บทที่ 347

หลิวป๋อเป็นคนที่มาจากเมืองหยุนเมิ่ง เป็นตัวแทนของตระกูลหลิวแห่งเมืองหยุนเมิ่ง ถึงไม่สามารถเทียบกับตระกูลหวางแห่งเมืองหยุนเมิ่งได้ แต่ก็เป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่มาก แดนครองฟ้าในตระกูลมีหลายคน แถมยังมีระดับเจ้าสำนักอีกหนึ่งคน

“ที่เรามาในครั้งนี้ ก็เพื่อตามหาตำราลับ เมื่อหาเจอ ก็จะก่อตั้งกองกำลังที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา ไม่แน่ยังอาจสร้างขึ้นของตระกูลหลิวขึ้นมาได้ด้วย”

หลิวป๋อพูดให้โอวาทกับผู้ใต้บัญชา กับการหาสมบัติในครั้งนี้ ดูมั่นใจมาก

อัจฉริยะที่เขาพามาครั้งนี้มีไม่มาก แค่สิบคนเท่านั้น ในนั้นมีแดนฟ้ากำหนดบริบูรณ์อยู่ห้าคน ที่เหลือต่างก็เป็นระยะปลาย จำนวนคนไม่มาก แต่ก็เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งมากๆ

นอกเหนือจากนั้น หลิวป๋อยังเอามรดกของตระกูลมาด้วย ความสามารถในการต่อสู้ที่แท้จริง ลึกเกินหยั่งรู้

“พี่ชาย เมื่อไหร่พวกเราจะเข้าไปในส่วนลึก?” ชายหนุ่มคนหนึ่งกระซิบถาม หลังจากที่พวกเขารวมตัวกัน ก็รออยู่รอบนอกนานแล้ว

“จะรีบร้อนไปทำไม ที่นี่เป็นที่ไหน มันคือสถานที่ฝึกฝนของสำนักเมื่อหมื่นปีก่อน อันตรายเต็มไปหมด ให้พวกกองกำลังใหญ่ไปเปิดทางก่อน ถึงตอนนั้นเราค่อยเข้าไป เก็บผลประโยชน์ที่ควรจะได้” หลิวป๋อถลึงตาแล้วพูด

“แต่ว่า ถ้ามีของดีก็จะถูกคนอื่นเอาไปก่อนนะครับ”

หลิวป๋อพูดแย้งว่า “เหลวไหล ที่แห่งนี้มีแต่อันตราย อย่าว่าหนึ่งเดือนเลย ต่อให้สามเดือนพวกนั้นก็ไม่มีทางได้สมบัติแน่นอน”

หลิวป๋อฉลาดมาก มีแผนอยู่ในใจ เป้าหมายของเขาชัดเจน ก็คือมหาตำราลับ ส่วนของธรรมดาทั่วไป ไม่ได้สนใจสักนิด และเขายังเชื่อว่ากองกำลังอื่นๆ ก็ไม่สนใจของพวกนี้เหมือนกัน

ทันใดนั้น เสียงแหวกอากาศดังขึ้น

“หืม!”

หลิวป๋อขมวดคิ้ว มองไปที่ไกลๆ แล้วเห็นชายแก่หนวดเคราสีขาวยาวเฟื้อย ชุดนักพรตขาดรุ่งริ่ง กำลังวิ่งมาแต่ไกล

“นี่มันเรื่องอะไรกัน? พื้นที่ฝึกฝนสำหรับแดนฟ้ากำหนดครั้งนี้ ดันมีตาแก่แบบนี้มาด้วย” หลิวป๋อลุกขึ้น พอเห็นชายชราแล้วหมดตำจะพูด

“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ตาแก่ที่เกือบจะลงโลงอยู่แล้ว ยังมาวุ่นวายที่นี่อีก นั่นมันจะวิ่งทำไม ถูกไล่ฆ่าอยู่รึ?”

มีคนแอบด่า กับการปรากฏตัวของชายชรา รู้สึกหมดคำจะพูด

พอชายชรามองเห็นหลิวป๋อที่อยู่ไกลๆ สายตาเป็นประกาย เหมือนมองเห็นความหวัง นี่แหละกองกำลังที่เขาพูดถึง เพิ่มความเร็วอีกครั้ง แล้วพุ่งไปอย่างรวดเร็ว

“นี่ตาแก่ เจ้าถูกไล่ฆ่าก็ช่วยไปตายที่อื่นไป ไม่ต้องมาที่เรา” หลิวป๋อก่นด่า

“นี่ตาแก่ ใกล้ลงโลงอยู่แล้ว ยังจะมาวุ่นวายที่นี่อีก โดนไล่ฆ่าก็สมน้ำหน้าแล้ว

ด้านหลังหลิวป๋อ นักบำเพ็ญตนคนอื่นก็ตะโกนด่าเหมือนกัน

“ฮ่าฮ่า!”

แต่ใครจะไปคิด พอชายชราได้ยินอย่างนั้น ไม่เพียงไม่โมโห กลับยังอ้าปากหัวเราะ และวิ่งเร็วยิ่งกว่าเดิม

ทันใดนั้นเอง ตรงสุดขอบของป่าทึบ มีคนหนึ่งคนปรากฏตัวอีกครั้ง เป็นชายฉกรรจ์คนหนึ่ง หนวดเคราเต็มหน้า อย่างน้อยก็น่าจะสี่สิบห้า

“นี่มันเรื่องอะไรกัน คนที่ครึ่งชีวิตลงโลงไปแล้วกำลังไล่ฆ่าคนที่ใกล้จะลงโลง