บทที่ 340

“หึ โอหัง พวกเรา ลุย” โจวเหยียนทำเสียงฮึดฮัด จ้องเขม็งไปที่จื่อเฉิน ในใจกลับคิดที่จะถอย พื้นที่ฝึกฝนแห่งนี้ใหญ่มาก ใหญ่จนไม่มีที่สิ้นสุด เขาไม่เชื่อว่าจื่อเฉินจะตามหาเขาเจอ

“ซิ่ว!” “ซิ่ว!” “ซิ่ว!”

หลังสิ้นเสียง เงาหลายเงาปรากฏออกมาจากที่ไกลๆ มีทั้งหมดห้าคน แดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์หนึ่งคน ระยะปลายสามคน และระยะกลางอีกหนึ่งคน

“เฉินหลง พวกเราแค่เอายาวิเศษไปเท่านั้น เจ้าอย่ามากเกินไปนะ” ผู้แข็งแกร่งแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ในห้าคนพูดออกมา

“เกินไป พวกเจ้าเอายาวิเศษที่เป็นของข้าไป แล้วยังมีหาว่าข้าทำเกินไปอีก?” จื่อเฉินโกรธจนแทบบ้า ดูท่าคนไร้ยางอายนี่มีอยู่ทุกที่จริงๆ

“หึ ตอนนี้เจ้าใช้แรงไปมาก เหมือนเสือที่ไม่มีเขี้ยว พวกเราเอาไปแค่ยาวิเศษ ไม่ได้จะฆ่าเจ้า เจ้าไม่สำนึกบุญคุณยังพอว่า นี่ยังกล้ามาขอยาวิเศษอีก” มีนักบำเพ็ญอีกคนพูดขึ้น

“ที่แท้ก็เป็นคนประเภทเดียวกัน พวกเจ้ามันเหมือนกันหมด ก็ดี วันนี้ส่งพวกเจ้าไปโลกหน้า ในยมโลกพวกเจ้าจะได้มีเพื่อน”

แรงอาฆาตปะทุออกมาในแววตา แสงสีเงินเจิดจ้าไปทั่วตัวจื่อเฉิน ขาขยับ ราวกับภูตผี เหมือนร่างมายา มาถึงตรงหน้านักบำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดระยะปลายคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว แล้วซัดฝ่ามือที่รุนแรงออกไป

“ตูม!”

บนฝ่ามือ แสงสีเงินเจิดจ้า มาพร้อมกับอานุภาพอันน่าสะพรึงกลัว นักบำเพ็ญตนคนนั้นยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกฝ่ามือตบไปที่กะโหลกแล้ว พลังงานอันเกรี้ยวกราดแล่นเข้าร่างกายอย่างรวดเร็ว นักบำเพ็ญตนคนนั้นรูม่านตาหดเล็ก ร่างกายหดเกร็ง ล้มลงสิ้นใจ

โจมตีหนึ่งครั้ง นักบำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดระยะปลายคนหนึ่งสิ้นชีพ

“ไม่ใช่ว่าใช้แรงไปมากรึ ทำไมถึงยังเร็วได้ขนาดนี้?”

“ช่างน่ากลัวจริงๆ ก่อนหน้านี้สู้กับเจ้าหมีอย่างดุเดือด ตอนนี้ยังมีความเร็วขนาดนี้ เป็นสุดยอดอัจฉริยะจริงๆ ด้วย”

ทุกคนตะลึง รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

“ซิ่ว!”

ภายในหนึ่งก้าว ร่างกายของจื่เฉินเคลื่อนไหวอีกครั้ง ไปอยู่ตรงหน้านักบำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดระยะปลายอีกคน เกราะแสงนี่ราวกับกระดาษ เสียงแกร็งดังขึ้นแล้วแตกออก จากนั้นก็ถูกจื่อเฉินโจมตีไปที่หน้าอก แล้วกระเด็นออกไป

และตายไปอีกคน

“ทำไมถึงเป็นแบบนี้?”

โจวเหยียนถึงกับหน้าเสีย ทั้งๆ ที่ใช้แรงไปมาก ตอนนี้กลับมีความสามารถในการต่อสู้ขนาดนี้ ในใจของเขาเกิดความคิดที่จะถอยแล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความเร็วของจื่อเฉิน มันไม่สามารถหนีไปได้เลย

เขากัดฟันแล้วพูดไปว่า “ทุกคนลงมือ ฆ่ามันซะ มันเสียแรงไปมาก ทนได้อีกไม่นานแล้ว”

ภายใต้การกระตุ้นของโจวเหยียน คนอื่นที่เหลือก็ตั้งสติได้ พวกเขากัดฟัน ตัดสินใจเด็ดขาด อาวุธทุกอย่างถูกชักออกจากฝัก โจมตีออกไปอย่างรุนแรง

ชี่แท้แดนฟ้ากำหนดผันผวน ประกายแสงจากอาวุธแดนฟ้ากำหนดเกิดขึ้นรอบด้าน มุ่งเป้าไปที่จื่อเฉิน

“ตัง!”

จื่อเฉินสองมือกำหมัด ราวกับค้อนเหล็กสองอัน แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ชกไปที่ใบดาบอย่างรวดเร็ว เสียงแกร็กดังขึ้น ดาบยาวแตกหัก