บทที่ 339

จื่อเฉินที่แข็งแกร่ง นำมาซึ่งสายตามากมาย ตอนนี้ทุกคนสงสัยอย่างมากว่า จื่อเฉินกลายร่างจากสัตว์ประหลาดรึเปล่า ทำไมถึงสัตว์ประหลาดซะยิ่งกว่าสัตว์ประหลาด

“ตูม!”

หมัดสุดท้ายซัดไป เจ้าหมีถูกซัดจนกระเด็น ดวงที่แดงฉานก็หายไปอย่างสิ้นเชิง กลับมาเป็นสีแดงอีกครั้ง

มันถูกจื่อเฉินเล่นงานจนออกจากสภาพบ้าคลั่ง ถึงจะได้สติแล้ว กลับไม่ได้วุ่นวายเหมือนก่อนหน้า เพราะเจ้าหมีที่ได้สติ แววตามีแต่ความหวาดกลัว

ไม่ว่าใคร ถ้าเจอกับคนแบบนี้เข้า ก็ต้องรู้สึกกลัวทั้งนั้นแหละ

“โห่ว!”

เจ้าหมีคำราม ไม่ได้แสบหูเหมือนก่อนหน้า แต่กลับเบาลงเยอะ แถมในน้ำเสียงยังแฝงด้วยความหวาดกลัว

“เจ้าเดรัจฉาน ข้าส่งเจ้าไปโลกหน้าเถอะ”

จื่อเฉินแววตาเยือกเย็น ไร้ความรู้สึก ลงมือเฉียบคมอีกครั้ง ถึงจะมีแต่ท่าสังหาร แต่การที่จะฆ่าเจ้าหมีอย่างรวดเร็วก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย

“ตูม!” “ตูม!”

เจ้าหมีถูกอัดจนถอยหลังอย่างต่อเนื่อง ไม่มีแรงพอที่จะสวนคืน แม้แต่จะหนียังทำไม่ได้

“แกร็ก!”

หลังจากที่ชกไปที่จุดเดิมหลายครั้ง ในที่สุดจื่อเฉินก็หักกระดูกได้ท่อนหนึ่ง เสียงกระดูกหักที่ชัดเจน ทำให้รู้สึกเสียววาบ

“ตูม!”

จื่อเฉินพุ่งตัวขึ้นไป แสงสีเงินเจิดจ้าอยู่ที่กำปั้นทั้งสอง รังสีที่ยิ่งใหญ่ดั่งภูผาแผ่ซ่านอีกครั้ง ซัดหมัดที่ผสานการโจมตีออกไปอีกครั้ง ราวกับภูเขาลูกใหญ่สองลูกกดทับลงมา

เข้าใจถึงแก่นใจในธาตุแท้ กระบวนท่านี้แข็งแกร่งจนน่ากลัว

“ตูม!”

หมัดทั้งสองแทบจะลงถึงพร้อมๆ กัน ชกไปที่หน้าของเจ้าหมี ร่างของเจ้าหมีโซเซ เหมือนจะล้ม เหมือนจะถูกชกจนมึนแล้ว

“ตุบ!” “ตุบ!”

จื่อเฉินถือโอกาสนี้ กระโดดขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง ซัดหมัดทั้งสองลงมาอีกครั้ง การโจมตีรุนแรงและน่ากลัว จนเกิดสายลมที่รุนแรง

หัวของเจ้าหมีโยกหนักกว่าเดิม ราวกับจะสลบได้ทุกเมื่อ

“ตุบ ตุบ!” “ตุบ ตุบ!”

หมัดที่ราวกับห่าฝน ซัดลงมาอย่างรวดเร็ว ทุกการโจมตีต่างรุนแรงที่สุด หลังการโจมตีอันหนักหน่วงผ่านไป แม้แต่จื่อเฉินยังรู้สึกว่ากำลังไม่พอ ใช้พลังเยอะมาก

“ตูม!”