บทที่ 314

หลังของนกครุฑ มีชายหนุ่มสวมชุดสีขาวยืนอยู่ หน้าตาหล่อเหลา ราวกับพระราชาที่ตรวจตราอาณาเขตของตน

“หลีฮ่าว!”

ทุกคนอุทานออกมาอย่างคาดไม่ถึงว่าคนที่มาคือหลีฮ่าว สุดยอดอัจฉริยะของตระกูลหลีที่ต่อสู้กับหลวงจีนในวันนั้น และว่ากันว่าไม่มีผู้ชนะหรือผู้แพ้

ภายใต้เท้าเขาที่ขยับเล็กน้อย แสงวาบไปทั่วร่างกายของเขา หลีฮ่าวได้มาถึงชั้นเจ็ดแล้ว ดวงตาคู่หนึ่งเหลือบมองฝูงชน และตกลงไปที่จื่อเฉิน

“สหายหลีฮ่าว”

“ศิษย์พี่หลีฮ่าว!”

“พี่ชาย พี่มาแล้ว!”

คนอื่นๆ ก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทาย หลีฮ่าวพยักหน้าและดูเป็นมิตรมาก แต่ทั้งตัวของเขามีออร่าที่มีแต่ตระกูลใหญ่เท่านั้นที่จะมีได้ แม้ว่าเขาจะเป็นคนดีสีกแค่ไหนก็ตาม เขาก็ยังมีออร่าที่คนไม่สามารถเข้าถึงได้ออกมาอยู่ดี

“เจ้าคือเฉินจื่อ?” หลีฮ่าวมองไปที่จื่อเฉิน น้ำเท่แยแส เสียงของเขานั้นฟังไม่ออกว่าอารมณ์เขานั้นเป็นเช่นไร

“ได้ดีนัก สวัสดีพี่หลีฮ่าว” จื่อเฉินพยักหน้าและส่ายมือ

“อืม!” หลีฮ่าวตกใจ และมีแสงแปลก ๆ แวบเข้ามาในดวงตาของเขา

“หืม เฉินจื่อ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร กล้าเรียกหลีฮ่าวว่าพี่ เจ้ายังไม่กลับคำอีก” อัจฉริยะคนหนึ่งส่งเสียงเย้ยหยันข้างๆ เขาอย่างเย็นชา ดวงตาของเขาดูถูกเหยียดหยามอย่างยิ่ง

“ไม่รู้จักกาลเทศะจริงๆ ตัวตนเจ้านั้นอยู่ในระดับไหน เจ้ายังไม่รู้ตัวอีกรึ กล้าดีอย่างไรมาเรียกอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองชางหลีว่าพี่ไปเรื่อยเช่นนี้”

คนข้างๆ ยังมีคนพูดแทรกเข้ามาอีก

“ข้าได้ยินมาว่าเจ้ารู้เกี่ยวกับเรื่องของหลวงจีนดีชั่ว?” หลีฮ่าวส่ายมือให้ทุกคนเงียบ ดวงตาของเขากวาดไปที่จื่อเฉินและพูดเบา ๆ “บอกทุกอย่างที่เจ้ารู้มา”

ทัศนคติของ หลีฮ่าวทำให้ จื่อเฉินไม่พอใจอย่างมาก มันเป็นแค่สุดยอดอัจฉริยะไม่ใช่รึ ใช่ว่า จื่อเฉินจะไม่เคยเห็นมาก่อนหวางฉง หวางเซียน หลวงจีนดีชั่ว มีใครบ้างที่ไม่ใช่สุดยอดอัจฉริยะ

“ก็ไม่ได้รู้อะไรมากนัก เห็นว่าเขากำลังมองหาคน จากนั้นเสียหินหยวนซื้อคัมภีร์ ชื่อว่าฝ่ามือดันเมฆ” จื่อเฉินคิดที่จะใส่ร้ายผู้อื่นในใจ แต่ตอบอย่างตรงไปตรงมาต่อหน้าหลีฮ่าว การแสดงทัศนคติต่อหน้าตระกูลหลีนั้นเป็นเพียงการติดพันความตาย

ต้องรู้ว่า เมื่อสิบวันก่อน มีผู้แข็งแกร่งแดนครองฟ้าคนหนึ่งเสียชีวิตในเมืองชางหลี

“นั่นคือคัมภีร์อะไร บอกข้าอย่างละเอียด” หลีฮ่าวกล่าว

“จำไม่ค่อยได้แล้วครับ ดูเหมือนหนังสือกลโกงที่เรืองแสงสีเหลือง มันดูเก่ามากครับ ตอนแรกข้ารู้สึกแปลกใจมากครับ ของพวกนี้อยู่เต็มถนนไปหมด และของใหม่ก็มีทุกที่ สามารถซื้อได้โดยหินหยวนสิบก้อน แต่หลวงจีนนี้ยอมเสียหลายร้อยหินหยวนเพื่อซื้อหนังสืออันเก่าเน่านี้"

หลีฮ่าวไม่ได้พูดอะไร แต่มีร่องรอยของการดูถูกในดวงตาของเขาอย่างชัดเจน

“อ้อ ยังมีอีก หลังจากที่เขาเอาคัมภีร์ไป เขายังบอกชายหนุ่มคนนั้นเป็นคนโง่ ข้าคิดว่าหลวงจีนคนนั้นนั่นแหละเป็นคนโง่ เขาซื้อคัมภีร์ที่พังเน่าไปด้วยเงินหลายร้อยหินหยวน” จื่อเฉินกล่าวอีกครั้ง