บทที่ 337

แรงดึงดูดของยาวิเศษสองพันปีนั้นสูงมาก ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีหวัง แต่ก็ไม่มีใครจากไป ต่างวนเวียนอยู่ตรงนั้น คอยสังเกตการณ์ไปเรื่อยๆ

ตอนนี้จื่อเฉินลงมือแล้ว รั้งเจ้าหมีเอาไว้ ก็มีนักบำเพ็ญบางส่วนที่สายตาเป็นประกาย อยากจะเคลื่อนไหว

จื่อเฉินอาศัยความเร็ว หลบการโจมตีของเจ้าหมีได้สองครั้งติด นำมาซึ่งสายตาตะลึงมากมาย แต่ตัวเขาเองก็ถูกบีบให้ออกห่างจากยาวิเศษเหมือนกัน

“แม้แต่เฉินหลงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันรึนี่ ทำได้แค่หลบ”

“แม้แต่ตัวตนที่เทียบเท่าระดับสุดยอดอัจฉริยะแบบนี้ ยังไม่สามารถหยุดเจ้าหมีได้ ยาวิเศษแบบนี้ เราต้องยอมทิ้งมันไปอย่างนั้นเหรอ”

มีนักบำเพ็ญตัดพ้ออยู่ไกลๆ อย่างไม่เต็มใจ

“บัดซบ จัดการยากจริงๆ”จื่อเฉินถอยหลังอย่างรวดเร็ว สายตาคู่นั้นวิเคราะห์เจ้าหมีอย่างใจเย็น

อีกฝ่ายโจมตีได้อย่างเฉียบคม ถึงร่างกายจะหนัก แต่กลับคล่องแคล่วอย่างน่าเหลือเชื่อ บีบจนเขาต้องถอยเลย

“สู้ตายล่ะ ก็แค่วัดความสามารถในการต่อสู้กันไม่ใช่รึไม่รู้ว่าร่างสมบูรณ์แบบของข้า จะสามารถเอาชนะร่างสัตว์ประหลาดของเจ้าได้รึเปล่า”จื่อเฉินกัดฟัน สายตาเยือกเย็น ตอนแรกตั้งใจจะเอายาวิเศษแล้วรีบจากไป ดูตอนนี้ คงต้องเอาจริงขึ้นมาแล้ว

“ตูม!”

ในตัวของเขา เลือดลมเริ่มแปรปรวน ราวกับมังกรตัวใหญ่กำลังตื่น พลังงานอันเกรี้ยวกราดแผ่ซ่านไปรอบด้าน เสื้อกระพือโดยไม่มีลม

รับรู้ถึงเลือดลมที่พลุ่งพล่านของจื่อเฉิน ดวงตาคู่โตของเจ้าหมีก็เคร่งขรึมขึ้นมา มันส่งเสียงคำรามเบาๆ แล้วดูร้อนใจขึ้นมา

“จะสู้กันแล้ว ดูซิว่าใครจะแน่กว่ากัน”

“มนุษย์ระดับสุดยอดปะทะสัตว์ประหลาดระดับสุดยอด”

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้น แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

“ไปตายซะ!”

แววตาของจื่อเฉิน ปลดปล่อยรังสีที่เยือกเย็นออกมา เขาพุ่งไม่หาเจ้าหมีราวกับสายฟ้า เลือดลมที่เกรี้ยวกราดผันผวน ร่างสมบูรณ์แบบถูกใช้งานอย่างเต็มประสิทธิภาพ

“โห่ว!”

เจ้าหมีคำรามออกมา ซัดการโจมตีที่รุนแรงที่สุดออกมา พลังงานทั้งหมดในร่างกายถูกเค้นออกมา อุ้งตีนทั้งสองตบลง ราวกับเครื่องโม่ขนาดใหญ่สองอัน นอกจากแรงกดดันอันน่ากลัวแล้ว ยังมีพลังงานอันบ้าคลั่งที่ผันผวน

ในที่สุดทั้งสองก็เข้าประชันหน้ากันตรงๆ

“ห๊า!”

จื่อเฉินเปล่งเสียงออกมา ขับเคลื่อนชี่แท้ในร่างกาย เลือดลมพลุ่งพล่าน ภายใต้ร่างสมบูรณ์แบบ ได้ซัดหมัดทั้งสองออกไปอย่างรุนแรง

“ตูม!”

ท่ามกลงงสายตาหลายสิบคู่ อุ้งตีนหมีกับกำปั้นเข้าปะทะกัน เสียงดังสนั่นดังก้องไปทั่วป่า พลังงานที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า แผ่ซ่านไปรอบทิศ ฝุ่นผงฟุ้งกระจาย ต้นไม้มากมายหักโค่นลงมา

“โห่ว!”

เจ้าหมีคำรามออกมาเบาๆ ร่างกายโซเซ ถอยหลังไปสามก้าว ดวงตาคู่โตมีแต่ความตกใจ

หันมองมาที่จื่อเฉิน ภายใต้การปะทะกันแบบนี้ ร่างกายแค่ขยับเล็กน้อย หลังควบคุมเลือดลมที่แปรปรวนภายในร่างกายได้แล้ว ก็เหมือนคนที่ไม่เป็นอะไรเลย

“อะไรกัน?”

“แข็งแกร่งอะไรอย่างนี้”