลวงจีนนั้นไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ

เมืองชางหลีนั้นวุ่นวายอย่างมาก เสียงการโห่ร้องสังหารอย่างต่อเนื่อง หลวงจีนดีชั่วเหมือนหนูที่ข้ามถนนและทุกคนก็ตะโกนและทุบตีเขา ในหมู่พวกเขา มีคนจากตระกูลหลี และบางคนที่เคยถูกเขาโกงในอดีต และพวกเขาทั้งหมดเข้าร่วมในขณะนี้

“หลวงจีนชั่ว หยุดเดี๋ยวนี้”

“ไอ้หลวงจีนชั่ว ตอนแรกเจ้าเก่งมากไม่ใช่รึ เจ้าใช้อายุขัยมาหลอกข้า หยุดเดี๋ยวนี้ ข้าให้เจ้าหลอกเลย”

“หลวงจีน เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้”

คนพวกนี้เพิ่มความเดือด เมื่อก่อนถูกหลวงจีนโกงหนักเกินไป และสู้หลวงจีนไม่ไหว ฉะนั้นตอนนี้ทำได้เพียงด่าเพื่อสะใจ

ความเร็วของหลวงจีนนั้นเร็วมาก เหมือนแสงสีทอง พวกเขาไล่ไม่ทันเลยสักคน ได้แต่สาปแช่งด่าในระยะไกล นั่นแหละ ถึงจะเป็นเช่นนั้น ในใจของพวกเขานั้นสะใจอย่างมาก ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขานั้นแม้แต่มองหน้าหลวงจีนก็ยังไม่กล้า

ผู้นำการไล่ล่าที่แท้จริงคือผู้คนในตระกูลหลี เพียงแต่ว่าความเร็วของหลวงจีนนั้นเร็วเกินไป ไม่มีใครตามทัน แม้แต่ครองฟ้าก็ตาม ถูกแซงหน้าไปอย่างไกล

“ฮ่าฮ่า ข้าไปแล้วล่ะ ไม่เล่นกับพวกเจ้าแล้ว” เมื่อเห็นกำแพงเมืองอยู่ตรงหน้า หลวงจีนหันกลับมาหัวเราะเยาะครองฟ้า จากนั้นก็หันกลับหนีไป

"ฮึ!"

ในเวลานี้ เสียงหายใจเย็น ๆ ดังขึ้น และเสียงก็แผ่ไปทั่วเมืองชางหลี การดำรงอยู่สูงสุดก่อนหน้านี้ที่คำรามและทำให้ผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองเป็นลม

"พัฟ!"