บทที่ 341

รู้ทั้งรู้ว่าต้องตาย โจวเหยียนกลับเลือกที่จะโยนกล่องหยกออกไป ใจเด็ดมาก และถือเป็นการเพิ่มโอกาสรอดให้ตัวเองอีกครั้ง

“ฮ่าฮา เฉินหลง ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะเอายาวิเศษ หรือเอาชีวิตของข้า”

โจวเหยียนหัวเราะ แล้วกระโจนไปอีกทาง แอบดีใจอยู่ในใจ วันนี้ถือว่ารักษาชีวิตได้แล้ว

แต่ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของเขาก็ต้องหยุดลง เพราะไม่รู้เมื่อไหร่ จื่อเฉินได้มีถึงตรงหน้าเขาแล้ว

“ฟู่ว ฟู่ว”

จื่อเฉินหายใจหนักหน่วง เหมือนใช้แรงไปมาก แต่โจวเหยียนกลับไม่ได้ดีใจเลยสักนิด ก่อนหน้านี้จื่อเฉินก็เป็นแบบนี้ แต่กับฆ่าผู้แข็งแกร่งไปถึงสี่คนแล้ว แถมยังครั้งละคนด้วย

“คนชั่วอย่างเจ้า อยู่บนโลกนี้มันก็สิ้นเปลือง ยาวิเศษไม่มีแล้วยังหาใหม่ได้ แต่ถ้าปล่อยให้คนชั่วหนีไป มันจะเป็นเป็นภัยอย่างหนึ่ง ไม่รู้ครั้งหน้าจะทำร้ายคนอีกเท่าไหร่ ดังนั้นฆ่าเจ้ามันต้องดีกว่าอยู่แล้ว” จื่อเฉินหายใจหนักหน่วง น้ำเสียงเรียบเฉย

“เจ้าบ้าไปแล้ว แม้แต่ยาวิเศษยังไม่เอา แต่จะฆ่าข้าให้ได้?” โจวเหยียนถึงกับหน้าเสีย ในความคิดของเขา วิธีที่คิดได้ก่อนหน้า ถือเป็นวิธีที่เทพมาก เพราะความขัดแย้งของทั้งสองเกิดจากยาวิเศษพันปี ตอนนี้เขาโยนมันออกไป จื่อเฉินก็น่าจะไปเก็บยาวิเศษ

น่าเสียดาย คนที่เห็นแก่ตัวอย่างโจวเหยียน ไม่มีทางเข้าใจโลกของจื่อเฉิน ไม่มีทางเข้าใจทัศนคติของจื่อเฉิน

“ตูม!”

แสงสีเงินอันไร้ขอบเขตทะลักออกจากร่างของจื่อเฉิน ราวกับคลื่นที่บ้าคลั่ง ถาโถมใส่โจวเหยียนอย่างรวดเร็ว พอแสงสีเงินหายไป โจวเหยียนก็ล้มลงกับพื้นด้วยแววตาที่หวาดกลัว สัญญาณชีพดับสูญ

จากนั้น แดนฟ้ากำหนดระยะกลางคนสุดท้ายที่หนีไปไกลก็ถูกฆ่าตายเหมือนกัน แต่ว่า จนถึงพวกเขาก็ยังไม่อยากเชื่อว่า จะมีคนยอมทิ้งยาวิเศษเพื่อฆ่าพวกเขา

“นี่มันปีศาจคลั่งที่คิดแต่จะฆ่าคนรึไง?”

กล่องหยกหล่นลงพื้น ตกอยู่ตรงนั้น ไกลๆ มีแต่คนอยากได้ รังสีแห่งความโลภถูกปล่อยออกมาจากตัวนักบำเพ็ญ แต่ไม่มีใครกล้าก้าวออกมา

เพราะสองคนที่คิดไม่ซื่อก่อนหน้า ได้ถูกจื่อเฉินฆ่าตายไปแล้ว จึงไม่มีใครกล้าขยับอีก

จื่อเฉินเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว หายใจหอบ ใช้แรงไปเยอะมาก แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าขยับ เพราะคนที่ขยับต่างตายแล้ว จื่อเฉินที่เสียงแรงไปมากและกำลังหายใจหนักหน่วงนั้นน่ากลัวมาก

เขาก้าวมาข้างหน้า เก็บกล่องหยกขึ้นมา หลังจากที่เปิดฝาออก ชี่ทิพย์อันเข้มข้นแผ่ซ่านออกมา

“เพื่อแก มีคนตายไปตั้งมากมาย”

จื่อเฉินเก็บกล่องหยกไว้ กวาดตามองผู้คนที่กำลังตะลึง หมุนตัวแล้วเดินจากไป

“ช่างน่ากลัวเหลือเกิน”

“นี่มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว”

“หรือระดับสุดยอดอัจฉริยะในโลกนี้ ต่างก็แข็งแกร่งแบบนี้เลยรึ?”

ทุกคนจ้องมองจ้องเฉินจนหายไปจากสายตา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ พวกเขาเพิ่งรู้ว่า เสื้อผ้ารอบตัวก็เปียกแล้ว เปียกปอนไปด้วยเหงื่อเย็น