บทที่ 332

การเข้าร่วมที่แข็งแกร่งของจื่อเฉิน เมี่ยวคงและคนอื่นก็สามารถออกจากวงล้อมของสัตว์ประหลาดได้ก่อน เมี่ยวคงเดินมาขอบคุณ แต่ผู้คุมกันทั้งสองของเขากลับไม่กล้าเข้ามา สายตาที่อาฆาตของจื่อเฉิน ทำให้ทั้งสองหวาดกลัวอย่างมาก ทั้งสองไม่มีความสงสัยใดๆ ว่าถ้าเข้าไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ต้องถูกฆ่าตายอย่างแน่นอน

จื่อเฉินแข็งแกร่งมาก แสงเงินรอบตัวเจิดจรัส ราวกับเป็นเทพสงคราม ลงมือเฉียบคม เยือกเย็นไร้ปรานี เมื่อมีสัตว์ประหลาดสัมผัสโดนตัวเขา จะถูกฆ่าตายในพริบตา ความสามารถในการต่อสู้ระดับนี้ ระหว่างที่ทุกคนกำลังตกใจ ก็รีบกดดันเหล่าสัตว์ประหลาด ทำให้เหล่าสัตว์ประหลาดถอยไปอย่างรวดเร็ว

นักบำเพ็ญมากมายมารวมตัวกันอีกครั้ง และในครั้งนี้ สูญเสียไปสองพันกว่าคน มันเป็นความเสียหายที่ใหญ่มาก

ศพนอนเต็มพื้น เลือดไหลเป็นทาง เห็นแล้วชวนขนลุก

“สหายท่านนี้ ข้าชื่อหลีหั่ว ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไร?” หลีหั่วควบพยัคฆ์แดงเข้ามา พูดอย่างนอบน้อม

ความสามารถในการต่อสู้ที่จื่อเฉินแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ช่างแข็งแกร่งจริงๆ ไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเขา เป็นผู้มีความสามารถที่แข็งแกร่ง ควรค่าที่จะดึงมาเป็นพวก

“น้องสาว ไม่เป็นไรใช่มั้ย ข้าบอกแล้วว่าให้ตามหลังข้า เจ้ากลับจะเอาแต่ใจ จนเกือบเสียท่าแล้ว โชคดีที่มีผู้สูงส่งช่วยไว้ ข้าชื่อชางเหอ ขอบคุณสหายที่ช่วยน้องสาวเอาไว้” ชางเหอเดินมาข้างหน้า หันมองซูเมิ่งเหยาแค่ทีเดียว แล้วยกมือคำนับจื่อเฉิน น้ำเสียงตื่นเต้น

“ข้าชื่อเฉินหลง”

จื่อเฉินตอบด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย แต่ว่าในใจกลับรู้สึกหมั่นไส้คนเหล่านี้มาก โดยเฉพาะชางเหอ ก่อนหน้านี้ยังทำวางท่าเป็นลูกผู้ดีมีสกุล แนะนำว่าซูเมิ่งเหยาเป็นน้องสาวของตน แต่พอนางตกอยู่ในอันตราย อีกฝ่ายกลับไม่ทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย ตอนนี้เพิ่งมาแสดงจุดยืน

“สหายเฉินหลงมีความสามารถในการต่อสู้ที่สูงส่งมาก แต่เหมือนก่อนหน้านี้จะไม่เคยพบหน้ามาก่อนนะ?” อู่ฉงเองก็เดินมาข้างหน้า

ในเวลาเดียวกัน หวางซานก็มาถึง จ้องมองจื่อเฉินด้วยความสงสัย

เมืองชางหลี แดนฟ้ากำหนดมากมายเหลือล้น แต่อัจฉริยะที่แท้จริง กลับมีน้อยนิด ตอนนี้จื่อเฉินแสดงความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ออกมา ทุกคนต่างตื่นตกใจ

ในใจของหลายคน นึกถึงชื่อของคนคนหนึ่งขึ้นมาพร้อมกัน

เฉินจื่อ

คนคนนี้แข็งแกร่ง

เหมือนเฉินจื่อ แต่ออร่ารอบตัวไม่เหมือนกัน คนหนึ่งสีทอง คนหนึ่งสีเงิน

“ข้าเพิ่งมาถึงที่เมืองชางหลีไม่นาน” จื่อเฉินตอบอย่างเรียบเฉย

“อ๋อ หรือสหายเฉินหลงจะได้ยินเรื่องดินแดนซากปรักหักพังแล้วตั้งใจเดินทางมา?” อู่ฉงเลิกคิ้วขึ้น แล้วถามไปอีกครั้ง

คนอื่นก็มองมาที่จื่อเฉินเหมือนกัน

“ไม่ใช่ ข้ามาที่นี่เพราะตามหาคน”

“หาคน ไม่ทราบว่าตามหาใคร เผื่อเราจะช่วยได้บ้าง” ชางเหอพูดขึ้น

“เฉินจื่อ น้องชายของข้า” จื่อเฉินตอบ