บทที่ 343

ภูเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่ง หญ้าสักต้นก็ไม่มี ท่ามกลางป่าทึบที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้ ดูปกติมาก ไม่มีอะไรโดดเด่น ระหว่างทางมานี้ ถึงจื่อเฉินเห็นมาไม่ถึงยี่สิบ ก็ไม่ต่ำกว่าสิบแล้ว

แต่ชายชรากลับหยุดอยู่ที่นี่ สีหน้าเคร่งขรึม สร้างค่ายกลที่ซับซ้อนขึ้นมา แล้วทำให้ที่นี่ทลายไปเอง ภายในเขาลูกเล็ก กลับมีสิ่งที่ไม่สามารถตรวจสอบได้

“ใช่แล้ว ต้องใช่ที่นี่แน่ๆ”

ค่ายกลระเบิดออก ชายชราถูกพลังงานที่รุนแรงกระแทกออก พลังงานนี้รุนแรงพอที่จะฆ่าผู้แข็งแกร่งแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์คนหนึ่งได้ แต่ชายชราแค่มอมแมมเล็กน้อย บนตัวไม่มีบาดแผลเลยสักนิด อีกฝ่ายมั่นใจมาก ว่าต้องเป็นที่นี่ แต่ที่นี่มันเป็นอะไรกันแน่ มีอะไร ถึงไม่มีใครรู้สักคน

จื่อเฉินกับคนอื่นๆ มองดูอยู่ไกลๆ

“ซิ่ว!”

ค่ายกลพังทลาย ชายฉกรรจ์ชิงลงมือก่อน พุ่งไปที่เขาลูกเล็ก ราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกไป

“ตูม!”

เขาพุ่งไปราวกับระเบิด ส่องแสงเจิดจ้า กระแทกไปที่เขาลูกเล็ก หลังจากที่เกิดเสียงดังสนั่นขึ้น เขาลูกเล็กก็สั่นไหว

การปรากฏตัวของชายฉกรรจ์ ชายชราไม่ได้แปลกใจอะไร ชายชราสะบัดแส้ปัดซัดแสงออกไปหนึ่งเส้น โจมตีใส่เขาลูกเล็ก

“โครมคราม!”

เขาลูกเล็กสั่นไหว ราวกับจะแตกออก หินก้อนใหญ่ๆ ร่วงหล่นลงมาจากเขา

เสียงโครมครามดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งคู่ซัดการโจมตีออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า

“คิดจะระเบิดภูเขาเหรอเนี่ย? หรือในภูเขาจะมีสมบัติอยู่จริงๆ?” จื่อเฉินตกใจอย่างมาก ถึงตรงหน้าจะเป็นแค่เขาลูกเล็ก แต่ก็เป็นภูเขาจริงๆ เป็นเขาที่ก่อขึ้นจากหิน คิดจะทำลายมันง่ายซะที่ไหน

“ตูม!”

ดวงตาของชายฉกรรจ์ เบิกกว้างเหมือนกระดิ่ง แล้วระเบิดรังสีที่เกรี้ยวกราดออกมา ราวกับเครื่องจักรที่ไว้ระเบิดภูเขา ความสามารถในการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ทำให้เขาลูกเล็กสั่นไหวหนักยิ่งกว่าเดิม เหมือนพร้อมล้มลงมาทุกเมื่อ

“ซิ่ว!” “ซิ่ว!” “ซิ่ว!”

ชายชราก็ไม่ได้อยู่เฉยแส้ปัดแสดงลำแสงออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า ลำแสงทุกเส้นต่างโจมตีใส่เขาลูกเล็ก ต่างทำให้ภูเขาสั่นไหว หินก้อนโตๆ ร่วงหล่น เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว

“โครมคราม!” “โครมคราม!”

เขาลูกเล็กสะเทือนอย่างต่อเนื่อง หินก้อนใหญ่กลิ้งลงจากเขา ในตอนที่จื่อเฉินกำลังงงอยู่นั้นเอง รังสีที่แข็งแกร่งถูกปล่อยออกมาจากในเขา

“สมบัติงั้นเหรอ?”

จื่อเฉินขมวดคิ้ว รังสีนี้แข็งแกร่งมาก ก้อนเมฆรอบด้านแปรปรวน ดูดุร้ายมาก มันไม่เหมือนรังสีจากสมบัติเลยสักนิด แต่กลับเหมือนสิ่งมีชีวิตมากกว่า

แต่ในเขาลูกเล็ก ทำไมถึงมีสิ่งมีชีวิตได้

“โครมคราม!”