บทที่ 334

ราวกับมิติแตกออก หลุมดำเชื่อมต่อไปยังมิติที่ปั่นป่วน ก่อเกิดแรงดูดมากมาย แสงสีดำกลืนกินอย่างต่อเนื่อง ราวกับปากขนาดใหญ่จากนรก น่าสะพรึงกลัวมาก

ทุกคนหน้าเสีย จะบอกว่าต้องเข้าไปจากทางนี้อย่างนั้นรึ ในใจของทุกคนต่างเป็นกังวล

หลุมดำนี้ไม่รู้ว่ามุ่งหน้าไปที่ไหน แถมยังไม่มีความเสถียรสักนิด อย่าว่าแต่หาสมบัติเลย มีความเป็นไปได้สูงว่าถ้าก้าวเข้าไปในหลุมดำ อาจถูกพลังงานฉีกจนแหลกเป็นชิ้นๆ ก็ได้

ทุกคนต่างจ้องมองสิ่งที่เกิดด้วยความตกใจ แม้แต่เมี่ยวคงก็ไม่เว้น มีเพียงอู่ฉงที่ดูสงบมาก บ่งบอกว่ารู้มาก่อนแล้ว

“วิ้ง!”

ทันใดนั้นเอง รูปหยินหยางด้านบนก็สั่นไหว จากนั้นก็เลื่อนลงมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับพลังงานชั้นยอดสองอย่าง ลงไปบนหลุมดำ แล้วควบคุมหลุมดำที่ไม่เสถียรไว้ทันที

หลุมดำหายไป แทนที่ด้วยรูปหยินหยางที่หมุนอย่างต่อเนื่อง เหมือนเป็นภาพลวงตา ยึดอยู่ตรงปากหลุม

พอเห็นอย่างนั้น ทุกคนต่างตกใจอย่างหนัก

“ทุกท่าน ทางถูกเปิดแล้ว ขอให้ทุกท่านโชคดี”

อู่ฉงใบหน้ายิ้มแย้ม ยกมือคำนับหลีหั่วและคนอื่นๆ จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ทุกคนของสำนักบู๊ ตามข้ามา”

ก่อนที่จะไป สายตาของอู่ฉงหันมองมาทางนี้ แววตาเป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง

“ซิ่ว!”

อู่ฉงหายไปคนแรก จากนั้นผู้แข็งแกร่งที่อู่ฉงพามาก็พากันเข้าไปในรูปหยินหยาง และหายตัวไป

“คนของสำนักบู๊ มาที่นี่นานแล้ว ถึงแม้จะสูญเสียอย่างหนัก แต่ต้องค้นพบอะไรเข้าแน่ๆ แค่ปากแข็งไปหน่อย ไม่ยอมพูดอะไรสักนิด เราเองก็อย่าชักช้า” หลีหั่วหันไปพูดกับชางเหอ

“อืม เรารีบเขาไปกันเถอะ”

ชางเหอพยักหน้า จากนั้นก็เดินตามหลีหั่วเข้าไป แต่ก่อนจะเข้าไป ทั้งคู่ได้หันมายิ้มให้จื่อเฉินทีหนึ่ง

“หึ ก็แค่พื้นที่ฝึกฝนไม่ใช่รึไง?” พอกองกำลังทั้งสามเข้าไปแล้ว หวางซานได้สบถออกมา แล้วควบม้าเกล็ดดำนำผู้แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งเข้าไป ก่อนจะเข้าไป สายตาของเขาได้หันมองไปที่หลิงเสว่ยกับซูเมิ่งเหยา

“โชคดี!” ขำแปลกๆ ออกมา แล้วหวางซานก็หายเข้าไปในรูปหยินหยาง

“เฉินหลง เราเข้าไปพร้อมกันเถอะ” เมี่ยวคงเสนอ

ด้านหลัง ถึงนักบำเพ็ญไร้สังกัดมากมายจะอดใจรอไม่ไหวแล้ว แต่พวกกองกำลังขนาดใหญ่ยังไม่เข้าไป พวกเขาก็ไม่กล้าก้าวมาข้างหน้า

“ระวังตัวด้วย” ก่อนจะเข้าไปในรูปหยินหยาง จื่อเฉินกระซิบเบาๆ ด้วยเสียงดั้งเดิม ซูเมิ่งเหยากับหลินเสวี่ยสะดุ้ง แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร จื่อเฉินก็หายตัวไปแล้ว

“ป้ายชื่อเป็นป้ายหยินหยาง ทางเดินก็เป็นรูปหยินหยาง ถึงจะไม่มีค่ายกลหยินหยางจริงๆ แต่ถ้ารู้ไปถึงข้างนอก ต้องสะเทือนไปทั้งยุทธภพแน่นอน แถมป้ายหยินหยางนี้ก็ไม่ใช่ของธรรมดาซะด้วย” ชายชราในชุดนักพรตที่ใครๆ ต่างดูถูกคนหนึ่งจ้องมองรูปหยินหยาง แววตา สั่นไหวอย่างต่อเนื่อง

ตลอดทางที่ผ่านมา ถึงเขาจะแสดงความแข็งแกร่งออกมามากมาย มีฝีมือระดับแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ แต่ด้วยอายุที่ใกล้ลงโรงแล้ว จึงทำให้ไม่มีใครอยากร่วมทางด้วย

“ตาแก่นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ แม้แต่รูปหยินหยางยังรู้จัก” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินเข้ามา เหลียวมองชายชรา แล้วพูดอย่างมีเลศนัย

“สมบัติข้ามาแล้ว”

“สิ่งสืบทอดข้ามาแล้ว!”