บทที่ 315

ในห้องโถงบนชั้นเจ็ด มีเพียงพี่น้องสองคนคือหลีหั่วและหลีฮ่าว ห้องโถงกว้างขวางมากและไม่กลัวที่ใครมาแอบฟัง

หลีหั่วตรงไปตรงมาตามประเด็น

แม้ว่าหินคิงคองที่สูญเสียแก่นทองไปจะเทียบไม่ได้กับสมบัติล้ำค่า แต่ก็ประเมินค่ามันต่ำลงไม่ได้เช่นกัน อาวุธที่ผ่านการกลั่นนั้นดีกว่ากระบี่อัคคีเป็นหลายเท่า เป็นวัสดุที่ยอดเยี่ยมสำหรับการกลั่นอย่างแน่นอน

หลีหั่วจ้องที่หลีฮ่าว อย่างไม่เข้าใจ

“ทำไม ข้ายังสามารถใช้กำลังได้หรือไง?” หลีฮ่าวจ้องไปที่น้องชายของเขาและพูด “หินคิงคองเพียงชิ้นเดียวที่สูญเสียแก่นทองไปจะเทียบกับศักดิ์ศรีของฉันหลีฮ่าวได้หรือ เทียบกับศักดิ์ศรีของตระกูลหลีได้หรือ เจ้าไม่กลัวถูกคนอื่นเยาะเย้ย ถ้าวันนี้เจ้าลงมือที่นี่เหรอห้ะ?”

“นี่…” หลีหั่วตกตะลึง เขาเป็นคนที่ใจร้อน เขาคิดถึงแต่ปัจจุบัน ไม่ได้คิดผลเสียที่จะตามมาในอนาคต

“แต่ก็ไม่ควรปล่อยไปแบบนั้น” หลีหั่วกล่าว

“เขาจะไปซากเมืองไม่ใช่หรือ?” หลีฮ่าวพูดอย่างเฉยเมย และไม่ได้พูดอีกต่อไป

“พี่ใหญ่หมายความว่า…” ดวงตาของหลีหั่วเป็นประกายขึ้นทันที

“แม้ว่าเป็นหินคิงคองที่สูญเสียแก่นทองไปแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ไอ้เด็กนี่ที่ไม่มีชื่อเสียงใดๆ สามารถแตะต้องได้” หลีฮ่าวกล่าว

“ไม่มีชื่อเสียงใดๆ ? พี่ใหญ่ เจ้าคงไม่รู้…” หลีหั่วพูดทุกอย่างก่อนหน้านี้ และกระซิบการคาดเดาของเขา “เขามีพลังที่แข็งแกร่ง เปรียบได้กับสุดยอดอัจฉริยะในระดับเดียวกัน และเขาอาจจะเป็นลูกศิษย์คนหนึ่งของตระกูลฤาษีก็เป็นไปได้"

ดวงตาของหลีฮ่าวกะพริบ ค่อนข้างแปลกใจ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาส่ายมือ "ไม่เป็นไร ใช่ตระกูลฤาษีหรือไม่ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเขาไปที่ซากเมืองก็พอ"

“ในเมื่อเป็นกองกำลังต่อสู้ที่ทรงพลัง ยังไงเจ้าก็ลองเชิญชวนดู ให้ประโยชน์แก่เขาหน่อย ให้เขามาช่วยตระกูลหลีของเรา”

...

จื่อเฉินจากไป ทัศนคติของหลีฮ่าวทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก

ทันทีหลังจากนั้น ชางเหอ และคนอื่นๆ ก็ทยอยออกมาทีละคน

“เฉินจื่อยังมีอีกสักระยะหนึ่งที่เราจะไปถึงซากเมือง ถึงตอนนั้นเราจะแจ้งให้เจ้าทราบครับ” ชางเหอป้องมือและพูดอย่างสุภาพ

“ได้” จื่อเฉินพยักหน้า

ระหว่างทาง ชางเหอและ อู่ฉง ทั้งสองคนเพื่อเอาชนะใจจื่อเฉินทั้งโดยเจตนาและโดยไม่เจตนาอย่าง

ปะปนกัน กองกำลังต่อสู้ที่ทรงพลังเช่นนี้ ย่อมเป็นสิ่งที่ไม่อาจละเลยได้ในซากเมืองอย่างแน่นอน

จื่อเฉิน พยักหน้าและยิ้ม โดยไม่ให้การตอบรับหรือปฏิเสธ สุดท้ายก็จากไป

"พวกข้าจะผ่านพอดี ไปด้วยกันเถอะครับ"

จู่ๆ เมี่ยวคงก็พูดขึ้น จากนั้นอู่ฉงก็จากไป เหลือเพียงเมี่ยวคง หลินเสวี่ย ซูเมิ่งเหยา และจื่อเฉินสี่คน

“เฉินจื่อ เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหนครับ?” เมี่ยวคงถาม

"โรงเตี๊ยมฝูจี้"

“ข้าไม่รู้ว่ามันเป็นภาพลวงตาหรือเปล่า แต่เมื่อข้าเห็นเจ้าเฉินจื่อ ข้าก็จะนึกถึงเพื่อนคนหนึ่ง” เมี่ยวคงกล่าว