บทที่ 342

จื่อเฉินหลบอยู่ที่ไกลๆ จับตาดูอย่างตั้งใจ เห็นชายชราขีดๆ เขียนๆอยู่ที่พื้น จากนั้นก็มองไปยังภูเขาที่อยู่ด้านหน้า พึมพำกับตัวเอง กระซิบกระซาบ

“แปลกประหลาด ตาแก่นี่มองไปที่ภูเขาแล้วบ่นอะไร หรือภูเขาลูกนี้จะมีสมบัติอะไร?” จื่อเฉินสงสัย รอบตัวตาแก่นี่รายล้อมไปด้วยแสงลึกลับ เหมือนยอดฝีมือที่ตัเขาดจากโลกภายนอก แต่ระดับกลับอยู่แค่แดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์

ก่อนหน้านี้ทำตัวธรรมดา แต่ตอนนี้สิ่งที่ขีดเขียนลงไปที่พื้น มันซับซ้อนมาก จื่อเฉินมองจากไกลๆ ยังรู้สึกเวียนหัวเลย

นี่มัน……ค่ายกลหยวน?”

หน้าเปลี่ยนสี รู้สึกตกใจอย่างมาก ต้องรู้ว่าที่นี่เป็นพื้นที่ฝึกฝนของนักบำเพ็ญแดนฟ้ากำหนด มีเพียงนักบำเพ็ญแดนฟ้ากำหนดจะเข้ามาได้ ก่อนหน้านี้เขาก็ได้ยินแล้วว่าพวกผู้แข็งแกร่งที่ลดระดับแดนลงมาเพราะอยากเข้ามา ต่างถูกแสงที่ยิงจากรูปหยินหยางทำลายไปแล้ว

แต่ค่ายกลหยวนนั้น มีเพียงนักบำเพ็ญแดนจิตแท้จึงจะสามารถวาดและใช้งานได้

หลังจากที่ค่ายกลถูกวาดเสร็จ ก็มีลำแสงมากมายปรากฏขึ้น มีแสงกะพริบอยู่ภายใน เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกะพริบ ชายชราจับจ้องไปที่ค่ายกล จากนั้นไม่นาน เขาก็ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง

“ไม่อยู่อีกแล้ว ไม่น่าจะเป็นไปได้นี่”

ชายชราผิดหวังมาก ลบค่ายกลทิ้ง แล้วเดินไปที่อื่น

พอชายชราไปแล้ว จื่อเฉินก็มาถึงหน้าค่ายกลก่อนหน้า ตรงกลางมีคลื่นที่น่ากลัวลอยอยู่ ทนไม่ไหวจนพูดออกมาว่า “นี่เขาคงไม่ได้กำลังหาของที่อยู่ในภูเขาหรอกนะ นี่มันค่ายกลอะไรกัน ทำไมถึงได้น่ากลัวแบบนี้?”

ชายชราต้องหาอะไรอยู่แน่ มันไม่ปกติ จื่อเฉินเตรียมที่จะจากไป แต่ทันใดนั้น เขาก็รับรู้ถึงใครบางคนที่กำลังเคลื่อนไหว

“นั่นเขารึ?”

และก็เป็นคนรู้จักอีกคน เป็นชายฉกรรจ์ที่หนวดเคราเต็มหน้า คนที่บอกว่าตัวเองเพิ่งยี่สิบห้า แต่ดูแล้วเหมือนสี่สิบห้า

ชายฉกรรจ์ก็เคลื่อนไหวอยู่แถวนี้เหมือนกัน เหมือนกำลังตามหาอะไร แววตาของอีกฝ่ายเป็นประกายเหมือนเนตรที่พิเศษบางอย่าง ไม่นาน ก็หมุนตัวแล้วจากไป แถมเดินไปทางเดียวกับชายชราด้วย

“พวกเขากำลังตามหาอะไรกันแน่ ที่นี่เป็นแค่รอบนอก หรือว่าจะมีของที่เทียบเท่าสมบัติอยู่?” จื่อเฉินสงสัยในใจ

“ยังมีคนอีก? “

หลังชายฉกรรจ์จากไปไม่นาน จื่อเฉินก็สังเกตเห็นอีกคน อีกฝ่ายเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว เหมือนลิงตัวหนึ่ง โลดโผนอยู่บนต้นไม้ แต่กลับไร้สุ้มเสียง ถ้าจื่อเฉินไม่หลบอยู่ในเงามืด และไม่หยุดอยู่ตรงนี้ชั่วครู่ ก็ไม่มีทางสังเกตเห็นอย่างแน่นอน

เขาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง อายุไม่มีทางเกินยี่สิบสองแน่ แต่รังสีที่แผ่ออกมา กลับเป็นแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ แถมฝีเท้ายังคล่องแคล่วมาก บ่งบอกว่าไม่ใช่คนธรรมดา

“พวกเขากำลังตามหาอะไรกันแน่?”

จื่อเฉินมาพร้อมกับความสงสัยสามส่วน ความอยากรู้เจ็ดส่วน แอบตามไปอย่างลับๆ เหมือนกัน

ช่วงเวลาหลังจากนั้น จื่อเฉินมักเห็นนักพรตเฒ่าทุกครั้งที่เห็นภูเขา ก็จะขีดๆ เขียนๆ อยู่ข้างๆ พอตรวจแล้วไม่พบอะไรหมุนตัวก็เดินจากไป