บทที่ 316

เขาไม่ได้กลับไปโรงเตี๊ยมโดยตรง แต่เดินไปยังสุดทางของถนน นี่เป็นถนนที่ยาวมากๆ แต่เมื่อเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ จะพบเห็นคนน้อยลง

แต่ด้านหลังของจื่อเฉิน มีสองคนเดินตามหลังอยู่ไม่ไกลมากนัก ตอนที่ตัวเองออกจากหอรับรอง สองคนนี้ก็แอบสะกดรอยตามมาโดยตลอด

"สะกดรอยตามหรือ?"จื่อเฉินหัวเราะอย่างเย็นชา เขาเดินไปเรื่อยๆ หลังจากเสียงตะโกนขายของหายไป จื่อเฉินได้เดินมาถึงสถานที่เปลี่ยวๆและไม่มีคนแล้ว

"ฟิ๊ว!" "ฟิ๊ว!"

จากนั้นสองคนนี้ก็ปรากฏตัว คนหนึ่งอยู่หน้า อีกคนอยู่ด้านหลังและปิดล้อมทางหนีของจื่อเฉินเอาไว้

"พวกเจ้าเป็นใคร?"จื่อเฉินระวังตัวทันที

บนร่างกายของสองคนนี้มีพลังเคลื่อนไหวอยู่ มันคือแดนจิตแท้ เรื่องนี้จื่อเฉินรู้สึกแปลกใจและสงสัยมากๆ ใครที่คิดจะทำร้ายตัวเอง

"เด็กหนุ่ม เจ้าล่วงเกินผิดใจกับคุณชายน้อยของพวกเรา วันนี้ก็คือวันตายของเจ้า!"

"เป็นแค่แดนฟ้ากำหนดที่อ่อนแอมากๆ ยังกล้ามาหาเรื่องที่เมืองชางหลี วันนี้พวกเราจะส่งเจ้าไปลงนรกเอง"

คนหนึ่งอยู่หน้า ส่วนอีกคนอยู่ด้านหลัง พวกเขาสองคนเผยความเย็นชาออกมา พวกเขาใส่ชุดสีดำและปิดใบหน้า มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพวกเขาไม่อยากจะเปิดเผยตัวตนออกมา

"ไปตายซะเถอะ!"

สองคนตะโกนออกมา พวกเขาโจมตีจากด้านหน้าและด้านหลังพร้อมกัน

"ฟิ๊ว!"

จื่อเฉินขยับเท้า ทำให้ร่างกายของเขาปล่อยชี่แท้ออกมา เขาใช้วิชาเก้าสายฟ้าพิฆาตออกมา ทำให้เขาเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับภูตผีและเหมือนเงาดำที่แว๊บผ่าน เขาหลบการโจมตีที่มาจากด้านหน้า ในเวลาเดียวกัน เขาก็หันหลังและโจมตีใส่คนที่อยู่ด้านหลัง

"ตูม!"

บนหมัดของเขามีแสงสีทองปรากฏ ทำให้พลังทั้งหมดกระจายไปทั่ว จื่อเฉินอาศัยการโจมตีครั้งนี้และถอยหลังไปหลายเมตร

"เป็นไปได้ยังไง เจ้าได้รับบาดเจ็บแล้วไม่ใช่หรือ?"คนที่ปะทะกับจื่อเฉินอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ตอนที่ต่อสู้กับหลวงจีนดีชั่ว ทำให้จื่อเฉินได้รับบาดเจ็บ แต่เขาอยู่ในห้องโถงเจ็ดชั้นเป็นเวลานาน ทำให้อาการบาดเจ็บของจื่อเฉินได้รับการฟื้นฟูจากหัวใจลึกลับและหายเป็นปกติแล้ว

จื่อเฉินไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาในตอนนี้ ยังไม่สามารถสังหารยอดฝีมือแดนจิตแท้สองคนได้ ยังมีคนที่ซ่อนตัวอยู่และไม่ได้เปิดเผยตัวตนออกมา เมื่อไม่มีแรงกดดันและความช่วยเหลือจากเขตสายฟ้า จื่อเฉินมีทางเดียวก็คือรีบจากไป

"ฟิ๊ว!"

เขาขยับเท้าและบินขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นก็รีบบินหนีไป

"มันจะหนีแล้ว รีบตามมันไป!"

สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไป พวกเขารีบบินขึ้นไปบนท้องฟ้าและไล่ตามทันที

แต่ความรวดเร็วของจื่อเฉินนั้น ทำให้สองคนตามไม่ทันอยู่แล้ว

"ตูม!"

จู่ๆก็มีพลังที่อันตรายมากๆพุ่งมาจากด้านล่าง มีรังสีดาบอันหนึ่งพุ่งมาโจมตีจื่อเฉินอย่างรวดเร็ว

"ตูม!"

จื่อเฉินต่อยหมัดออกไป ทำให้แสงสีทองปรากฏและทำลายรังสีดาบทันที ในเวลาเดียวกัน ร่างกายของเขาก็สั่นสะเทือนจนเกือบจะตกลงมา เขาเหยียบไปที่หลังคาของบ้านแห่งหนึ่ง จากนั้นก็พุ่งไปข้างหน้าทันที

"ยังมีคนอื่นๆด้วย!"