บทที่ 344

“แย่แล้ว ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เจ้านี่ได้เปลี่ยนสภาพไปแล้ว เดิมที่ควรเป็นแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์ ตอนนี้กลับบรรลุเป็นแดนจิตแท้” สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“หลุดพ้นจากการสะกดของมิติแห่งนี้ เจ้านี่มีชันอยู่มาเป็นหมื่นปีแล้วสินะ? “ชายฉกรรจ์ก็หน้าเสียเหมือนกัน

“โห่ว!”

สัตว์ประหลาดคำรามออกมา กระโจนเข้าใส่ทั้งสอง ร่างกายที่ใหญ่เท่าเขาลูกเล็กกลับเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว พริบตาเดียวก็มาถึงตรงหน้าทั้งคู่แล้ว กรงเล็บที่เยือกเย็นและคมกริบ ข่วนไปที่ทั้งคู่

“เจ้ากับข้าคนละข้าง!”

ชายฉกรรจ์ตะโกน รังสีในตัวผันผวนอย่างบ้าคลั่ง แสงสีขาวอันเจิดจ้าแผ่ซ่านออกมาจากรอบตัว ขยับกำปั้น แล้วชกใส่กรงเล็กที่คมกริบข้างหนึ่ง

“ อู๋เลี่ยงเทียนจุน* ”( *เป็นคำกล่าวของชาวลัทธิเต๋า มีนัยอวยพรให้มีความสุขอย่างหามิได้ เปรียบกับได้หลวงจีนจะพูดว่า อามิตตาพุทธ)

ชายชราเปล่งวลีเต๋าออกมาแส้ปัดในมือสั่นไหว รังสีอันน่ากลัวแผ่ซ่านออกมา โจมตีไปที่กรงเล็บอีกข้าง

“ตูม!” “ตูม!”

เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นสองครั้ง กรงเล็บของสัตว์ประหลาดแกร่งเกินจะต้าน ทำลายการโจมตีของทั้งคู่ออก ในเวลาเดียวกัน พลังอันน่าสะพรึงกลัวได้ห่อหุ้มทั้งสองเอาไว้

“น่ากลัวขนาดนี้เลยรึ?”

“แค่เพิ่งบรรลุถึงแดนจิตแท้ กลับเทียบเท่าระดับสุดยอดอัจฉริยะ”

ทั้งสองถึงกับหน้าเสีย รู้สึกเหมือนเรื่องมันจะค่อนข้างตึงมือ หมื่นปีผ่านไป ทุกอย่างที่นี่ต่างเปลี่ยนไปแล้ว

สัตว์ประหลาดหัวมังกรร่างเสือที่อยู่ตรงหน้า ทำให้ทั้งสองรู้สึกไม่อาจเทียบเคียงได้เลย

“ทำยังไงดี เจ้านี่มันแข็งแกร่งมาก หรือต้องยอมแพ้ไปทั้งอย่างนี้นะเหรอ?” ชายฉกรรจ์ไม่พอใจ

“ยังไปไม่ได้” ชายชราดึงดัน จากนั้นก็หันหน้าตะโกนไปที่ไกลๆ “เจ้าหนูสองคนนั้น ยังคิดจะแอบดูอยู่ตรงนั้นอีกรึ ยังไม่รีบไสหัวออกมาอีก”

ในป่า ชายหนุ่มตกใจ จื่อเฉินเองก็ไม่ต่างกัน ตอนแรกคิดว่าตัวเองซ่อนตัวได้เป็นอย่างดี แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกจับตั้งนานแล้ว

“ผู้อาวุโสทั้งสอง ให้ข้าช่วยพวกท่านเถอะ”

ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มก็ได้ตะโกนออกมา ร่างกายที่เหมือนกับลิงทิพย์เคลื่อนไหวอยู่กลางป่า พริบตาเดียวก็มาถึงตรงหน้าทั้งสองแล้ว

“ผู้อาวุโสทั้งสอง” ชายหนุ่มก้าวมาข้างหน้า พูดกับทั้งสองอย่างนอบน้อม เดิมชายหนุ่มก็อยู่แดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์เหมือนทั้งคู่ ตอนนี้กลับทำตัวเหมือนตนเป็นคนที่เด็กกว่า เป็นการแสดงออกที่ชวนให้คิดจริงๆ

“หึ ทำตัวลับๆ ล่อๆ” ชายฉกรรจ์สบถ ชายหนุ่มแอบตามเขามาตลอดทาง แต่ชายชรากับพยักหน้า

ในเวลาเดียวกัน หลังจากที่จื่อเฉินไตร่ตรองแล้ว ก็เกินที่จะเดินหน้า แต่กลับไม่ได้พูดอะไร แค่พยักหน้าให้ทั้งสองเท่านั้น พอชายหนุ่มเห็นจื่อเฉินที่ซ่อนตัวอยู่ ถึงกับหน้าเสีย เห็นได้ชัดว่านึกไม่ถึงว่าจื่อเฉินมีคนแอบตามมา แถมยังเป็นคนที่ฝีมือไม่เบาด้วย

ทั้งสี่ยืนเป็นแนวเดียวกัน รังสีอันเกรี้ยวกราดผันผวนอย่างต่อเนื่อง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดขนาดเท่าภูเขา ก็แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย

นี่เป็นคู่ต่อสู้ที่ค่อนข้างแข็งแกร่ง แข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ความรู้สึกที่มีให้จื่อเฉินคือ เจ้านี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าหลวงจีนดีชั่วเลย แถมเหล็กที่อยู่รอบตัว ยังส่องแสงสีเหลือง บ่งบอกว่าการป้องกันก็น่ากลัวอย่างมาก

“อยากได้สมบัติ ก็จำเป็นต้องฆ่ามัน เจ้านี้มันกลายพันธุ์ไปแล้ว แข็งแกร่งมาก อย่ากั๊กเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นได้ตายอย่างอนาถแน่” ชายชราพูดมาแค่ประโยคเดียวก็ไม่พูดอะไรอีกเลย

แต่แค่ประโยคนี้ก็เพียงพอแล้ว สมบัติ มากพอที่จะดึงความโลภของทุกคนออกมาได้