บทที่ 331

แสงสีเงินรอบตัวจื่อเฉินเจิดจ้า ดั่งนักรบเกราะเงิน หมัดที่ซัดออก มาพร้อมกับแสงเงินที่เจิดจรัส สัตว์ประหลาดทุกตัวที่สัมผัสกับหมัดนั้นต่างสิ้นชีพไปตามๆ กัน

หนึ่งหมัดหนึ่งตัว สะอาดหมดจด

อานุภาพเฉียบคมน่ากลัว น่าตื่นตกใจ

แต่รอบด้าน มีสัตว์ประหลาดมากมาย ในที่สุดก็มีตัวหนึ่งเข้ามากัดโดนจื่อเฉิน แต่ผลที่ออกมากลับไม่เป็นอย่างที่คิด ร่างกายของจื่อเฉินไม่ได้ถูกเจาะเข้าไป สัตว์ประหลาดราวกับกัดเข้าไปที่โลหะสีทอง จนฟันของมันถึงกับแตกหัก

จากนั้นก็เหวี่ยงกรงเล็บที่ราวกับใบมีด แต่กลับเกิดเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นพร้อมกับสะเก็ดไฟมากมาย

สัตว์ประหลาดแดนฟ้ากำหนดตัวหนึ่ง กลับไม่สามารถทำลายการป้องกันลงได้

“อะไรกัน ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

“นี่ยังใช่คนมั้ย สัตว์ประหลาดแดนฟ้ากำหนดยังทำลายการป้องกันไม่ได้?”

การโจมตีน่ากลัวยังพอว่า นี่แม้แต่การป้องกันยังเป็นเหมือนสัตว์ประหลาด?

ทุกคนต่างตกใจสุดขีด ดวงตาเบิกกว้าง ราวกับเห็นผี สายตาที่มองจื่อเฉินก็ไม่เหมือนมองคนทั่วไป

ผู้คุ้มกันสองคนของเมี่ยวคง จ้องมองจื่อเฉินด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม คนแบบนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว เต็มไปด้วยความอันตราย

ตอนนี้ ความสนใจของทุกคน ตกอยู่ที่จื่อเฉิน ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า มีชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งกำลังเดินไปที่เมี่ยวคง

เขาเดินอย่างช้าๆ แต่มั่นคงมาก หน้าตาธรรมดา แต่แววตากลับดุร้าย ในหนึ่งย่างก้าว รังสีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“ตัง!”

หลังเดินไปหลายก้าว จิตสังหารอันไร้ขอบเขตปกคลุมอยู่รอบตัวเขา ราวกับกระบี่ที่ออกจากฝัก กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักจนเกิดเสียงดัง คนกับกระบี่รวมเป็นหนึ่ง เหมือนดังลำแสงหนึ่งเส้นพุ่งไปยังเมี่ยวคง

ภาพนี้เกิดขึ้นเร็วมาก และค่อนข้างกะทันหัน ก่อนเกิดเหตุไม่มีใครสังเกตเห็น อีกอย่างที่นี่มีแต่สัตว์ประหลาด จึงไม่มีใครหันมาระวังมนุษย์ด้วยกันเอง

เรื่องประหลาดเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน คลื่นกระบี่อันแหลมคมมาถึงตรงหน้าเมี่ยวคง แสงอันเจิดจ้าจนลืมตาไม่ขึ้น ตอนที่ผู้คุ้มกันของเมี่ยวคงรู้ตัวมันก็สายไปแล้ว ถึงสายตาจะโกรธแค้นแค่ไหน ก็ทำอะไรไม่ได้

เมี่ยวคงขนลุกไปทั้งตัว รับรู้ถึงความตายที่มาเยือน แต่เขากลับไม่สามารถหลบหลีกได้ ทำได้แค่ควบคุมชี่แท้ในตัวมาป้องกันเท่านั้น

นี่เป็นท่าสังหารที่นักฆ่าของหอทลายฟ้าใช้ มันเป็นการโจมตีที่ไม่มีใครคาดคิด มาพร้อมกับแรงอาฆาตอันมหาศาล ก็ถือเป็นการโจมตีที่หวังผลได้อย่างแท้จริง

ท่ามกลางแสงที่เจิดจ้า เหมือนมีสายลมที่เหน็บหนาวพัดผ่าน คนอื่นต่างรู้สึกขนลุก

” อ้า อ้า อ้า!”

ผู้คุ้มกันสองคนของเมี่ยวคง กระโจนด้วยความโกรธ เข้าสู่โหมดบ้าคลั่งทันที รังสีรอบตัวเกรี้ยวกราด ซัดการโจมตีที่เฉียบคมออกไป ต่อให้ฆ่านักฆ่าคนนี้ได้ เมี่ยวคงก็ไม่รอดอยู่ดี