บทที่ 335

หลังก้าวเข้าไปในรูปหยินหยาง ราวกับเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง เวลาเริ่มผันผวน ชั่วครู่เหมือนดั่งชั่วกัปชั่วกัลป์ หนึ่งก้าวเหมือนพันปี แต่ก็เหมือนเวลาหยุดนิ่ง ความรู้สึกทุกอย่างมันเลือนลางไปหมด

“ซิ่ว!”

หลังความสับสนชั่วขณะ ความรู้สึกที่ล่องลอยหายไป จื่อเฉินก็รู้สึกได้เหยียบลงบนพื้นจริงๆ อีกครั้ง

ด้านหน้าเป็นป่าทึบแห่งหนึ่ง ชี่ทิพย์รอบตัวเข้มข้นจนน่ากลัว หมอกสีขาวมากมายลอยอยู่กลางอากาศ เหมือนมังกรสีขาว มันเป็นชี่ทิพย์ของฟ้าดินที่บริสุทธิ์มาก มันจะกลายเป็นของเหลว และแข็งตัวในที่สุด

“เป็นชี่ทิพย์ที่เข้มข้นจริงๆ”

หายใจเข้าลึกๆ จื่อเฉินก็รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว เหมือนเพิ่งกินยาบำรุงชุดใหญ่ไป รู้สึกดีอย่างถึงที่สุด

ชี่ทิพย์ของฟ้าดินไหลเข้าร่างกายจากทางจมูก ถูกกลั่นกรองเป็นชี่แท้อย่างรวดเร็ว และในตัวของจื่อเฉิน ชี่แท้แดนฟ้ากำหนดที่เพิ่งบรรลุก็ได้เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

“ชี่พิทย์ฟ้าดินที่เข้มข้น มีสัญลักษณ์ที่กลายเป็นไอ นี่เป็นแดนวิเศษสำหรับฝึกตนอย่างแท้จริง”

จื่อเฉินรู้สึกตกใจมาก การได้ฝึกตนอยู่ในนี้หนึ่งวัน เทียบเท่าด้านนอกหลายวัน หรืออาจจะหลายสิบวันเลย แถมการดูดซับชี่ทิพย์ก็เหมือนอมยาวิเศษที่ไม่มีวันละลายไว้ในปาก ลงแรงน้อยแต่ได้ผลมาก

“ดินแดนวิเศษสำหรับการฝึกบำเพ็ญ ถ้าอยู่ที่นี่สักปีหนึ่ง ข้าต้องบรรลุถึงแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ได้อย่างแน่นอน”

สายตาของจื่อเฉินเป็นประกาย การมาที่ซากโบราณสถานในครั้งนี้ ลำพังแค่ฝึกตนสักปีก็คุ้มค่าแล้ว

ภายในป่าทึบ ชี่ทิพย์เข้มข้นเป็นไอ หมื่นปีไม่มีใครเข้ามา เงียบสงบ ถึงขั้นไม่มีเสียงอะไรเลย

“โห่ว!”

ทันใดนั้น เสียงสัตว์คำรามดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับสายฟ้าคำราม ดังไปทั่วทั้งป่า

“อ้า!”

จากนั้น ได้มีเสียงร้องอันน่าสยดสยองดังมาจากที่ไกลๆ ภายในน้ำเสียงนั้น แฝงด้วยความสิ้นหวัง เสียงแหลมอย่างถึงที่สุด

“มีสัตว์ประหลาดรึ?”

จื่อเฉินใสสั่น มีนักบำเพ็ญตายไปคนหนึ่งแล้ว

“ตูม!” “ตูม!”

แผ่นดินเริ่มสั่นไหว เหมือนสิ่งมีชีวิตขนาดใหย่กำลังก้าวเดิน ทำให้แผ่นดินสะเทือน จนเกิดเสียงดังขึ้น

“ที่แห่งนี้มีสัตว์ประหลาด ผ่านไปนับหมื่นปี ยังมีสัตว์ประหลาดหลงเหลืออีก ความแข็งแกร่งของพวกมัน จะน่ากลัวถึงขนาดไหน?”

จื่อเฉินหน้าเสีย ที่แห่งนี้เป็นดินแดนวิเศษสำหรับฝึกตน ชี่ทิพย์ฟ้าดินเข้มข้นอย่างถึงที่สุด จื่อเฉินอยู่ที่นี่หนึ่งปี ก็มั่นใจว่าสามารถบรรลุถึงแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ได้ จากตรงจุดนี้ก็พอคาดการณ์ได้ว่า สัตว์ประหลาดที่ดำรงชีวิตอยู่ที่นี่ ะแข็งแกร่งจนน่ากลัวขนาดไหน

“คงไม่ใช่อสูรน้อยหรอกมั้ง” จื่อเฉินรู้สึกใจหาย อสูรน้อยนั้นเทียบเท่าแดนครองฟ้าของมนุษย์ แข็งแกร่งเกินกว่าที่จะคิด

“อ้า!”

“ช่วยด้วย!”

เสียงร้องครวญครางได้ดึงสติของจื่อเฉินกลับมาอีกครั้ง จากนั้นก็มีเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น พร้อมกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือ