บทที่ 346

“ถูกดูถูกซะได้ ต้องโทษหลวงจีนชั่วนั่น ที่แย่งกระบี่อัคคีไป” จื่อเฉินแอบด่าใจใน ด้วยความจนใจ จึงล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ จากนั้นก็มีหินที่มีขนาดเท่ากำมือปรากฏออกมา ด้านนอกส่องแสงสีทอง

“นี่มัน……หินคิงคอง”

สายตาของทุกคนอำมหิตมาก พริบตาเดียวก็มองออกว่าเป็นหินคิงคอง สายตาของชายหนุ่มตกอยู่ในความตะลึง ภายในแววตาปรากฏความโลภที่ไม่ปกปิด

หินคิงคองที่ยาวหนึ่งนิ้ว ก็สามารถเรียกว่าสมบัติได้แล้ว หินคิงคองที่ใหญ่เท่ากำมือ ก็ถือเป็นสมบัติในสมบัติได้เลย ราคาเกินกว่าจะประเมินค่าได้ อย่าว่าแต่ยอดฝีมือแดนครองฟ้าจะอยากได้เลย ต่อให้เป็นเจ้าเมืองของเมืองหยุนเมิ่ง ผู้นำตระกูลทั้งสองของตระกูลชางหลี เห็นแล้วยังต้องเข้าไปแย่งเลย

สายตาของชายหนุ่ม ทำให้จื่อเฉินรู้สึกดีมาก ตอนนี้กำไว้ในมือ ตั้งใจชูขึ้น รู้สึกค่อนข้างได้ใจ

“น่าเสียดาย หินคิงคองก้อนใหญ่ขนาดนี้ กลับเสียแก่นทองไปแล้ว” ชายฉกรรจ์ถอนหายใจ แล้วพูดอย่างผิดหวัง

แต่ว่าตอนนี้สีหน้าที่ทั้งสองมองจื่อเฉินค่อนข้างประหลาด จ้องมองหินคิงคิง แล้วหันมองจื่อเฉิน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“ตูม!”

การต่อสู้เกิดขึ้นอีกครั้ง จื่อเฉินถือหินคิงคองไว้ในมือใช้เป็นกินอิฐ ขับเคลื่อนพลังหยวนในตัว ทุบไปที่หน้าของสัตว์ประหลาดมังกรเสือ

“ตุง!”

ราวกับค้อนหนักๆ ฟ้าดินสะเทือน เกล็ดบนใบหน้าของสัตว์ประหลาดมังกรเสือ แหลกไปสิบกว่าอัน แต่มันก็เท่านั้น แรงสะท้อนอันรุนแรงทำเอาจื่อเฉินถึงกับกับกระเด็นถอยหลัง

การโจมตีของคนอื่นพากันมาถึง ถึงจะพอได้ผลบ้าง แต่เมื่อเทียบกับสัตว์ประหลาดที่ใหญ่พอๆ ภูเขาแล้ว เสียเกล็ดไปไม่กี่สิบ รูบนตัวอีกไม่กี่รู มันแทบไม่มีผลอะไรเลย

“แบบนี้ไม่ไหวแน่”

หลังสู้กันมานาน ทุกคนเสียแรงไปมาก หายใจหนักหน่วง แต่สัตว์ประหลาดมังกรเสือกลับไปเป็นอะไรเลย รูบนร่างกายก่อนหน้าก็แข็งตัวไปนานแล้ว ส่งเสียงออกมาทางจมูก แววตาดูถูก เยาะเย้ยพวกเขา

“เจ้านี่มันฆ่ายากเกินไป รีบคิดหาวิธีเข้า”

ชายฉกรรจ์ส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง

“จะไม่มีวิธีอะไร การโจมตีของพวกเรา ก็แค่ทำให้มันคันๆ เท่านั้น ทำอะไรมันไม่ได้เลย” ชายหนุ่มค่อนข้างสิ้นหวัง

“แผนในตอนนี้ มีเพียงโจมตีไปที่จุดอ่อนของสัตว์ประหลาดมังกรเสือเท่านั้น จัดการดวงตาของมัน” ชายชราครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจนใจ

“ว่ายังไงนะ โจมตีดวงตาของมัน อยากตายรึไง โจมตีโดนหัวก็ลำบากมากแล้ว ถ้าให้โจมตีดวงตา ครั้งเดียวแล้วฆ่ามันได้เลยก็ดีไป แต่ถ้าไม่ล่ะ คนที่จะตายก็ต้องเป็นเรานะ” ชายหนุ่มอุทานออกมา

“งั้นตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว”

“งั้นก็ได้”

ด้วยความจนใจ ทุกคนจึงพยักหน้าเห็นด้วย

ลำแสงสั่นไหว การโจมตีระลอกใหม่มาถึงอีกครั้ง

“ตูม!”

กระบี่ของชายหนุ่มถูกสัตว์ประหลาดมังกรเสือกันไว้ พร้อมกับกรงเล็บที่ข่วนใส่หน้าอกของอีกฝ่าย ชี่แท้ป้องกันกายแตกซ่านในทันที ชายหนุ่มกระเด็นไปด้านหลัง

ในเวลาเดียวกัน ชายฉกรรจ์พุ่งตัวเข้าไป เส้นโค้งสีขาวสร้างแผลขึ้นที่หางตาของสัตว์ประหลาดมังกรเสือ มันได้คำรามออกมา จากนั้นก็เข้าสู่โหมดคลั่งอย่างสมบูรณ์

“ตูม!”

ชายฉกรรจ์ถูกโจมตีจนกระเด็น ในเวลาเดียวกัน ก็ต่อด้วยการโจมตีของจื่อเฉินกับชายชรา ยังไม่ทันลงถึงพื้น ทั้งคู่ก็เจอเข้ากับคลื่นกระแทกพลังหยวน